နွစ္သစ္ေရာက္ျပီ၊မတရားမွဳမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾက
ခပ္ညံ့ညံ့အသြင္ကူးေျပာင္းမွဳ(၃)နွစ္သားကာလရွိလာျပီျဖစ္ေပမယ့္၊ျမန္မာူလုထအေနနဲ႔အရင္စစ္
အာဏာရွင္လက္ထက္နဲ႔ထူးမျခားနား၊မတရားမွဳေတြကုိရင္စည္းခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။အာဏာပုိင္အ
ဆင့္ဆင့္ကမတရားလုပ္တာခံရပါတယ္။အာဏာပုိင္အဘေတြနဲ႔ေပါင္းစားပင္းစားေနတဲ့အဘအားကုိး
ပုဆိန္ရိုးေတြရဲ့မတရားလုပ္တာေတြကုိလည္းေခါင္းငံု႔ခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။
လက္ရွိအစုိးရ(၃)ႏွစ္သက္တမ္းကာလအတြင္းမွာ၀န္ၾကီးမ်ားအပါအ၀င္အာဏာပုိင္အဆင့္ဆင့္ရဲ့
တုိက္ရုိက္၊သြယ္၀ုိက္အနိဳင္က်င့္တာကုိူလုထုကခါးသီးစြာခံရပါတယ္။သမၼတခန့္အပ္ထားတဲ့တရားသူ
ၾကီးခ်ဳပ္ဦးေဆာင္တဲ့တရားေရးမ႑ိဳင္တစ္ခုလံုးဟာအက်င့္ပ်က္အဂတိလုိက္စားျပီး၊လူထုတစ္ရပ္လံုး
ကို ဒုကၡေပးေနတာကလြဲရင္ဘာမွအသံုးမ၀င္ပါဘူး။ဥပေဒ၀န္ထမ္းေတြရဲ့အက်င့္ပ်က္မွဳေတြကုိသမၼတ
က ထုိင္ၾကည့္ေနပါတယ္။
နိဳင္ငံအနွံ႔မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ဆနၵျပမွဳေတြကအစုိးရရဲ့မတရားမွဳေတြကုိမီးေမာင္းထုိးျပေနပါတယ္။လက္
ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အစုိးရအဖြဲ႔၀င္အမ်ားစုဟာ၊အရင္အစုိးရလက္ထက္မွာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ျပည္သူ႕ဘ႑ာအ
ေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးမွာကုိယ္တုိင္ကုိယ္က်ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။
လက္ရွိအစုိးရအေနနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယနၱရားအဆင့္ဆင့္အတြက္အက်င့္ပ်က္ျခစားမွဳေတြျဖစ္ေပၚေစ
ဖုိ႔၊စနစ္တက်အကြက္ခ်လုပ္ေနသလားလုိ႔ထင္ရေလာက္ေအာင္စီမံခန႔္ခြဲမွဳအမွားေတြက်ဴးလြန္ခဲ့ပါ
တယ္။ုဖုန္းဆင္းကဒ္ခြဲတမ္းခ်ေပးတဲ့ကိစၥနဲ႔သစ္ေတာေျမတရား၀င္ေနထုိင္ခြင့္ျပဳဖုိ႔လုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြကုိ
ၾကည့္ရင္သိသာပါတယ္။ဒီကိစၥေတြမွာေအာက္ေျခရပ္ေက်းအဆင့္ကေနအဆင့္ဆင့္ျခစားမွဳသတင္း
ေတြမီဒီယာေတြမွာေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ေတြ႔ေနရပါတယ္။
အစုိးရဆုိတာျပည္သူ႔အေစခံျဖစ္ပါတယ္။သမၼတအပါအ၀င္အစုိးရအဖြဲ႔၊စစ္တပ္စတဲ့၀န္ထမ္းအား
လံုးဟာျပည္သူေတြကုိ၀န္ေဆာင္မွဳေပးဖုိ႔၊ျပည္သူလူထုပုိင္ဘ႑ာေငြေတြေပးျပီးခုိင္းဖုိ႔ခန့္ထားတာျဖစ္
ပါတယ္။ဒါေပမယ့္နိဳင္ငံအတြက္စီမံကိန္းတစ္ခုခုလုပ္ရင္နိဳင္ငံေတာ္ရဲ့ေစတနာဆုိျပီးရင့္က်ဴးပါတယ္။
လူၾကီးမင္းမ်ားကသူတုိ႔အိတ္စုိက္လုပ္ေပးသေယာင္ေျပာပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းလုပ္ငန္းေတြဟာျပည္သူ႕
ဘ႑ာေငြနဲ႔လုပ္တာပါ။ဒါဘယ္အစုိးရတက္တက္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္ပါ။ဒါေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူကခန့္ထား
တာသာျဖစ္ပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ဘယ္သူ႔ကုိမွေက်းဇူးတင္ဖုိ႔မလုိပါဘူး။
တကယ္ေက်းဇူးတင္ရမွာကစီမံကိန္းေကာင္အထည္ေဖာ္သူမ်ားကျပည္သူုကုိေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။
ဘတ္ဂ်က္အေမြခြဲေ၀တဲ့ကာလဆုိရင္ေနျပည္ေတာ္၀န္ၾကီးဌာနေတြမွာပြဲေတာ္ၾကီးတမွ်လူစည္ကား
ပါတယ္။စီမံကိန္းဘတ္ဂ်က္ေတြကုိအဆင့္ဆင့္အေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးက်င္းပၾကပါတယ္။အဆံုးမွာေတာ့-ပ်က္
အစဥ္ျပင္မရတဲ့လမ္းတံတားေတြ၊ဆည္ေျမာင္းစီမံကိန္းေတြ၊ျပည္သူလူထုကုိဘာမွအက်ိဳးမျပဳတဲ့-စီမံ
ကိန္းရလာဒ္ေတြထြက္ေပၚလာခဲ့တာေတြ႔ရပါတယ္။
ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္မွာနြားေခ်းနဲ႔ေက်းလက္မီးလင္းဖုိ႔
နိဳင္ငံအနွံ႔ေျခဆန္႔ေဆာ္ၾသခဲ့တဲ့၊ယခုလက္ရွိသမၼတၾကီးရဲ့ပံုရိပ္ေတြကုိျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရမိလုိက္ပါေသး
တယ္။ျပည္သူေတြဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခ်ိန္ဆီးဂိမ္းကုိေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာကုန္က်ခံက်င္းပျပီး၊ျမန္
မာ့အၾကီးဆံုးညစာစားပြဲၾကီးက်င္းပေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ပံုရိပ္ေတြက၊သမုိင္းမွာအေရးပါလာပါလိမ့္မယ္။
လက္ရွိအစုိးရရဲ့အသြင္သ႑ာန္ကုိသမၼတနား၀ုိင္းရံေနတဲ့ပညာရွင္အေယာင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႔က
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း-မူေျပာင္းအစုိးရလုိ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း၊မူမေျပာင္း၊ေလသံေျပာင္းအစုိးရသာျဖစ္ပါတယ္။အစုိးရတစ္ရပ္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္
ေတြကုိ၊ေလနဲ႔ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးေနေပမယ့္၊ေအာက္ေျခလူတန္းစားနင္းျပားေတြအတြက္တစ္ခုမွ
ျဖစ္မလာပါဘူး။
လက္ရွိျပည္ခုိင္ျဖိဳးပါတီၾကီးစုိးတဲ့လႊတ္ေတာ္အရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ယခင္အာဏာရွင္ေဟာင္းအမတ္မင္း
မ်ားကလည္း၊လူထုအက်ိဳးသယ္ပုိးဖုိ႔ၾကံဳး၀ါးျပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္ံ၀ါဒျဖန္႔ေနပါတယ္။ဥပေဒေတြတစ္ခု
ျပီးတစ္ခုျပဌာန္းပါတယ္။ါဒေပမယ့္ျပဌာန္းျပီးဥပေဒေတြဘာေၾကာင့္အသက္မ၀င္မက်င့္သံုးရသလဲလုိ႔
အစုိးရကုိေမးျမန္းတာမေတြ႔ရပါဘူး။ဥပမာတုိင္းျပည္ကုိမြဲျပာက်ေစတဲ့အဂတိလုိက္စားမွဳတုိက္ဖ်က္ေရး
အတြက္ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ဥပေဒကုိက်င့္သံုးအေရးယူမွဳရွိ-မရွိေမးျမန္းတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ
ဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။
ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္တာ၀န္ယူခဲ့ဘူးသူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာအျပစ္သားမ်ားျဖစ္ေနပါတယ္။
လက္ရွိလႊတ္ေတာ္အမတ္မင္းအခ်ိဳ႕ရဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနသလားစဥ္းစားစရာပါ။
လယ္သိမ္းယာသိမ္းျပႆနာေတြမွာအစုိးရအဖြဲ႔၀န္ၾကီးအခ်ိဳ႔နဲ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္အခ်ိဳ႔ပါ၀င္ေနတာေတြ႔
ရပါတယ္။ဒီလုိမတရားမွဳေတြေခါင္းပံုျဖတ္အနိ္ဳင္က်င့္မွဳေတြကုိျပည္သူလူထုအေနနဲ့၊၂၀၁၄ခုနွစ္ကစျပီး
ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ဖုိ႔လိုအပ္ပါတယ္။နည္းနည္းေလးမတရားတာကအစေတာ္လွန္ဖုိ႕
လုိအပ္ပါတယ္။
ေအာက္ေျခကလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာအထက္ကမသိလုိ႔ထင္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြေဖ်ာက္
ဖ်က္ျပီး၊မတရားမွုမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ေအာက္ေျခမွာလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတာကုိမသိဘူး
ဆုိရင္၊တာ၀န္မခံဘူးဆုိရင္ရယူထားတဲ့ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္သူေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္ရင္
တုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူ႕မ်က္နွာေထာက္ထားျပီးနွဳတ္ထြက္ဖုိ႔လုိအပ္ပါတယ္။
လက္ရွိနိဳင္ငံေရး၊စီးပြားေရး၊လူမွဳေရးအေျခအေနအရ၂၀၁၄နွစ္ကူးကစျပီးျပည္သူတစ္ရပ္လံုးအေန
ျဖင့္၊မတရားမွဳမွန္သမွ်လံုး၀ေခါင္းငံု႔မခံဘဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရန္လုိအပ္ေနျပီျဖစ္
ေၾကာင္း၊လူထုပံုရိပ္မွတုိက္တြန္းနွဳိးေဆာ္အပ္ပါတယ္။ ။
( 2014 January 3 ရက္ေန႔ထုတ္၊လူထုပံုရိပ္(The Public Image) သတင္းဂ်ာနယ္
အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္-ျဖစ္ပါတယ္။ျပတ္ျပတ္သားသားရွိလွတဲ့၊ခြန္အားအျပည့္ပါ၀င္တဲ့အာေဘာ္တစ္ခု
အျဖစ္သေဘာက်နွစ္ခ်ိဳက္မိလုိ႔အစအဆံုးတင္ေပးလုိက္တာပါ။)
Saturday, January 4, 2014
Friday, January 3, 2014
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲတစ္ခုမွ အတိတ္လြမ္းခ်င္းတစ္ပုဒ္
ဒီဇင္ဘာလ(၂၉)ရက္၊၂၀၁၃ခုနွစ္-တနဂၤေနြေန႔
အထက-ေပါက္ေခါင္းမွာ၊အျငိမ္းစားဆရာ/ဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊တပည့္ေဟာင္းမ်ားက
အမွတ္တရကန္ေတာ့တဲ့၊သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္။နွစ္စဥ္ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကတာ၊အခု
နွစ္ဆုိရင္(၁၆)ၾကိမ္ေတာင္ရွိျပီ။ဒီေန႔-သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပဲြမွာ၊ဆရာ/ဆရာမေဟာင္းမ်ား
(၉၀)ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး၊မိမိလည္းတစ္ေယာက္ပါတယ္ေပါ့။မိမိကကန္ေတာ့ခံဆရာအုိ
အျဖစ္တက္ေရာက္ပါ၀င္ရတာ၊အခုအၾကိမ္ပါနဲ့႔မွ (၂)ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္။၂၀၁၂-ေမလမွာမွအသက္
(၆၀)ျပည့္ခဲ့တာကုိး။ဆရာ(၄၂)ေယာက္နဲ့ဆရာမ(၄၈)ေယာက္တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။မတက္လာ
နိဳင္တဲ့ဆရာ/ဆရာမကလည္း(၅)ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိပါေသးတယ္။(၁၄)ၾကိမ္အထိ-မိမိလည္း
တပည့္ၾကီးအျဖစ္၊ကုိယ့္ဆရာ/ ဆရာမမ်ားကုိနွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ့လာခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
ေျပာခ်င္တာက၊အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိတက္လာတဲ့၊မိမိရဲ့ဆရာေလး(အခုေတာ့ဆရာၾကီးေပါ့)ကုိ
ေတြ႔ရတဲ့အခါ၊မိမိငယ္ဘ၀ကုိျပန္လည္အမွတ္ရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိေျပာျပခ်င္တာပါ။အထူးအ
ဆန္းရယ္လုိ႔ေတာ့လည္းေျပာနိဳင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္....ငယ္စဥ္က
ခံစားမိတာကုိေရာ၊အခုဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အခါခံစားမိရတာကုိေရာ၊ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ။
အဲဒီတုန္းက-၅၊၆၊၇ တန္းေတြကအလယ္တန္းအဆင့္၊၈၊၉၊၁၀-တန္းေတြကအထက္တန္း
အဆင့္လုိ႕သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။၉-တန္းေအာင္ရင္ SLC -School Leave Certificate
အထက္တန္းေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ရတယ္။စာေရး၊စာခ်ီ၊မူလတန္းျပဆရာ၊ေတာေခါင္း၊ရဲအုပ္
စသည္ျဖင့္လုပ္လုိ႔ရျပီ။၁၀-တန္းကုိMatriculation Class လုိ႔ေခၚျပီး၊မက္ထရစ္လုိ႔လည္းအလြယ္
ေခၚၾကတယ္။မက္ထရစ္ေအာင္ျပီးရင္ၾကိဳက္တဲ့တကၠသုိလ္၊ေကာလိပ္တက္လုိ႔ရျပီ။၈၊၉တန္းကစျပီး
ေက်ာင္းလခေပရတယ္။တစ္လငါးက်ပ္။၁၀-တန္းက်ေတာ့တစ္လ ၆က်ပ္။အဲဒီတုန္းကစပါးတစ္
တင္းကုိ၊နွစ္က်ပ္ခြဲပဲရွိတာနဲ႔နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းစရိတ္ကုိမွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါျပီေနာ္။
၁၉၆၆-၆၇ကာလဆုိေတာ့၊အေသအခ်ာမွတ္မိတာကအေထြေထြက်ပ္တည္းေနခဲ့တာကုိပဲ။
စပါးစုိက္ပ်ိဳးေနတဲ့ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာကုိပဲစားစရာဆန္ရွားပါးေနတာ၊မိသားစုတခ်ိဳ႕ဆန္
ျပုဳတ္ေသာက္ေနခဲ့ၾကရတာ၊ရန္ကုန္မွာွတရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းျဖစ္တာေတြကမွတ္မွတ္ရရကုိရွိေန
ပါတယ္။အနီးကပ္ဆံုးအမွတ္ရတာက၊ျမိဳ႔နယ္ရဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲကရြာေတြမွာ၊ဗမာ
ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့အာဏာနီတည္ေဆာက္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ၊ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးလွဳပ္ရွား
မွဳလွိဳင္းေတြထန္ေနသလုိ၊စစ္အစုိးရကလည္းတပ္မ(၇၇)(၈၈)ဆိုတာေတြနဲ႔စစ္ဆင္ေရးေတြဆင္နႊဲ
ေနတာပါ။ျမိဳ႔နားကရြာေတြမွာ၊ေတာဖက္တက္ျပီးေတာ့လည္းသစ္၀ါးမခုတ္ရဲ၊ညညက်ျပန္ေတာ့လည္း
စစ္တပ္ကေပၚတာခနခန၀င္ဆြဲတာကုိပုန္းေရွာင္ရ၊ရြာနားတုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ေျပးစရာေျမမရွိျဖစ္
ေနၾကရတဲ့ကာလမ်ား။အေနအစားဆင္းရဲ၊အသံုးအေဆာင္ရွားပါး၊လုပ္ငန္းေဆာင္တာက်ပ္တည္း၊
ေငြစေၾကးစေခါင္းပါး၊ဘယ္ဘုရားကုိတတ-ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာျဖစ္မလာနိဳင္တဲ့ကာလမ်ား။
အဲဒီကာလမွာ၊က်ေနာ္က၉-တန္းေရာက္ေနပါျပီ။အတန္းပုိင္ဆရာက-က်ေနာ္ေျပာျပခ်င္တဲ့
ဆရာဦးခင္ေဖပါ။သိပၸံ-၀ိဇၨာခြဲထားတဲ့စနစ္စတင္က်င့္သံုးတဲ့နွစ္ျဖစ္ျပီး၊က်ေနာ္ကသိပၸံတန္းမွာသင္
ယူခြင့္ရပါတယ္။ဆရာကဓါတုေဗဒဘာသာျပဆရာ၊၉-တန္း (သိပၸံ) အတန္းပုိင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ဆ
ရာက တကၠသုိလ္ကဘြဲ႔ရျပီးေပါက္ေခါင္းကုိစတင္တာ၀န္ခ်ထားခံရတဲ့အထက္တန္းျပဆရာေပါ့။အ
သက္က၂၄-၂၅ေလာက္ပဲရွိပါလိမ့္ဦးမယ္။အသားျဖဴျဖဴ-ခပ္ညွက္ညွက္ကေလးနဲ့အတန္းထဲကအရြယ္
ခပ္ၾကီးၾကီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ့ဆုိရင္၊ရြယ္တူေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာပါ။အလြန္တက္တက္
ၾကြၾကြနဲ႔သင္ၾကားတတ္ျပီး၊ေျမျဖဴကုိင္ကာစဆရာမ်ားထံုးစံအတုိင္း၊သူ႔ပုဆုိးစိမ္းမွာေဖြးေဖြးျဖဴေန
တာကုိပဲ၊က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တာပါဲ။အတန္းထဲကတပည့္အားလံုးကုိ၊သူငယ္ခ်င္း
လုိ၊ညီအစ္ကုိေမာင္နွမေတြလုိပဲ၊ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္တဲ့၊က်ေနာ္တုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာ
ေလးကုိ၊က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳၾက၊ရုိေသေလးစားၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ျပီး၊၂-၃လေလာက္မရွိတရွိမွာ၊ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအတြက္ေက်ာင္း၀တ္စံု
ပုဆုိးစိမ္းေတြခြဲတမ္းက်လာပါတယ္။ဘယ္ေက်ာင္း-ဘယ္အတန္းကပုဆုိးဘယ္နွစ္ထည္၀ယ္ယူခြင့္ရ
မယ္လုိ႔၊အေၾကာင္းၾကားလာတာကုိခြဲတမ္းက်တယ္လုိ႔ေခၚတာပါ။ျမိဳ႔နယ္ကုန္သြယ္ေရးဌာနဆုိတာထံက
သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ဆုိတာေတြနဲ႔ညွိနွဳိင္းျပီး၊ခ်ေပးလုိက္တဲ့မေလာက္မငအေရအတြက္ကေလးပါ။
က်ေနာ္တုိ႔အတန္းအတြက္ဘယ္နွစ္ထည္ခြဲတမ္းရသလဲေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ပုဆုိးကနည္း၊ေက်ာင္းသား
ကမ်ားမုိ႔၊မဲနွိဳက္ၾကရျပီးက်ေနာ္ကပုဆုိးတစ္ထည္မဲေပါက္ပါေတာ့တယ္။
ကံေကာင္းလုိ႔မဲေပါက္တယ္ဆုိနိဳင္ေပမယ့္၊ကံမေကာင္းတာကက်ေနာ့္မွာပုဆုိးဖုိးမရွိတာပါပဲ။ပုဆုိး
ဖုိးကုိအခုခ်က္ျခင္းေပးသြင္းလုိက္ရင္၊မနက္ျဖန္မနက္မွာပုဆုိးရမယ္။အခုမသြင္းနိဳင္ရင္မနက္ျဖန္ေတာ့
မပ်က္မကြက္ေပးရမယ္။မနက္ျဖန္မွမေပးရင္ေတာ့၊ပုဆုိး၀ယ္ခြင့္ကပ်က္ျပယ္သြားျပီး၊ေနာက္တစ္ဦးကုိ
ေပးလုိက္ရပါမယ္။ေက်ာင္းစအပ္တုန္းကေတာင္၊စာအုပ္စာတမ္း၊အားကစားေၾကး၊ေက်ာင္း၀င္ေၾကး
စတာေတြအတြက္၊၃၀-၃၅ က်ပ္ေလာက္ကုိ၊အတုိးနဲ႔ေခ်းေပးလုိက္တာလား၊လုပ္အားခၾကိဳတင္ေပးယူ
ျပီးေပးလုိက္တာလားအတိအက်မမွတ္မိေပမယ့္၊လက္ထဲမွာေငြပုိေငြလွ်ံမရွိပဲတစ္နည္းနည္းနဲ႔ေငြရွာျပီး
အပ္နွံခဲ့ရတာကုိက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိထားပါတယ္။အခုေက်ာင္း၀တ္စံုပုဆုိးတစ္ထည္အတြက္ေငြ
၁၄-က်ပ္ကုိ၊က်ေနာ္ဒီေန႔လည္ျပန္ေတာင္းလည္းေပးစရာမရွိသလုိ၊မနက္ျဖန္မနက္လည္းထြက္လာနိ္ဳင္
စရာမရွိပါူဘူး။အခု၀တ္ေနတဲ့ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးကလည္းအသစ္မဟုတ္ေပမယ့္၊အစုတ္အျပဲမျဖစ္ေသး
သမွ်၀တ္လုိ႔ရေနတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုတပါတ္စာ၊ဆယ္ရက္စာဆန္ဖုိးေလာက္ရွိေနတဲ့၊ပုဆုိး
အသစ္တစ္ထည္ဖုိးကုိ၊က်ေနာ့္အေမထံက်ေနာ္ပါးစပ္ကေျပာမထြက္ရက္တဲ့အေျခအေနပါ။
ေက်ာင္းကုိေရာက္လာတာတစ္နွစ္မျပည့္ေသးေပမယ့္၊က်ေနာ့္အေျခအေနကုိက်ေနာ္တုိ႔အတန္း
ပုိင္ဆရာကေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ေန႔လည္မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ၊ေက်ာင္းအနီး
မွာပဲရွိတဲ့သူငွားရမ္းေနထုိင္ရာအိမ္ေလးကုိေခၚသြားျပီး၊က်ေနာ့္ကုိပုဆုိးဖုိး-၁၄က်ပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့အခါမွျပန္ေပးေပါ့ကြာ......တဲ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့၊က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲ
မွာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ပုဆုိးစိမ္းေလးတစ္ထည္ပါလာပါေတာ့တယ္။ခက္ခက္ခဲခဲမဲေပါက္တဲ့
ရွားရွားပါးပါးေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေလးက၊အ၀တ္သစ္ေကာ္နံ့-ဆုိးေဆးနံ့ေလးကုိအခုေတာင္က်ေနာ္ရ
ေနသလုိခံစားမိရပါေသးတယ္။
က်ေနာ္ကအတန္းထဲမွာညစ္ထပ္ထပ္နဲ႔အဆင္းရဲဆံုးျဖစ္ေပမယ့္၊ေက်ာင္းစာဖက္မွာေတာ့၊ငယ္ငယ္
ကတည္းကသူမ်ားနားရြက္ဆြဲတာတစ္ခါမွမခံခဲ့ရဘူးပါ။အေျခအေနအရ၊ထိပ္ဆံုးကမရပ္တည္နိဳင္ေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက Report Card မွာ မင္နီတားလံုး၀လြတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊အခန္းထဲမွာ-ေတာင္
ေတာင္အီအီျပႆနာဘာမွမရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့၊ဆရာ-ဆရာမအားလံုးကအသိ
အမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ဆရာ/ဆရာမအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု၊အကူအညီအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း
က်ေနာ္ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ျမန္မာစာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးသဲ၊အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးလွျမင့္....
စသူတုိ႔ဟာ၊က်ေနာ့္ဖခင္နဲ႔လည္းရင္းနွိီးၾကျပီး၊က်ေနာ့္ကုိလည္းအျမဲေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ဆရာၾကီး
မ်ားပါ။အခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားၾကတာၾကာပါျပီ။ဆရာမၾကီးေဒၚေအးေအးခုိင္ကေတာ့၊အခုထိရွိေနတုန္း
က်ေနာ္နွစ္စဥ္လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ခြင့္ရေနတုန္းေက်းဇူးရွင္ပါ။
အခုနဆရာေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္၊အိမ္ကရွားပါးျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာပုဆုိးအသစ္ကေလးရ
လာတဲ့က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ျပီး၊အေမကေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ျခံထဲကဟင္းသီးဟင္း
ရြက္ကေလးေတြေန႔စဥ္ေရာင္းခ်ျပီး၊မီးဖုိေခ်ာင္ျပႆနာကုိရုန္းေနရတဲ့အထဲက၊နွစ္ပတ္-သံုးပတ္ေလာက္
ၾကာတဲ့အခါ၊က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ-၁၄က်ပ္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။နင့္ဆရာေလးကုိျပန္ေပးလုိက္ဦး....တဲ့။
က်ေနာ္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔၊ေက်ာင္းကုိခါတုိင္းထက္ေစာေစာလာျပီး၊ဆရာေလးကုိပုဆုိးဖုိးစုိက္ေပးေငြ
၁၄က်ပ္ကုိသြားေပးတာေပါ့။ဆရာေလးကအိမ္မွာအကီ်ၤလဲေနရင္း၊ျပံုဳးျပံဳးေလးနဲ႔...မင္းအတြက္လုိရာသံုးဖုိ႔
ျပန္ယူထားပါကြာ......တဲ့။က်ေနာ့္အေမ..နွစ္ပတ္သံုးပတ္စာစုေဆာင္းရတဲ့ပမာဏရွိတဲ့ေခ်ြးနည္းစာေလး
ကို၊ဆရာေလးကက်ေနာ့္အတြက္ျပန္ေပးလုိက္တာပါ။ဆရာဟာက်ေနာ့္အေမလုိပဲက်ေနာ့္ကုိေမတၱာထားခဲ့
တာပါလား...လုိ႔၊က်ေနာ့္ဘာသာသတ္မွတ္ခံစားမိရပါတယ္။မ်က္ရည္လည္ေလာက္ေအာင္လည္း၀မ္းသာ
မိခဲ့ရပါတယ္။
ပုဆုိးမဲေပါက္တဲ့ေန႔ကတည္းကက်ေနာ့္" ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာၾကီး" ကုိ၊မိဘမ်ားကုိေတာင္ဘယ္
လုိအသိေပးေျဖရွင္းေစရမလဲၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္မွာကုိပဲ၊ၾကင္နာမွဳအျပည့္၊စာနာမွဳအျပည့္နဲ႔ခ်က္ျခင္း
ေျဖရွင္းေပးလုိက္လုိ႔ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေနရတဲ့ဆရာ၊အခုသူ႔ပုိက္ဆံေလးျပန္ဆပ္ေတာ့လည္း၊မင္းအတြက္
လုိရာသံုးဖုိ႔ျပန္ယူထားပါကြာ......လုိ႕ရက္ရက္ေရာေရာျပန္ေပးလုိက္တဲ့ဆရာ။က်ေနာ္အသက္အရြယ္ၾကီးလာ
တဲ့အထိခနခနအမွတ္ရျပီး၊က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားကိုလည္းခနခနေျပာျပမိရပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
လုိအပ္ေနတဲ့အရာကုိ၊ၾကင္ၾကင္နာနာကူညီျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းခံရတဲ့၊တပည့္ဆင္းရဲေလးရဲ့ခံစားခ်က္ကုိ
က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားသေဘာေပါက္ခံစားတတ္ေအာင္နဲ႔၊ဆရာဆုိတာ.............အဓိပၸါယ္ကုိအေလးအနက္
ဖြင့္ဖြင့္ျပေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့သလုိ၊က်ေနာ့္သားသမီးေက်ာင္းဆရာနွစ္ေယာက္ကုိလည္း
က်ေနာ့္ဆရာလုိမရွိဆင္းရဲတပည့္မ်ားအေပၚစာနာနားလည္တဲ့ဆရာေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ကုိယ္တုိင္လည္း
က်င့္ၾကံၾကိဳးစားခဲ့၊သားသမီးမ်ားကုိလည္းလုိက္နာလုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ငယ္စဥ္က၊ကူညီခဲ့တဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဆရာ-ဆရာမေတြမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိျပန္ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း၊အမွတ္ရ
စရာျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ့တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္...က်ေနာ့္ပုဆုိးစိမ္းဖုိးေလးကုိဂရုတစုိက္ကူညီေျဖရွင္းေပး
လုိက္တဲ့ဆရာဦးခင္ေဖကုိေတာ့၊မစဥ္းစားရပဲခနခနကုိ ျပန္ျပန္သတိရေနမိတာကေတာ့၊အဲဒီေန႔ကက်ေနာ့္
ဒုကၡကုိနက္နက္ရွိဳင္းရွဳိင္းခံစားခဲ့ရမိလုိ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ယူဆမိပါတယ္။
ဒီေန႔သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာလည္း၊က်ေနာ္ဟာကန္ေတာ့ခံဆရာထဲမွာပါ၀င္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္
က်ေနာ့္ငယ္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့၊ဦးစုိးျမင့္၊ဦးသိန္းေအာင္၊ဦးက်င္ေငြ၊ဦးလွရွိန္၊ဦးခင္ေဖ၊ေဒၚေအးေအးခုိင္၊
ေဒၚေအးေရႊ.....စတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔အေလးအနက္ရွိခုိးကန္ေတာ့ရပါတယ္။ဆရာ
ဆရာမမ်ားကုိကန္ေတာ့ေနရင္း၊နြမ္းပါးစြာပညာသင္ယူခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိအမွတ္ျပန္ရမိကာ၊ဆင္းရဲ
ေသာ္လည္းလယ္ယာအလုပ္သမားအျဖစ္က်ေနာ့္ကုိမလုပ္ကုိင္ေစပဲ၊ၾကိဳးစားပမ္းစားေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့
မိဘနွစ္ပါးေက်းဇူးကုိလည္းအထူးေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။ ။
အထက-ေပါက္ေခါင္းမွာ၊အျငိမ္းစားဆရာ/ဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊တပည့္ေဟာင္းမ်ားက
အမွတ္တရကန္ေတာ့တဲ့၊သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္။နွစ္စဥ္ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကတာ၊အခု
နွစ္ဆုိရင္(၁၆)ၾကိမ္ေတာင္ရွိျပီ။ဒီေန႔-သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပဲြမွာ၊ဆရာ/ဆရာမေဟာင္းမ်ား
(၉၀)ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး၊မိမိလည္းတစ္ေယာက္ပါတယ္ေပါ့။မိမိကကန္ေတာ့ခံဆရာအုိ
အျဖစ္တက္ေရာက္ပါ၀င္ရတာ၊အခုအၾကိမ္ပါနဲ့႔မွ (၂)ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္။၂၀၁၂-ေမလမွာမွအသက္
(၆၀)ျပည့္ခဲ့တာကုိး။ဆရာ(၄၂)ေယာက္နဲ့ဆရာမ(၄၈)ေယာက္တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။မတက္လာ
နိဳင္တဲ့ဆရာ/ဆရာမကလည္း(၅)ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိပါေသးတယ္။(၁၄)ၾကိမ္အထိ-မိမိလည္း
တပည့္ၾကီးအျဖစ္၊ကုိယ့္ဆရာ/ ဆရာမမ်ားကုိနွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ့လာခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
ေျပာခ်င္တာက၊အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိတက္လာတဲ့၊မိမိရဲ့ဆရာေလး(အခုေတာ့ဆရာၾကီးေပါ့)ကုိ
ေတြ႔ရတဲ့အခါ၊မိမိငယ္ဘ၀ကုိျပန္လည္အမွတ္ရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိေျပာျပခ်င္တာပါ။အထူးအ
ဆန္းရယ္လုိ႔ေတာ့လည္းေျပာနိဳင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္....ငယ္စဥ္က
ခံစားမိတာကုိေရာ၊အခုဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အခါခံစားမိရတာကုိေရာ၊ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ။
အဲဒီတုန္းက-၅၊၆၊၇ တန္းေတြကအလယ္တန္းအဆင့္၊၈၊၉၊၁၀-တန္းေတြကအထက္တန္း
အဆင့္လုိ႕သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။၉-တန္းေအာင္ရင္ SLC -School Leave Certificate
အထက္တန္းေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ရတယ္။စာေရး၊စာခ်ီ၊မူလတန္းျပဆရာ၊ေတာေခါင္း၊ရဲအုပ္
စသည္ျဖင့္လုပ္လုိ႔ရျပီ။၁၀-တန္းကုိMatriculation Class လုိ႔ေခၚျပီး၊မက္ထရစ္လုိ႔လည္းအလြယ္
ေခၚၾကတယ္။မက္ထရစ္ေအာင္ျပီးရင္ၾကိဳက္တဲ့တကၠသုိလ္၊ေကာလိပ္တက္လုိ႔ရျပီ။၈၊၉တန္းကစျပီး
ေက်ာင္းလခေပရတယ္။တစ္လငါးက်ပ္။၁၀-တန္းက်ေတာ့တစ္လ ၆က်ပ္။အဲဒီတုန္းကစပါးတစ္
တင္းကုိ၊နွစ္က်ပ္ခြဲပဲရွိတာနဲ႔နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းစရိတ္ကုိမွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါျပီေနာ္။
၁၉၆၆-၆၇ကာလဆုိေတာ့၊အေသအခ်ာမွတ္မိတာကအေထြေထြက်ပ္တည္းေနခဲ့တာကုိပဲ။
စပါးစုိက္ပ်ိဳးေနတဲ့ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာကုိပဲစားစရာဆန္ရွားပါးေနတာ၊မိသားစုတခ်ိဳ႕ဆန္
ျပုဳတ္ေသာက္ေနခဲ့ၾကရတာ၊ရန္ကုန္မွာွတရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းျဖစ္တာေတြကမွတ္မွတ္ရရကုိရွိေန
ပါတယ္။အနီးကပ္ဆံုးအမွတ္ရတာက၊ျမိဳ႔နယ္ရဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲကရြာေတြမွာ၊ဗမာ
ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့အာဏာနီတည္ေဆာက္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ၊ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးလွဳပ္ရွား
မွဳလွိဳင္းေတြထန္ေနသလုိ၊စစ္အစုိးရကလည္းတပ္မ(၇၇)(၈၈)ဆိုတာေတြနဲ႔စစ္ဆင္ေရးေတြဆင္နႊဲ
ေနတာပါ။ျမိဳ႔နားကရြာေတြမွာ၊ေတာဖက္တက္ျပီးေတာ့လည္းသစ္၀ါးမခုတ္ရဲ၊ညညက်ျပန္ေတာ့လည္း
စစ္တပ္ကေပၚတာခနခန၀င္ဆြဲတာကုိပုန္းေရွာင္ရ၊ရြာနားတုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ေျပးစရာေျမမရွိျဖစ္
ေနၾကရတဲ့ကာလမ်ား။အေနအစားဆင္းရဲ၊အသံုးအေဆာင္ရွားပါး၊လုပ္ငန္းေဆာင္တာက်ပ္တည္း၊
ေငြစေၾကးစေခါင္းပါး၊ဘယ္ဘုရားကုိတတ-ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာျဖစ္မလာနိဳင္တဲ့ကာလမ်ား။
အဲဒီကာလမွာ၊က်ေနာ္က၉-တန္းေရာက္ေနပါျပီ။အတန္းပုိင္ဆရာက-က်ေနာ္ေျပာျပခ်င္တဲ့
ဆရာဦးခင္ေဖပါ။သိပၸံ-၀ိဇၨာခြဲထားတဲ့စနစ္စတင္က်င့္သံုးတဲ့နွစ္ျဖစ္ျပီး၊က်ေနာ္ကသိပၸံတန္းမွာသင္
ယူခြင့္ရပါတယ္။ဆရာကဓါတုေဗဒဘာသာျပဆရာ၊၉-တန္း (သိပၸံ) အတန္းပုိင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ဆ
ရာက တကၠသုိလ္ကဘြဲ႔ရျပီးေပါက္ေခါင္းကုိစတင္တာ၀န္ခ်ထားခံရတဲ့အထက္တန္းျပဆရာေပါ့။အ
သက္က၂၄-၂၅ေလာက္ပဲရွိပါလိမ့္ဦးမယ္။အသားျဖဴျဖဴ-ခပ္ညွက္ညွက္ကေလးနဲ့အတန္းထဲကအရြယ္
ခပ္ၾကီးၾကီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ့ဆုိရင္၊ရြယ္တူေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာပါ။အလြန္တက္တက္
ၾကြၾကြနဲ႔သင္ၾကားတတ္ျပီး၊ေျမျဖဴကုိင္ကာစဆရာမ်ားထံုးစံအတုိင္း၊သူ႔ပုဆုိးစိမ္းမွာေဖြးေဖြးျဖဴေန
တာကုိပဲ၊က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တာပါဲ။အတန္းထဲကတပည့္အားလံုးကုိ၊သူငယ္ခ်င္း
လုိ၊ညီအစ္ကုိေမာင္နွမေတြလုိပဲ၊ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္တဲ့၊က်ေနာ္တုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာ
ေလးကုိ၊က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳၾက၊ရုိေသေလးစားၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ျပီး၊၂-၃လေလာက္မရွိတရွိမွာ၊ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအတြက္ေက်ာင္း၀တ္စံု
ပုဆုိးစိမ္းေတြခြဲတမ္းက်လာပါတယ္။ဘယ္ေက်ာင္း-ဘယ္အတန္းကပုဆုိးဘယ္နွစ္ထည္၀ယ္ယူခြင့္ရ
မယ္လုိ႔၊အေၾကာင္းၾကားလာတာကုိခြဲတမ္းက်တယ္လုိ႔ေခၚတာပါ။ျမိဳ႔နယ္ကုန္သြယ္ေရးဌာနဆုိတာထံက
သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ဆုိတာေတြနဲ႔ညွိနွဳိင္းျပီး၊ခ်ေပးလုိက္တဲ့မေလာက္မငအေရအတြက္ကေလးပါ။
က်ေနာ္တုိ႔အတန္းအတြက္ဘယ္နွစ္ထည္ခြဲတမ္းရသလဲေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ပုဆုိးကနည္း၊ေက်ာင္းသား
ကမ်ားမုိ႔၊မဲနွိဳက္ၾကရျပီးက်ေနာ္ကပုဆုိးတစ္ထည္မဲေပါက္ပါေတာ့တယ္။
ကံေကာင္းလုိ႔မဲေပါက္တယ္ဆုိနိဳင္ေပမယ့္၊ကံမေကာင္းတာကက်ေနာ့္မွာပုဆုိးဖုိးမရွိတာပါပဲ။ပုဆုိး
ဖုိးကုိအခုခ်က္ျခင္းေပးသြင္းလုိက္ရင္၊မနက္ျဖန္မနက္မွာပုဆုိးရမယ္။အခုမသြင္းနိဳင္ရင္မနက္ျဖန္ေတာ့
မပ်က္မကြက္ေပးရမယ္။မနက္ျဖန္မွမေပးရင္ေတာ့၊ပုဆုိး၀ယ္ခြင့္ကပ်က္ျပယ္သြားျပီး၊ေနာက္တစ္ဦးကုိ
ေပးလုိက္ရပါမယ္။ေက်ာင္းစအပ္တုန္းကေတာင္၊စာအုပ္စာတမ္း၊အားကစားေၾကး၊ေက်ာင္း၀င္ေၾကး
စတာေတြအတြက္၊၃၀-၃၅ က်ပ္ေလာက္ကုိ၊အတုိးနဲ႔ေခ်းေပးလုိက္တာလား၊လုပ္အားခၾကိဳတင္ေပးယူ
ျပီးေပးလုိက္တာလားအတိအက်မမွတ္မိေပမယ့္၊လက္ထဲမွာေငြပုိေငြလွ်ံမရွိပဲတစ္နည္းနည္းနဲ႔ေငြရွာျပီး
အပ္နွံခဲ့ရတာကုိက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိထားပါတယ္။အခုေက်ာင္း၀တ္စံုပုဆုိးတစ္ထည္အတြက္ေငြ
၁၄-က်ပ္ကုိ၊က်ေနာ္ဒီေန႔လည္ျပန္ေတာင္းလည္းေပးစရာမရွိသလုိ၊မနက္ျဖန္မနက္လည္းထြက္လာနိ္ဳင္
စရာမရွိပါူဘူး။အခု၀တ္ေနတဲ့ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးကလည္းအသစ္မဟုတ္ေပမယ့္၊အစုတ္အျပဲမျဖစ္ေသး
သမွ်၀တ္လုိ႔ရေနတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုတပါတ္စာ၊ဆယ္ရက္စာဆန္ဖုိးေလာက္ရွိေနတဲ့၊ပုဆုိး
အသစ္တစ္ထည္ဖုိးကုိ၊က်ေနာ့္အေမထံက်ေနာ္ပါးစပ္ကေျပာမထြက္ရက္တဲ့အေျခအေနပါ။
ေက်ာင္းကုိေရာက္လာတာတစ္နွစ္မျပည့္ေသးေပမယ့္၊က်ေနာ့္အေျခအေနကုိက်ေနာ္တုိ႔အတန္း
ပုိင္ဆရာကေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ေန႔လည္မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ၊ေက်ာင္းအနီး
မွာပဲရွိတဲ့သူငွားရမ္းေနထုိင္ရာအိမ္ေလးကုိေခၚသြားျပီး၊က်ေနာ့္ကုိပုဆုိးဖုိး-၁၄က်ပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့အခါမွျပန္ေပးေပါ့ကြာ......တဲ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့၊က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲ
မွာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ပုဆုိးစိမ္းေလးတစ္ထည္ပါလာပါေတာ့တယ္။ခက္ခက္ခဲခဲမဲေပါက္တဲ့
ရွားရွားပါးပါးေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေလးက၊အ၀တ္သစ္ေကာ္နံ့-ဆုိးေဆးနံ့ေလးကုိအခုေတာင္က်ေနာ္ရ
ေနသလုိခံစားမိရပါေသးတယ္။
က်ေနာ္ကအတန္းထဲမွာညစ္ထပ္ထပ္နဲ႔အဆင္းရဲဆံုးျဖစ္ေပမယ့္၊ေက်ာင္းစာဖက္မွာေတာ့၊ငယ္ငယ္
ကတည္းကသူမ်ားနားရြက္ဆြဲတာတစ္ခါမွမခံခဲ့ရဘူးပါ။အေျခအေနအရ၊ထိပ္ဆံုးကမရပ္တည္နိဳင္ေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက Report Card မွာ မင္နီတားလံုး၀လြတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊အခန္းထဲမွာ-ေတာင္
ေတာင္အီအီျပႆနာဘာမွမရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့၊ဆရာ-ဆရာမအားလံုးကအသိ
အမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ဆရာ/ဆရာမအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု၊အကူအညီအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း
က်ေနာ္ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ျမန္မာစာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးသဲ၊အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးလွျမင့္....
စသူတုိ႔ဟာ၊က်ေနာ့္ဖခင္နဲ႔လည္းရင္းနွိီးၾကျပီး၊က်ေနာ့္ကုိလည္းအျမဲေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ဆရာၾကီး
မ်ားပါ။အခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားၾကတာၾကာပါျပီ။ဆရာမၾကီးေဒၚေအးေအးခုိင္ကေတာ့၊အခုထိရွိေနတုန္း
က်ေနာ္နွစ္စဥ္လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ခြင့္ရေနတုန္းေက်းဇူးရွင္ပါ။
အခုနဆရာေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္၊အိမ္ကရွားပါးျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာပုဆုိးအသစ္ကေလးရ
လာတဲ့က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ျပီး၊အေမကေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ျခံထဲကဟင္းသီးဟင္း
ရြက္ကေလးေတြေန႔စဥ္ေရာင္းခ်ျပီး၊မီးဖုိေခ်ာင္ျပႆနာကုိရုန္းေနရတဲ့အထဲက၊နွစ္ပတ္-သံုးပတ္ေလာက္
ၾကာတဲ့အခါ၊က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ-၁၄က်ပ္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။နင့္ဆရာေလးကုိျပန္ေပးလုိက္ဦး....တဲ့။
က်ေနာ္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔၊ေက်ာင္းကုိခါတုိင္းထက္ေစာေစာလာျပီး၊ဆရာေလးကုိပုဆုိးဖုိးစုိက္ေပးေငြ
၁၄က်ပ္ကုိသြားေပးတာေပါ့။ဆရာေလးကအိမ္မွာအကီ်ၤလဲေနရင္း၊ျပံုဳးျပံဳးေလးနဲ႔...မင္းအတြက္လုိရာသံုးဖုိ႔
ျပန္ယူထားပါကြာ......တဲ့။က်ေနာ့္အေမ..နွစ္ပတ္သံုးပတ္စာစုေဆာင္းရတဲ့ပမာဏရွိတဲ့ေခ်ြးနည္းစာေလး
ကို၊ဆရာေလးကက်ေနာ့္အတြက္ျပန္ေပးလုိက္တာပါ။ဆရာဟာက်ေနာ့္အေမလုိပဲက်ေနာ့္ကုိေမတၱာထားခဲ့
တာပါလား...လုိ႔၊က်ေနာ့္ဘာသာသတ္မွတ္ခံစားမိရပါတယ္။မ်က္ရည္လည္ေလာက္ေအာင္လည္း၀မ္းသာ
မိခဲ့ရပါတယ္။
ပုဆုိးမဲေပါက္တဲ့ေန႔ကတည္းကက်ေနာ့္" ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာၾကီး" ကုိ၊မိဘမ်ားကုိေတာင္ဘယ္
လုိအသိေပးေျဖရွင္းေစရမလဲၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္မွာကုိပဲ၊ၾကင္နာမွဳအျပည့္၊စာနာမွဳအျပည့္နဲ႔ခ်က္ျခင္း
ေျဖရွင္းေပးလုိက္လုိ႔ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေနရတဲ့ဆရာ၊အခုသူ႔ပုိက္ဆံေလးျပန္ဆပ္ေတာ့လည္း၊မင္းအတြက္
လုိရာသံုးဖုိ႔ျပန္ယူထားပါကြာ......လုိ႕ရက္ရက္ေရာေရာျပန္ေပးလုိက္တဲ့ဆရာ။က်ေနာ္အသက္အရြယ္ၾကီးလာ
တဲ့အထိခနခနအမွတ္ရျပီး၊က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားကိုလည္းခနခနေျပာျပမိရပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
လုိအပ္ေနတဲ့အရာကုိ၊ၾကင္ၾကင္နာနာကူညီျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းခံရတဲ့၊တပည့္ဆင္းရဲေလးရဲ့ခံစားခ်က္ကုိ
က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားသေဘာေပါက္ခံစားတတ္ေအာင္နဲ႔၊ဆရာဆုိတာ.............အဓိပၸါယ္ကုိအေလးအနက္
ဖြင့္ဖြင့္ျပေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့သလုိ၊က်ေနာ့္သားသမီးေက်ာင္းဆရာနွစ္ေယာက္ကုိလည္း
က်ေနာ့္ဆရာလုိမရွိဆင္းရဲတပည့္မ်ားအေပၚစာနာနားလည္တဲ့ဆရာေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ကုိယ္တုိင္လည္း
က်င့္ၾကံၾကိဳးစားခဲ့၊သားသမီးမ်ားကုိလည္းလုိက္နာလုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ငယ္စဥ္က၊ကူညီခဲ့တဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဆရာ-ဆရာမေတြမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိျပန္ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း၊အမွတ္ရ
စရာျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ့တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္...က်ေနာ့္ပုဆုိးစိမ္းဖုိးေလးကုိဂရုတစုိက္ကူညီေျဖရွင္းေပး
လုိက္တဲ့ဆရာဦးခင္ေဖကုိေတာ့၊မစဥ္းစားရပဲခနခနကုိ ျပန္ျပန္သတိရေနမိတာကေတာ့၊အဲဒီေန႔ကက်ေနာ့္
ဒုကၡကုိနက္နက္ရွိဳင္းရွဳိင္းခံစားခဲ့ရမိလုိ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ယူဆမိပါတယ္။
ဒီေန႔သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာလည္း၊က်ေနာ္ဟာကန္ေတာ့ခံဆရာထဲမွာပါ၀င္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္
က်ေနာ့္ငယ္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့၊ဦးစုိးျမင့္၊ဦးသိန္းေအာင္၊ဦးက်င္ေငြ၊ဦးလွရွိန္၊ဦးခင္ေဖ၊ေဒၚေအးေအးခုိင္၊
ေဒၚေအးေရႊ.....စတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔အေလးအနက္ရွိခုိးကန္ေတာ့ရပါတယ္။ဆရာ
ဆရာမမ်ားကုိကန္ေတာ့ေနရင္း၊နြမ္းပါးစြာပညာသင္ယူခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိအမွတ္ျပန္ရမိကာ၊ဆင္းရဲ
ေသာ္လည္းလယ္ယာအလုပ္သမားအျဖစ္က်ေနာ့္ကုိမလုပ္ကုိင္ေစပဲ၊ၾကိဳးစားပမ္းစားေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့
မိဘနွစ္ပါးေက်းဇူးကုိလည္းအထူးေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။ ။
Sunday, December 22, 2013
ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးေအာက္က၊ဘ၀ေျပာင္းသြားရတဲ့ရြာကေလး
ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးေအာက္က
ဘ၀ေျပာင္းသြားရတဲ့ ရြာကေလး
ဘ၀ေျပာင္းသြားရတဲ့ ရြာကေလး
ျပီးခဲ့တဲ့ဒီဇဘၤာလ(၁၆)ရက္ေန႕ညေနပုိင္းက၊ရြာေလးတစ္ရြာကသားခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့လက္ထပ္မဂၤလာ
ပြဲကုိက်ေနာ္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ရြာေလးကေပါက္ေခါင္းျမိဳ႕အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း(၇)မုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀း
ပါလိမၼယ္။အေရွ႔မေကြဆုိတဲ့ရြာေလးပါ။၁၉၉၄မတုိင္မီကေတာ့၊အဲဒီရြာေလးဟာျမိဳ႔နဲ႔(၅)မုိင္ျပည့္ေအာင္ မေ၀းကြာပါဘူး။အခုေနရာက၁၉၉၄ေနာက္ပိုင္းမွာမွအသစ္ေျပာင္းေရႊ႔တည္ေထာင္ထားတဲ့ရြာေလးပါ။ အရင္ရြာေဟာင္းေနရာထက္(၂)မုိင္ေက်ာ္ေလာက္ပုိေ၀းသြား၊ပုိေခါင္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ရြာေဟာင္းေလး ကုိေတာ့၊က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းကတစ္နွစ္ကုိသံုးေလးေခါက္အျမဲေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။က်ေနာ့္မိသားစုနဲ့ ကာလရွည္ၾကာစတင္ခဲြခြာေနထုိင္ခဲ့ရတဲ့၊၁၉၉၀ခုနွစ္္ေလာက္အထိ၊အဲဒီရြာေလးကုိခနခနေရာက္တတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီနွစ္ကာလမ်ားကအေရွ႔မေကြရြာေလးဟာ၊က်ယ္ျပန္႔တဲ့လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက၊သရက္ပင္ေတြ၊မန္
က်ည္းပင္ၾကီးေတြ၊ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြနဲ့အုပ္ဆုိင္းေနျပီး၊ျခံ၀န္းၾကီးေတြကလည္းအက်ယ္ၾကီးေတြပါ။ရြာေလးရဲ့
အေရွ႔ေတာင္ဘက္ကပ္လ်က္မွာ၊ေျမစုိက္ေစတီငယ္ေလးတစ္ဆူရွိျပီး၊သရက္ပင္၊မန္က်ည္းပင္ေတြသာမက၊ ၀ါးရံုပင္ေတြပါေပါက္ေရာက္ေနလုိက္တာ၊တစ္ေန႔လံုးေနေျပာက္ေတာင္မထုိးသေလာက္ရွိျပီး၊အလြန္ေအးျမ လွပါတယ္။အဲဒီသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေနရာတခ်ိဳ႔မွာ၊သံခ်ပ္ကာကားေဟာင္းအစိတ္အပုိင္းၾကီးေတြကုိ၊ဟုိတစ္ခု-ဒီတစ္ခုေတြ႔နိဳင္ပါေသးတယ္။၁၉၄၈ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတာခုိလာစဥ္က၊တပ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတာ္ လွန္ေသာတပ္မေတာ္အျဖစ္၊လုိက္ပါေတာခုိလာတဲ့အခါ၊သံခ်ပ္ကာကားအခ်ိဳ႔ပါလာခဲ့ျပီး၊မေကြရြာမွာစခန္း ခ်ေနထုိင္ခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ပဲခူးရုိးမထဲကုိ၀င္သြားတဲ့အခါမွ၊သံခ်ပ္ကာကားေတြကုိယူမသြားနုိင္ပဲ၊အေရွ႔မေကြ ရြာမွာထားပစ္ခဲ့ျကတာလုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးၾကီး-ဦးေလးမ်ားကေျပာျပၾကပါတယ္။ေနာက္ပုိင္း၁၉၆၀-၇၀ကာလမ်ားမွာမွ၊ျမိဳ႔က၀ပ္ေရွာ့တစ္ခ်ိဳ.ကလာျပီးျဖတ္ေတာက္ယူငင္သြားၾကတာေၾကာင့္၊ေနာက္ လူငယ္ေတြမျမင္ေတြ႔နိဳင္ျကေတာ့ဘူးေပါ့။အေရွ႔မေကြရဲ့အေရွ႔ဖက္နားကေက်ာင္းရြာ
ေဘးကလွ်ိဳၾကီးထဲမွာဆုိရင္၊ကားသခၤိ်ဳင္းလုိံေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ၊ကားပ်က္ေတြရွိခဲ့ေသးတာလုိ႔ဆုိပါတယ္ ။ေတာခုိစဥ္ကျပည္ျမိဳ့ဖက္ကယူေဆာင္လာတဲ့ခ်က္ပလက္ဘတ္စ္ကားေဟာင္းေတြပါ။အင္ဂ်င္ေတြကစျပီးျမိဳ႕က လာ-လာျဖဳတ္ယူၾကတာ၊ေနာက္ဆံုးဘာမွမက်န္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲတဲ့။
ရြာရဲ့ေတာင္ဖက္(၂)ဖာလံုေလာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိျပီး၊ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေဆာင္နဲ႔
ေစတီေလးတစ္ဆူတည္ထားပါေသးတယ္။ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းၾကီးကအေတာ္ခမ္းခမ္းနားနားရွိျပီး ၊ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာလည္းသစ္ၾကီး၀ါးၾကီးေတြနဲ႔အလြန္စိမ္းစိမ္းစုိစုိရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးအျဖစ္အေ၀းက ကုိေကာင္းေကာင္းျမင္နိဳင္ပါ့တယ္။ ပိနၷဲပင္ၾကီးေတြဆုိရင္အေတာ္ကုိသက္တမ္းရင့္ေနတာေတြ႔ရျပီး၊အလြန္လည္းအသီးေကာင္းပါတယ္။ရြာထဲက
လူမ်ားစုဟာကုိယ္ပုိင္လယ္ေျမေတြ၊ယာေျမေတြရွိျပီး၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းၾကီး
ေတြမွာေျမပဲ။နွမ္း၊ခရမ္းခ်ဥ္၊ပဲၾကီးပဲေနာက္စတာေတြကုိရာသီအလုိက္စုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ၾကသူေတြျဖစ္ကာ၊ အမ်ားစုေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ေပါက္ေခါင္းအေရွ႕ဖက္(၂)မုိင္ေလာက္ကစလုိ႔၊အုန္းရင္း ၊ခ်င္းလည္၊ဇြဲကြင္း၊ေက်ာက္စာတုိင္၊အေရွ႔မေကြ၊ေတာင္ကုန္း၊ေက်ာင္းရြာ......စတဲ့ရြာေလးေတြဟာ၊ပဲခူးရုိးမ မွာေခ်ာင္းဖ်ားခံစီးဆင္းျပီးအေနာက္ဖက္မုိင္(၃၀)နီးပါးေလာက္မွာဧရာ၀တီျမစ္ထဲကုိေပါင္းဆံုသြားတဲ့ ၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကရြာေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။၊သူတုိ႕ရဲ့စုိက္ကြင္းစုိက္ကြက္ေတြဟာ အဲဒီေတာင္န၀င္းကမ္းပါးတစ္ေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းေတြျဖစ္ျပီး၊မုိးရာသီမွာတစ္သီး၊ေဆာင္းရာသီမွာ တစ္သီးစုိက္နိဳင္တဲ့၊နွစ္သီးစားရတနာေျမေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္-
သူတုိ႔ရဲ့ေက်းဇူးရွင္ေတာင္န၀င္းဟာ၊၁၉၉၁-၉၂ ေတြကစလုိ႔၊ျဂိဳဟ္၀င္တဲ့ေတာင္န၀င္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲ
သြားပါေတာ့တယ္။န၀တရဲ့တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းေတြက၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းမွာလည္းဆည္ပိတ္ဆုိ႔တည္
ေဆာက္ဖုိ႔အာရံုက်သြားၾကတာေၾကာင့္ပါ။အုန္းရင္းရြာထိပ္မွာဆည္ေဘာင္ၾကီးနွစ္မုိင္ေက်ာ္ပိတ္ဆုိ႔ တည္ေဆာက္လုိက္တဲ့အခါ၊အခုနရြာကေလးေတြဟာဆည္ေရျပင္ေအာက္ကုိေရာက္သြားၾကရေတာ့မယ့္ အေျခအေနျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။သူတုိ႔လုပ္ခင္းကုိင္ခင္းေတြ၊ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ၊ဥယ်ာဥ္ျခံေျမေတြ... .အားလံုး...အားလံုးဆံုးရွဳံးလုိက္ၾကရပါေတာ့တယ္။ရြာသူရြာသားေတြ၊ဆရာေတာ္သမားေတာ္ေတြလည္း အားကုိးရာမဲ့၊ေခြးအဖေခၚစရာမရွိတဲ့ဘ၀ကုိေန႔ခ်င္းညခ်င္းေရာက္သြားၾကရေတာ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲဆည္ေရ၀င္မယ့္ဧရိယာနဲ့လြတ္တဲ့ကုန္းျမင့္ေနရာေတြကုိေရႊ႔ေျပာင္းၾကရေတာ့၊ အခုေနတဲ့ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာ(ယခင္ကဒီေနရာကုိ၊က်ားေျခရာ-လုိ႔ေခၚခဲ့တယ္။
က်ားေတာင္မွက်က္စားေနခဲ့ဘူးတဲ့ေနရာေပါ့။)ကုိ၊၁၉၉၄မွာေျပာင္းေရႊ႔ေနထုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဆည္ၾကီးရဲ့အေရွ႔ေတာင္ဖက္ကမ္းေပၚကေတာင္တန္းၾကီးေပၚမွာပါ။အရင္ကာလေတြတုန္းကေတာ့၊ မေကြရြာသားေတြဟာဒီေနရာမွာသစ္၀ါးခုတ္ခဲ့၊လႊစင္ေထာင္ပ်ဥ္ဆြဲခဲ့၊အမဲလုိက္ခဲ့တဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္ ဆြယ္ေတြေပါ့။
ရြာထဲကအေတာ္ေခ်ာင္လည္သူေတြက၊ေတာင္ကုန္းေခါင္ေခါင္ေတာၾကီးျမက္မဲထဲကရြာအသစ္ကုိလုိက္
ပါမလာၾကေတာ့ပါဘူး။ရွိတာေလးေရာင္းခ်ျပီးေပါက္ေခါင္းျမိဳံေပၚကုိေျပာင္းသူေျပာင္း၊လယ္၀ယ္လုိ႔ရတဲ့တျခား
ဆည္ေရလြတ္ရြာတခ်ိဴ႕ကုိေျပာင္းသူေျပာင္းကုန္ၾကပါတယ္။အေျခအေနနိမ့္ပါးတဲ့၊ျမိဳ့ထဲလည္းမတက္နိဳင္၊တျခား
ရြာေတြသြားျပီးလည္းအေျခမခ်နိုင္သူေတြကေတာ့၊မလႊဲမေရွာင္သာပဲ၊အခုေနတဲ့ေတာင္တန္းေပၚကရြာ အသစ္ကူိေျပာင္းေရႊ႔ျပီး၊ဘ၀ကုိျဖစ္သလုိပဲအသစ္ကျပန္စခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ၀န္းရံထားခဲ့တဲ့၊အေရွ႔မေကြရြာေလးဟာအခုေတာ့အနိမ့္အျမင့္မညီမညာနဲ႔ေတာတန္းေတာင္ကုန္းရွည္ၾကီး တစ္ခုမွာ၊ေျခတံရွည္တဲၾကီးေတြဟုိတစ္စုဒီတစ္စုနဲ႔ခပ္စုပ္စုပ္ရြာေလးဘ၀ကုိေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ စားပင္သီးပင္ေတြနဲ့စိမ္းစုိစည္ကားလွတဲ့ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးကလည္း၊အခုေတာ့ရြာေျမာက္ဖက္ ကေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေပၚမွာယူကလစ္ပင္ေတြပဲျခံရံျပီး၊ေလတဟူးဟူးဒါဏ္ကုိသံုးရာသီစလံုးၾကံ့ၾကံ့ခံေန ရရွာပါတယ္။ရြာနားကေစတီေလးေရာ၊ေတာင္ဖက္ေက်ာင္းကုန္းေပၚကေစတီေလးေရာ၊ အခုေတာင္န၀င္းဆည္ေအာက္မွာေရကသုိဏ္းရွဳေနၾကရတာဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။
ပုိျပီးဆုိးတာက-လယ္ယာကုိင္းကြ်န္းနဲ႔ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးအသက္ေမြးလာတဲ့ရြာသူရြာသားေတြပါ။ဆည္ၾကီးရဲ့
ေရျပင္ၾကီးကုိေန႔စဥ္မ်က္ႏွာမူေနရေပမယ့္၊သူတုိ႔ရဲ့လယ္ယာစုိက္ခင္းေတြကေရေအာက္ေရာက္ သြားပါျပီ။ေတာင္ေပၚမွာစုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ဖုိ႔လယ္ကြက္ေတြမရွိပါဘူး။လုပ္အားနဲ႔လည္းေဖာ္ထုတ္လုိ႔မ ရပါဘူး။ေရႊ႔ေျပာင္းေတာင္ယာလုပ္ဖုိ႔ကလည္းေတာအုိေတာင္အုိေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။အနားမွာေပါမ်ားတာ ကေရျပင္က်ယ္ၾကီးပဲဆုိေတာ့၊ကြ်ဲနြားနွင္တံ၊ေပါက္တူးေပါက္ျပား၊ထြန္ထယ္ကုိင္ခဲ့ၾကတဲ့လက္ေတြဟာ၊ ပုိက္ကြန္ေတြ၊ေလွာ္တက္ေတြ၊ငါးမွ်ားတံေတြကုိေျပာင္းေရႊ႔ကုိင္ေဆာင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ငါးပါးသီလကုိခါး၀တ္ ပုဆုိးလုိျမဲခ်င္ၾကတံဲ့ေတာင္သူလယ္သမား၊လယ္ယာလုပ္သားမ်ားဟာ၊ဆည္ေရျပင္က်ယ္ကုိ အမွီျပဳရတဲ့ေရမုဆုိးမ်ား၊တံငါသည္မ်ား၊ေရလုပ္သားမ်ားျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။န၀င္းေခ်ာင္းထဲက လက္ယက္တြင္းစမ္းေရခ်ိဳခ်ိဳကုိေသာက္သံုးလာတဲ့ပါးစပ္ေတြဟာ၊ဆည္ထဲကစိမ္းဖန့္ဖန့္
ေနာက္က်ိက်ိေရေတြကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ပါးစပ္ေတြျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။ေတာင္ေပၚမွာေရတြင္း တူးလုိ႔မရသလုိ၊ဘယ္သူကမွလည္းလာေရာက္ကူညီတာမ်ိဳးေတြမရွိပါဘူး။စနစ္တက်သုေတသနျပဳထားတာ မရွိေပမယ့္၊ဆည္ေရျမဳတ္ေဒသကေျပာင္းေရႊ႔ထားတဲ့အဲဒီရြာသစ္ေတြမွာ၊ေဒါက္တာရမ္းကုေတြ အလြန္အလုပ္ျဖစ္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။အဲဒီဆည္ေရေတြကုိပဲခ်ိဳးေန၊ေလွ်ာ္ေန၊သံုးေန၊ေသာက္ေန တဲ့ေဒသမွာမွေရာဂါမထူေျပာရင္၊ဘယ္ေနရာမွာေရာဂါထူေျပာပါဦးမလဲ။
ဆညိ္ေရထဲမွာေရနစ္ေသတဲ့လူေတြလညး္ူရွိျပီး၊တစ္ခါတစ္ရံအေလာင္းေတာင္ရွာမရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔
ဆုိပါတယ္။အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တံငါသည္လည္းမလုပ္ခ်င္တဲ့၊ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခပ္ရြတ္ရြတ္လူငယ္လူလတ္ေတြက၊ တျခားအလုပ္ကုိလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ပဲခူးရုိးမသစ္ေတာၾကိဳး၀ုိင္းထဲကက်ြန္း၊ပ်ဥ္းကတုိးစတဲ့ အဖုိးတန္သစ္မ်ားကုိခုိးခုတ္၊ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ကုိပုိ႔ေရာင္းတဲ့အလုပ္ပါပဲ။သက္ဆုိင္ရာအဆင့္ဆင့္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ေ၀စားမွ်စားလုပ္ေနၾကတာပါ။သစ္ေတြကုိ(၃/၄)လံုးေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး၊စက္ေလွနဲ႔ဆြဲယူၾကတာပါ။ ဆည္ထဲမွာေမွာင္မုိက္တဲ့လဆုတ္ညေတြမွလွဳပ္ရွားၾကရတာျဖစ္ျပီး၊ျမိဳ႔ဖက္ကဆည္ေဘာင္ကုိေရာက္တဲ့အခါ၊ ခ်ိန္းဆုိထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြကလွည္းေတြ၊ကားေတြနဲ႔ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ေတြကုိအေရာက္သယ္ယူၾက၊ ခြဲစိတ္ၾက၊ေရာင္းခ်ၾကတာ-ပဲခူးရုိးမကုန္သေလာက္ကုိျဖစ္သြားပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္တခါတေလဆည္ထဲမွာသစ္ေဖာင္ေတြ၊ေလွေတြနစ္ျမဳတ္ျပီးေသေက်ရတာေတြ၊ အေလာင္းေတာင္ျပန္မရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔ဆုိတာပါ။ဒါေပမယ့္ရြာသားေတြကေတာ့ထမင္း စားေလာက္ရံုပဲ၊တံငါသည္ထက္နည္းနည္းပုိေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ရွိတယ္လုိ႔ပဲေျပာနိဳင္မွာပါ။ ခ်မ္းသာတာကေတာ့သစ္စက္ပုိင္ေတြ၊ရန္ကုန္အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ေရာင္းခ်ေနတဲ့သစ္ကုန္သည္ေတြ၊ သစ္ေတာဌာနကအရာရွိေတြပါပဲ။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴ သူေတြေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ ဖက္ထိပ္မနီးမေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-GThreeကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီးစီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမားတပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့ လူတန္းစားေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္ တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး ။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံးေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူ လယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့ တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲ ခံေပးခဲ့ၾကရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ....... .လုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမား ဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္ ၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ႕မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲ ကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္းထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္ သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြကေတာသူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊ စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴသူေတြ
ေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ဖက္ထိပ္မနီး
မေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-G-3ကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီး
စီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲ
ေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမား
တပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့လူတန္းစား
ေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္
ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံး
ေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူလယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္
မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္
ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ဘ၀
ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲ-ဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲခံေပးခဲ့ၾက
ရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ........လုိ႔၊က်ေနာ့္
ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြဘယ္ေလာက္
မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမားဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္
မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....
အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ
မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိ-ယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္း
ထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြက
ေတာ၀သူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ပြဲကုိက်ေနာ္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ရြာေလးကေပါက္ေခါင္းျမိဳ႕အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း(၇)မုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀း
ပါလိမၼယ္။အေရွ႔မေကြဆုိတဲ့ရြာေလးပါ။၁၉၉၄မတုိင္မီကေတာ့၊အဲဒီရြာေလးဟာျမိဳ႔နဲ႔(၅)မုိင္ျပည့္ေအာင္ မေ၀းကြာပါဘူး။အခုေနရာက၁၉၉၄ေနာက္ပိုင္းမွာမွအသစ္ေျပာင္းေရႊ႔တည္ေထာင္ထားတဲ့ရြာေလးပါ။ အရင္ရြာေဟာင္းေနရာထက္(၂)မုိင္ေက်ာ္ေလာက္ပုိေ၀းသြား၊ပုိေခါင္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ရြာေဟာင္းေလး ကုိေတာ့၊က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းကတစ္နွစ္ကုိသံုးေလးေခါက္အျမဲေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။က်ေနာ့္မိသားစုနဲ့ ကာလရွည္ၾကာစတင္ခဲြခြာေနထုိင္ခဲ့ရတဲ့၊၁၉၉၀ခုနွစ္္ေလာက္အထိ၊အဲဒီရြာေလးကုိခနခနေရာက္တတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီနွစ္ကာလမ်ားကအေရွ႔မေကြရြာေလးဟာ၊က်ယ္ျပန္႔တဲ့လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက၊သရက္ပင္ေတြ၊မန္
က်ည္းပင္ၾကီးေတြ၊ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြနဲ့အုပ္ဆုိင္းေနျပီး၊ျခံ၀န္းၾကီးေတြကလည္းအက်ယ္ၾကီးေတြပါ။ရြာေလးရဲ့
အေရွ႔ေတာင္ဘက္ကပ္လ်က္မွာ၊ေျမစုိက္ေစတီငယ္ေလးတစ္ဆူရွိျပီး၊သရက္ပင္၊မန္က်ည္းပင္ေတြသာမက၊ ၀ါးရံုပင္ေတြပါေပါက္ေရာက္ေနလုိက္တာ၊တစ္ေန႔လံုးေနေျပာက္ေတာင္မထုိးသေလာက္ရွိျပီး၊အလြန္ေအးျမ လွပါတယ္။အဲဒီသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေနရာတခ်ိဳ႔မွာ၊သံခ်ပ္ကာကားေဟာင္းအစိတ္အပုိင္းၾကီးေတြကုိ၊ဟုိတစ္ခု-ဒီတစ္ခုေတြ႔နိဳင္ပါေသးတယ္။၁၉၄၈ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတာခုိလာစဥ္က၊တပ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတာ္ လွန္ေသာတပ္မေတာ္အျဖစ္၊လုိက္ပါေတာခုိလာတဲ့အခါ၊သံခ်ပ္ကာကားအခ်ိဳ႔ပါလာခဲ့ျပီး၊မေကြရြာမွာစခန္း ခ်ေနထုိင္ခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ပဲခူးရုိးမထဲကုိ၀င္သြားတဲ့အခါမွ၊သံခ်ပ္ကာကားေတြကုိယူမသြားနုိင္ပဲ၊အေရွ႔မေကြ ရြာမွာထားပစ္ခဲ့ျကတာလုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးၾကီး-ဦးေလးမ်ားကေျပာျပၾကပါတယ္။ေနာက္ပုိင္း၁၉၆၀-၇၀ကာလမ်ားမွာမွ၊ျမိဳ႔က၀ပ္ေရွာ့တစ္ခ်ိဳ.ကလာျပီးျဖတ္ေတာက္ယူငင္သြားၾကတာေၾကာင့္၊ေနာက္ လူငယ္ေတြမျမင္ေတြ႔နိဳင္ျကေတာ့ဘူးေပါ့။အေရွ႔မေကြရဲ့အေရွ႔ဖက္နားကေက်ာင္းရြာ
ေဘးကလွ်ိဳၾကီးထဲမွာဆုိရင္၊ကားသခၤိ်ဳင္းလုိံေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ၊ကားပ်က္ေတြရွိခဲ့ေသးတာလုိ႔ဆုိပါတယ္ ။ေတာခုိစဥ္ကျပည္ျမိဳ့ဖက္ကယူေဆာင္လာတဲ့ခ်က္ပလက္ဘတ္စ္ကားေဟာင္းေတြပါ။အင္ဂ်င္ေတြကစျပီးျမိဳ႕က လာ-လာျဖဳတ္ယူၾကတာ၊ေနာက္ဆံုးဘာမွမက်န္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲတဲ့။
ရြာရဲ့ေတာင္ဖက္(၂)ဖာလံုေလာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိျပီး၊ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေဆာင္နဲ႔
ေစတီေလးတစ္ဆူတည္ထားပါေသးတယ္။ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းၾကီးကအေတာ္ခမ္းခမ္းနားနားရွိျပီး ၊ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာလည္းသစ္ၾကီး၀ါးၾကီးေတြနဲ႔အလြန္စိမ္းစိမ္းစုိစုိရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးအျဖစ္အေ၀းက ကုိေကာင္းေကာင္းျမင္နိဳင္ပါ့တယ္။ ပိနၷဲပင္ၾကီးေတြဆုိရင္အေတာ္ကုိသက္တမ္းရင့္ေနတာေတြ႔ရျပီး၊အလြန္လည္းအသီးေကာင္းပါတယ္။ရြာထဲက
လူမ်ားစုဟာကုိယ္ပုိင္လယ္ေျမေတြ၊ယာေျမေတြရွိျပီး၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းၾကီး
ေတြမွာေျမပဲ။နွမ္း၊ခရမ္းခ်ဥ္၊ပဲၾကီးပဲေနာက္စတာေတြကုိရာသီအလုိက္စုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ၾကသူေတြျဖစ္ကာ၊ အမ်ားစုေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ေပါက္ေခါင္းအေရွ႕ဖက္(၂)မုိင္ေလာက္ကစလုိ႔၊အုန္းရင္း ၊ခ်င္းလည္၊ဇြဲကြင္း၊ေက်ာက္စာတုိင္၊အေရွ႔မေကြ၊ေတာင္ကုန္း၊ေက်ာင္းရြာ......စတဲ့ရြာေလးေတြဟာ၊ပဲခူးရုိးမ မွာေခ်ာင္းဖ်ားခံစီးဆင္းျပီးအေနာက္ဖက္မုိင္(၃၀)နီးပါးေလာက္မွာဧရာ၀တီျမစ္ထဲကုိေပါင္းဆံုသြားတဲ့ ၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကရြာေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။၊သူတုိ႕ရဲ့စုိက္ကြင္းစုိက္ကြက္ေတြဟာ အဲဒီေတာင္န၀င္းကမ္းပါးတစ္ေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းေတြျဖစ္ျပီး၊မုိးရာသီမွာတစ္သီး၊ေဆာင္းရာသီမွာ တစ္သီးစုိက္နိဳင္တဲ့၊နွစ္သီးစားရတနာေျမေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္-
သူတုိ႔ရဲ့ေက်းဇူးရွင္ေတာင္န၀င္းဟာ၊၁၉၉၁-၉၂ ေတြကစလုိ႔၊ျဂိဳဟ္၀င္တဲ့ေတာင္န၀င္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲ
သြားပါေတာ့တယ္။န၀တရဲ့တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းေတြက၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းမွာလည္းဆည္ပိတ္ဆုိ႔တည္
ေဆာက္ဖုိ႔အာရံုက်သြားၾကတာေၾကာင့္ပါ။အုန္းရင္းရြာထိပ္မွာဆည္ေဘာင္ၾကီးနွစ္မုိင္ေက်ာ္ပိတ္ဆုိ႔ တည္ေဆာက္လုိက္တဲ့အခါ၊အခုနရြာကေလးေတြဟာဆည္ေရျပင္ေအာက္ကုိေရာက္သြားၾကရေတာ့မယ့္ အေျခအေနျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။သူတုိ႔လုပ္ခင္းကုိင္ခင္းေတြ၊ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ၊ဥယ်ာဥ္ျခံေျမေတြ... .အားလံုး...အားလံုးဆံုးရွဳံးလုိက္ၾကရပါေတာ့တယ္။ရြာသူရြာသားေတြ၊ဆရာေတာ္သမားေတာ္ေတြလည္း အားကုိးရာမဲ့၊ေခြးအဖေခၚစရာမရွိတဲ့ဘ၀ကုိေန႔ခ်င္းညခ်င္းေရာက္သြားၾကရေတာ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲဆည္ေရ၀င္မယ့္ဧရိယာနဲ့လြတ္တဲ့ကုန္းျမင့္ေနရာေတြကုိေရႊ႔ေျပာင္းၾကရေတာ့၊ အခုေနတဲ့ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာ(ယခင္ကဒီေနရာကုိ၊က်ားေျခရာ-လုိ႔ေခၚခဲ့တယ္။
က်ားေတာင္မွက်က္စားေနခဲ့ဘူးတဲ့ေနရာေပါ့။)ကုိ၊၁၉၉၄မွာေျပာင္းေရႊ႔ေနထုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဆည္ၾကီးရဲ့အေရွ႔ေတာင္ဖက္ကမ္းေပၚကေတာင္တန္းၾကီးေပၚမွာပါ။အရင္ကာလေတြတုန္းကေတာ့၊ မေကြရြာသားေတြဟာဒီေနရာမွာသစ္၀ါးခုတ္ခဲ့၊လႊစင္ေထာင္ပ်ဥ္ဆြဲခဲ့၊အမဲလုိက္ခဲ့တဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္ ဆြယ္ေတြေပါ့။
ရြာထဲကအေတာ္ေခ်ာင္လည္သူေတြက၊ေတာင္ကုန္းေခါင္ေခါင္ေတာၾကီးျမက္မဲထဲကရြာအသစ္ကုိလုိက္
ပါမလာၾကေတာ့ပါဘူး။ရွိတာေလးေရာင္းခ်ျပီးေပါက္ေခါင္းျမိဳံေပၚကုိေျပာင္းသူေျပာင္း၊လယ္၀ယ္လုိ႔ရတဲ့တျခား
ဆည္ေရလြတ္ရြာတခ်ိဴ႕ကုိေျပာင္းသူေျပာင္းကုန္ၾကပါတယ္။အေျခအေနနိမ့္ပါးတဲ့၊ျမိဳ့ထဲလည္းမတက္နိဳင္၊တျခား
ရြာေတြသြားျပီးလည္းအေျခမခ်နိုင္သူေတြကေတာ့၊မလႊဲမေရွာင္သာပဲ၊အခုေနတဲ့ေတာင္တန္းေပၚကရြာ အသစ္ကူိေျပာင္းေရႊ႔ျပီး၊ဘ၀ကုိျဖစ္သလုိပဲအသစ္ကျပန္စခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ၀န္းရံထားခဲ့တဲ့၊အေရွ႔မေကြရြာေလးဟာအခုေတာ့အနိမ့္အျမင့္မညီမညာနဲ႔ေတာတန္းေတာင္ကုန္းရွည္ၾကီး တစ္ခုမွာ၊ေျခတံရွည္တဲၾကီးေတြဟုိတစ္စုဒီတစ္စုနဲ႔ခပ္စုပ္စုပ္ရြာေလးဘ၀ကုိေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ စားပင္သီးပင္ေတြနဲ့စိမ္းစုိစည္ကားလွတဲ့ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးကလည္း၊အခုေတာ့ရြာေျမာက္ဖက္ ကေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေပၚမွာယူကလစ္ပင္ေတြပဲျခံရံျပီး၊ေလတဟူးဟူးဒါဏ္ကုိသံုးရာသီစလံုးၾကံ့ၾကံ့ခံေန ရရွာပါတယ္။ရြာနားကေစတီေလးေရာ၊ေတာင္ဖက္ေက်ာင္းကုန္းေပၚကေစတီေလးေရာ၊ အခုေတာင္န၀င္းဆည္ေအာက္မွာေရကသုိဏ္းရွဳေနၾကရတာဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။
ပုိျပီးဆုိးတာက-လယ္ယာကုိင္းကြ်န္းနဲ႔ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးအသက္ေမြးလာတဲ့ရြာသူရြာသားေတြပါ။ဆည္ၾကီးရဲ့
ေရျပင္ၾကီးကုိေန႔စဥ္မ်က္ႏွာမူေနရေပမယ့္၊သူတုိ႔ရဲ့လယ္ယာစုိက္ခင္းေတြကေရေအာက္ေရာက္ သြားပါျပီ။ေတာင္ေပၚမွာစုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ဖုိ႔လယ္ကြက္ေတြမရွိပါဘူး။လုပ္အားနဲ႔လည္းေဖာ္ထုတ္လုိ႔မ ရပါဘူး။ေရႊ႔ေျပာင္းေတာင္ယာလုပ္ဖုိ႔ကလည္းေတာအုိေတာင္အုိေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။အနားမွာေပါမ်ားတာ ကေရျပင္က်ယ္ၾကီးပဲဆုိေတာ့၊ကြ်ဲနြားနွင္တံ၊ေပါက္တူးေပါက္ျပား၊ထြန္ထယ္ကုိင္ခဲ့ၾကတဲ့လက္ေတြဟာ၊ ပုိက္ကြန္ေတြ၊ေလွာ္တက္ေတြ၊ငါးမွ်ားတံေတြကုိေျပာင္းေရႊ႔ကုိင္ေဆာင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ငါးပါးသီလကုိခါး၀တ္ ပုဆုိးလုိျမဲခ်င္ၾကတံဲ့ေတာင္သူလယ္သမား၊လယ္ယာလုပ္သားမ်ားဟာ၊ဆည္ေရျပင္က်ယ္ကုိ အမွီျပဳရတဲ့ေရမုဆုိးမ်ား၊တံငါသည္မ်ား၊ေရလုပ္သားမ်ားျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။န၀င္းေခ်ာင္းထဲက လက္ယက္တြင္းစမ္းေရခ်ိဳခ်ိဳကုိေသာက္သံုးလာတဲ့ပါးစပ္ေတြဟာ၊ဆည္ထဲကစိမ္းဖန့္ဖန့္
ေနာက္က်ိက်ိေရေတြကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ပါးစပ္ေတြျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။ေတာင္ေပၚမွာေရတြင္း တူးလုိ႔မရသလုိ၊ဘယ္သူကမွလည္းလာေရာက္ကူညီတာမ်ိဳးေတြမရွိပါဘူး။စနစ္တက်သုေတသနျပဳထားတာ မရွိေပမယ့္၊ဆည္ေရျမဳတ္ေဒသကေျပာင္းေရႊ႔ထားတဲ့အဲဒီရြာသစ္ေတြမွာ၊ေဒါက္တာရမ္းကုေတြ အလြန္အလုပ္ျဖစ္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။အဲဒီဆည္ေရေတြကုိပဲခ်ိဳးေန၊ေလွ်ာ္ေန၊သံုးေန၊ေသာက္ေန တဲ့ေဒသမွာမွေရာဂါမထူေျပာရင္၊ဘယ္ေနရာမွာေရာဂါထူေျပာပါဦးမလဲ။
ဆညိ္ေရထဲမွာေရနစ္ေသတဲ့လူေတြလညး္ူရွိျပီး၊တစ္ခါတစ္ရံအေလာင္းေတာင္ရွာမရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔
ဆုိပါတယ္။အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တံငါသည္လည္းမလုပ္ခ်င္တဲ့၊ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခပ္ရြတ္ရြတ္လူငယ္လူလတ္ေတြက၊ တျခားအလုပ္ကုိလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ပဲခူးရုိးမသစ္ေတာၾကိဳး၀ုိင္းထဲကက်ြန္း၊ပ်ဥ္းကတုိးစတဲ့ အဖုိးတန္သစ္မ်ားကုိခုိးခုတ္၊ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ကုိပုိ႔ေရာင္းတဲ့အလုပ္ပါပဲ။သက္ဆုိင္ရာအဆင့္ဆင့္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ေ၀စားမွ်စားလုပ္ေနၾကတာပါ။သစ္ေတြကုိ(၃/၄)လံုးေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး၊စက္ေလွနဲ႔ဆြဲယူၾကတာပါ။ ဆည္ထဲမွာေမွာင္မုိက္တဲ့လဆုတ္ညေတြမွလွဳပ္ရွားၾကရတာျဖစ္ျပီး၊ျမိဳ႔ဖက္ကဆည္ေဘာင္ကုိေရာက္တဲ့အခါ၊ ခ်ိန္းဆုိထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြကလွည္းေတြ၊ကားေတြနဲ႔ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ေတြကုိအေရာက္သယ္ယူၾက၊ ခြဲစိတ္ၾက၊ေရာင္းခ်ၾကတာ-ပဲခူးရုိးမကုန္သေလာက္ကုိျဖစ္သြားပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္တခါတေလဆည္ထဲမွာသစ္ေဖာင္ေတြ၊ေလွေတြနစ္ျမဳတ္ျပီးေသေက်ရတာေတြ၊ အေလာင္းေတာင္ျပန္မရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔ဆုိတာပါ။ဒါေပမယ့္ရြာသားေတြကေတာ့ထမင္း စားေလာက္ရံုပဲ၊တံငါသည္ထက္နည္းနည္းပုိေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ရွိတယ္လုိ႔ပဲေျပာနိဳင္မွာပါ။ ခ်မ္းသာတာကေတာ့သစ္စက္ပုိင္ေတြ၊ရန္ကုန္အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ေရာင္းခ်ေနတဲ့သစ္ကုန္သည္ေတြ၊ သစ္ေတာဌာနကအရာရွိေတြပါပဲ။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴ သူေတြေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ ဖက္ထိပ္မနီးမေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-GThreeကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီးစီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမားတပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့ လူတန္းစားေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္ တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး ။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံးေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူ လယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့ တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲ ခံေပးခဲ့ၾကရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ....... .လုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမား ဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္ ၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ႕မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲ ကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္းထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္ သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြကေတာသူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊ စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴသူေတြ
ေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ဖက္ထိပ္မနီး
မေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-G-3ကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီး
စီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲ
ေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမား
တပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့လူတန္းစား
ေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္
ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံး
ေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူလယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္
မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္
ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ဘ၀
ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲ-ဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲခံေပးခဲ့ၾက
ရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ........လုိ႔၊က်ေနာ့္
ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြဘယ္ေလာက္
မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမားဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္
မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....
အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ
မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိ-ယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္း
ထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြက
ေတာ၀သူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)