ဘ၀ေျပာင္းသြားရတဲ့ ရြာကေလး
ျပီးခဲ့တဲ့ဒီဇဘၤာလ(၁၆)ရက္ေန႕ညေနပုိင္းက၊ရြာေလးတစ္ရြာကသားခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့လက္ထပ္မဂၤလာ
ပြဲကုိက်ေနာ္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ရြာေလးကေပါက္ေခါင္းျမိဳ႕အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း(၇)မုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀း
ပါလိမၼယ္။အေရွ႔မေကြဆုိတဲ့ရြာေလးပါ။၁၉၉၄မတုိင္မီကေတာ့၊အဲဒီရြာေလးဟာျမိဳ႔နဲ႔(၅)မုိင္ျပည့္ေအာင္ မေ၀းကြာပါဘူး။အခုေနရာက၁၉၉၄ေနာက္ပိုင္းမွာမွအသစ္ေျပာင္းေရႊ႔တည္ေထာင္ထားတဲ့ရြာေလးပါ။ အရင္ရြာေဟာင္းေနရာထက္(၂)မုိင္ေက်ာ္ေလာက္ပုိေ၀းသြား၊ပုိေခါင္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ရြာေဟာင္းေလး ကုိေတာ့၊က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းကတစ္နွစ္ကုိသံုးေလးေခါက္အျမဲေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။က်ေနာ့္မိသားစုနဲ့ ကာလရွည္ၾကာစတင္ခဲြခြာေနထုိင္ခဲ့ရတဲ့၊၁၉၉၀ခုနွစ္္ေလာက္အထိ၊အဲဒီရြာေလးကုိခနခနေရာက္တတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီနွစ္ကာလမ်ားကအေရွ႔မေကြရြာေလးဟာ၊က်ယ္ျပန္႔တဲ့လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက၊သရက္ပင္ေတြ၊မန္
က်ည္းပင္ၾကီးေတြ၊ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြနဲ့အုပ္ဆုိင္းေနျပီး၊ျခံ၀န္းၾကီးေတြကလည္းအက်ယ္ၾကီးေတြပါ။ရြာေလးရဲ့
အေရွ႔ေတာင္ဘက္ကပ္လ်က္မွာ၊ေျမစုိက္ေစတီငယ္ေလးတစ္ဆူရွိျပီး၊သရက္ပင္၊မန္က်ည္းပင္ေတြသာမက၊ ၀ါးရံုပင္ေတြပါေပါက္ေရာက္ေနလုိက္တာ၊တစ္ေန႔လံုးေနေျပာက္ေတာင္မထုိးသေလာက္ရွိျပီး၊အလြန္ေအးျမ လွပါတယ္။အဲဒီသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေနရာတခ်ိဳ႔မွာ၊သံခ်ပ္ကာကားေဟာင္းအစိတ္အပုိင္းၾကီးေတြကုိ၊ဟုိတစ္ခု-ဒီတစ္ခုေတြ႔နိဳင္ပါေသးတယ္။၁၉၄၈ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတာခုိလာစဥ္က၊တပ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတာ္ လွန္ေသာတပ္မေတာ္အျဖစ္၊လုိက္ပါေတာခုိလာတဲ့အခါ၊သံခ်ပ္ကာကားအခ်ိဳ႔ပါလာခဲ့ျပီး၊မေကြရြာမွာစခန္း ခ်ေနထုိင္ခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ပဲခူးရုိးမထဲကုိ၀င္သြားတဲ့အခါမွ၊သံခ်ပ္ကာကားေတြကုိယူမသြားနုိင္ပဲ၊အေရွ႔မေကြ ရြာမွာထားပစ္ခဲ့ျကတာလုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးၾကီး-ဦးေလးမ်ားကေျပာျပၾကပါတယ္။ေနာက္ပုိင္း၁၉၆၀-၇၀ကာလမ်ားမွာမွ၊ျမိဳ႔က၀ပ္ေရွာ့တစ္ခ်ိဳ.ကလာျပီးျဖတ္ေတာက္ယူငင္သြားၾကတာေၾကာင့္၊ေနာက္ လူငယ္ေတြမျမင္ေတြ႔နိဳင္ျကေတာ့ဘူးေပါ့။အေရွ႔မေကြရဲ့အေရွ႔ဖက္နားကေက်ာင္းရြာ
ေဘးကလွ်ိဳၾကီးထဲမွာဆုိရင္၊ကားသခၤိ်ဳင္းလုိံေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ၊ကားပ်က္ေတြရွိခဲ့ေသးတာလုိ႔ဆုိပါတယ္ ။ေတာခုိစဥ္ကျပည္ျမိဳ့ဖက္ကယူေဆာင္လာတဲ့ခ်က္ပလက္ဘတ္စ္ကားေဟာင္းေတြပါ။အင္ဂ်င္ေတြကစျပီးျမိဳ႕က လာ-လာျဖဳတ္ယူၾကတာ၊ေနာက္ဆံုးဘာမွမက်န္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲတဲ့။
ရြာရဲ့ေတာင္ဖက္(၂)ဖာလံုေလာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိျပီး၊ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေဆာင္နဲ႔
ေစတီေလးတစ္ဆူတည္ထားပါေသးတယ္။ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းၾကီးကအေတာ္ခမ္းခမ္းနားနားရွိျပီး ၊ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာလည္းသစ္ၾကီး၀ါးၾကီးေတြနဲ႔အလြန္စိမ္းစိမ္းစုိစုိရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးအျဖစ္အေ၀းက ကုိေကာင္းေကာင္းျမင္နိဳင္ပါ့တယ္။ ပိနၷဲပင္ၾကီးေတြဆုိရင္အေတာ္ကုိသက္တမ္းရင့္ေနတာေတြ႔ရျပီး၊အလြန္လည္းအသီးေကာင္းပါတယ္။ရြာထဲက
လူမ်ားစုဟာကုိယ္ပုိင္လယ္ေျမေတြ၊ယာေျမေတြရွိျပီး၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းၾကီး
ေတြမွာေျမပဲ။နွမ္း၊ခရမ္းခ်ဥ္၊ပဲၾကီးပဲေနာက္စတာေတြကုိရာသီအလုိက္စုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ၾကသူေတြျဖစ္ကာ၊ အမ်ားစုေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ေပါက္ေခါင္းအေရွ႕ဖက္(၂)မုိင္ေလာက္ကစလုိ႔၊အုန္းရင္း ၊ခ်င္းလည္၊ဇြဲကြင္း၊ေက်ာက္စာတုိင္၊အေရွ႔မေကြ၊ေတာင္ကုန္း၊ေက်ာင္းရြာ......စတဲ့ရြာေလးေတြဟာ၊ပဲခူးရုိးမ မွာေခ်ာင္းဖ်ားခံစီးဆင္းျပီးအေနာက္ဖက္မုိင္(၃၀)နီးပါးေလာက္မွာဧရာ၀တီျမစ္ထဲကုိေပါင္းဆံုသြားတဲ့ ၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကရြာေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။၊သူတုိ႕ရဲ့စုိက္ကြင္းစုိက္ကြက္ေတြဟာ အဲဒီေတာင္န၀င္းကမ္းပါးတစ္ေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းေတြျဖစ္ျပီး၊မုိးရာသီမွာတစ္သီး၊ေဆာင္းရာသီမွာ တစ္သီးစုိက္နိဳင္တဲ့၊နွစ္သီးစားရတနာေျမေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္-
သူတုိ႔ရဲ့ေက်းဇူးရွင္ေတာင္န၀င္းဟာ၊၁၉၉၁-၉၂ ေတြကစလုိ႔၊ျဂိဳဟ္၀င္တဲ့ေတာင္န၀င္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲ
သြားပါေတာ့တယ္။န၀တရဲ့တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းေတြက၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းမွာလည္းဆည္ပိတ္ဆုိ႔တည္
ေဆာက္ဖုိ႔အာရံုက်သြားၾကတာေၾကာင့္ပါ။အုန္းရင္းရြာထိပ္မွာဆည္ေဘာင္ၾကီးနွစ္မုိင္ေက်ာ္ပိတ္ဆုိ႔ တည္ေဆာက္လုိက္တဲ့အခါ၊အခုနရြာကေလးေတြဟာဆည္ေရျပင္ေအာက္ကုိေရာက္သြားၾကရေတာ့မယ့္ အေျခအေနျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။သူတုိ႔လုပ္ခင္းကုိင္ခင္းေတြ၊ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ၊ဥယ်ာဥ္ျခံေျမေတြ... .အားလံုး...အားလံုးဆံုးရွဳံးလုိက္ၾကရပါေတာ့တယ္။ရြာသူရြာသားေတြ၊ဆရာေတာ္သမားေတာ္ေတြလည္း အားကုိးရာမဲ့၊ေခြးအဖေခၚစရာမရွိတဲ့ဘ၀ကုိေန႔ခ်င္းညခ်င္းေရာက္သြားၾကရေတာ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲဆည္ေရ၀င္မယ့္ဧရိယာနဲ့လြတ္တဲ့ကုန္းျမင့္ေနရာေတြကုိေရႊ႔ေျပာင္းၾကရေတာ့၊ အခုေနတဲ့ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာ(ယခင္ကဒီေနရာကုိ၊က်ားေျခရာ-လုိ႔ေခၚခဲ့တယ္။
က်ားေတာင္မွက်က္စားေနခဲ့ဘူးတဲ့ေနရာေပါ့။)ကုိ၊၁၉၉၄မွာေျပာင္းေရႊ႔ေနထုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဆည္ၾကီးရဲ့အေရွ႔ေတာင္ဖက္ကမ္းေပၚကေတာင္တန္းၾကီးေပၚမွာပါ။အရင္ကာလေတြတုန္းကေတာ့၊ မေကြရြာသားေတြဟာဒီေနရာမွာသစ္၀ါးခုတ္ခဲ့၊လႊစင္ေထာင္ပ်ဥ္ဆြဲခဲ့၊အမဲလုိက္ခဲ့တဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္ ဆြယ္ေတြေပါ့။
ရြာထဲကအေတာ္ေခ်ာင္လည္သူေတြက၊ေတာင္ကုန္းေခါင္ေခါင္ေတာၾကီးျမက္မဲထဲကရြာအသစ္ကုိလုိက္
ပါမလာၾကေတာ့ပါဘူး။ရွိတာေလးေရာင္းခ်ျပီးေပါက္ေခါင္းျမိဳံေပၚကုိေျပာင္းသူေျပာင္း၊လယ္၀ယ္လုိ႔ရတဲ့တျခား
ဆည္ေရလြတ္ရြာတခ်ိဴ႕ကုိေျပာင္းသူေျပာင္းကုန္ၾကပါတယ္။အေျခအေနနိမ့္ပါးတဲ့၊ျမိဳ့ထဲလည္းမတက္နိဳင္၊တျခား
ရြာေတြသြားျပီးလည္းအေျခမခ်နိုင္သူေတြကေတာ့၊မလႊဲမေရွာင္သာပဲ၊အခုေနတဲ့ေတာင္တန္းေပၚကရြာ အသစ္ကူိေျပာင္းေရႊ႔ျပီး၊ဘ၀ကုိျဖစ္သလုိပဲအသစ္ကျပန္စခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ၀န္းရံထားခဲ့တဲ့၊အေရွ႔မေကြရြာေလးဟာအခုေတာ့အနိမ့္အျမင့္မညီမညာနဲ႔ေတာတန္းေတာင္ကုန္းရွည္ၾကီး တစ္ခုမွာ၊ေျခတံရွည္တဲၾကီးေတြဟုိတစ္စုဒီတစ္စုနဲ႔ခပ္စုပ္စုပ္ရြာေလးဘ၀ကုိေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ စားပင္သီးပင္ေတြနဲ့စိမ္းစုိစည္ကားလွတဲ့ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးကလည္း၊အခုေတာ့ရြာေျမာက္ဖက္ ကေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေပၚမွာယူကလစ္ပင္ေတြပဲျခံရံျပီး၊ေလတဟူးဟူးဒါဏ္ကုိသံုးရာသီစလံုးၾကံ့ၾကံ့ခံေန ရရွာပါတယ္။ရြာနားကေစတီေလးေရာ၊ေတာင္ဖက္ေက်ာင္းကုန္းေပၚကေစတီေလးေရာ၊ အခုေတာင္န၀င္းဆည္ေအာက္မွာေရကသုိဏ္းရွဳေနၾကရတာဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။
ပုိျပီးဆုိးတာက-လယ္ယာကုိင္းကြ်န္းနဲ႔ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးအသက္ေမြးလာတဲ့ရြာသူရြာသားေတြပါ။ဆည္ၾကီးရဲ့
ေရျပင္ၾကီးကုိေန႔စဥ္မ်က္ႏွာမူေနရေပမယ့္၊သူတုိ႔ရဲ့လယ္ယာစုိက္ခင္းေတြကေရေအာက္ေရာက္ သြားပါျပီ။ေတာင္ေပၚမွာစုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ဖုိ႔လယ္ကြက္ေတြမရွိပါဘူး။လုပ္အားနဲ႔လည္းေဖာ္ထုတ္လုိ႔မ ရပါဘူး။ေရႊ႔ေျပာင္းေတာင္ယာလုပ္ဖုိ႔ကလည္းေတာအုိေတာင္အုိေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။အနားမွာေပါမ်ားတာ ကေရျပင္က်ယ္ၾကီးပဲဆုိေတာ့၊ကြ်ဲနြားနွင္တံ၊ေပါက္တူးေပါက္ျပား၊ထြန္ထယ္ကုိင္ခဲ့ၾကတဲ့လက္ေတြဟာ၊ ပုိက္ကြန္ေတြ၊ေလွာ္တက္ေတြ၊ငါးမွ်ားတံေတြကုိေျပာင္းေရႊ႔ကုိင္ေဆာင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ငါးပါးသီလကုိခါး၀တ္ ပုဆုိးလုိျမဲခ်င္ၾကတံဲ့ေတာင္သူလယ္သမား၊လယ္ယာလုပ္သားမ်ားဟာ၊ဆည္ေရျပင္က်ယ္ကုိ အမွီျပဳရတဲ့ေရမုဆုိးမ်ား၊တံငါသည္မ်ား၊ေရလုပ္သားမ်ားျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။န၀င္းေခ်ာင္းထဲက လက္ယက္တြင္းစမ္းေရခ်ိဳခ်ိဳကုိေသာက္သံုးလာတဲ့ပါးစပ္ေတြဟာ၊ဆည္ထဲကစိမ္းဖန့္ဖန့္
ေနာက္က်ိက်ိေရေတြကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ပါးစပ္ေတြျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။ေတာင္ေပၚမွာေရတြင္း တူးလုိ႔မရသလုိ၊ဘယ္သူကမွလည္းလာေရာက္ကူညီတာမ်ိဳးေတြမရွိပါဘူး။စနစ္တက်သုေတသနျပဳထားတာ မရွိေပမယ့္၊ဆည္ေရျမဳတ္ေဒသကေျပာင္းေရႊ႔ထားတဲ့အဲဒီရြာသစ္ေတြမွာ၊ေဒါက္တာရမ္းကုေတြ အလြန္အလုပ္ျဖစ္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။အဲဒီဆည္ေရေတြကုိပဲခ်ိဳးေန၊ေလွ်ာ္ေန၊သံုးေန၊ေသာက္ေန တဲ့ေဒသမွာမွေရာဂါမထူေျပာရင္၊ဘယ္ေနရာမွာေရာဂါထူေျပာပါဦးမလဲ။
ဆညိ္ေရထဲမွာေရနစ္ေသတဲ့လူေတြလညး္ူရွိျပီး၊တစ္ခါတစ္ရံအေလာင္းေတာင္ရွာမရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔
ဆုိပါတယ္။အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တံငါသည္လည္းမလုပ္ခ်င္တဲ့၊ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခပ္ရြတ္ရြတ္လူငယ္လူလတ္ေတြက၊ တျခားအလုပ္ကုိလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ပဲခူးရုိးမသစ္ေတာၾကိဳး၀ုိင္းထဲကက်ြန္း၊ပ်ဥ္းကတုိးစတဲ့ အဖုိးတန္သစ္မ်ားကုိခုိးခုတ္၊ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ကုိပုိ႔ေရာင္းတဲ့အလုပ္ပါပဲ။သက္ဆုိင္ရာအဆင့္ဆင့္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ေ၀စားမွ်စားလုပ္ေနၾကတာပါ။သစ္ေတြကုိ(၃/၄)လံုးေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး၊စက္ေလွနဲ႔ဆြဲယူၾကတာပါ။ ဆည္ထဲမွာေမွာင္မုိက္တဲ့လဆုတ္ညေတြမွလွဳပ္ရွားၾကရတာျဖစ္ျပီး၊ျမိဳ႔ဖက္ကဆည္ေဘာင္ကုိေရာက္တဲ့အခါ၊ ခ်ိန္းဆုိထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြကလွည္းေတြ၊ကားေတြနဲ႔ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ေတြကုိအေရာက္သယ္ယူၾက၊ ခြဲစိတ္ၾက၊ေရာင္းခ်ၾကတာ-ပဲခူးရုိးမကုန္သေလာက္ကုိျဖစ္သြားပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္တခါတေလဆည္ထဲမွာသစ္ေဖာင္ေတြ၊ေလွေတြနစ္ျမဳတ္ျပီးေသေက်ရတာေတြ၊ အေလာင္းေတာင္ျပန္မရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔ဆုိတာပါ။ဒါေပမယ့္ရြာသားေတြကေတာ့ထမင္း စားေလာက္ရံုပဲ၊တံငါသည္ထက္နည္းနည္းပုိေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ရွိတယ္လုိ႔ပဲေျပာနိဳင္မွာပါ။ ခ်မ္းသာတာကေတာ့သစ္စက္ပုိင္ေတြ၊ရန္ကုန္အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ေရာင္းခ်ေနတဲ့သစ္ကုန္သည္ေတြ၊ သစ္ေတာဌာနကအရာရွိေတြပါပဲ။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴ သူေတြေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ ဖက္ထိပ္မနီးမေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-GThreeကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီးစီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမားတပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့ လူတန္းစားေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္ တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး ။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံးေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူ လယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့ တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲ ခံေပးခဲ့ၾကရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ....... .လုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမား ဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္ ၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ႕မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲ ကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္းထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္ သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြကေတာသူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊ စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴသူေတြ
ေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ဖက္ထိပ္မနီး
မေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-G-3ကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီး
စီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲ
ေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမား
တပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့လူတန္းစား
ေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္
ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံး
ေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူလယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္
မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္
ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ဘ၀
ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲ-ဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲခံေပးခဲ့ၾက
ရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ........လုိ႔၊က်ေနာ့္
ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြဘယ္ေလာက္
မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမားဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္
မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....
အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ
မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိ-ယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္း
ထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြက
ေတာ၀သူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ပြဲကုိက်ေနာ္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ရြာေလးကေပါက္ေခါင္းျမိဳ႕အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း(၇)မုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀း
ပါလိမၼယ္။အေရွ႔မေကြဆုိတဲ့ရြာေလးပါ။၁၉၉၄မတုိင္မီကေတာ့၊အဲဒီရြာေလးဟာျမိဳ႔နဲ႔(၅)မုိင္ျပည့္ေအာင္ မေ၀းကြာပါဘူး။အခုေနရာက၁၉၉၄ေနာက္ပိုင္းမွာမွအသစ္ေျပာင္းေရႊ႔တည္ေထာင္ထားတဲ့ရြာေလးပါ။ အရင္ရြာေဟာင္းေနရာထက္(၂)မုိင္ေက်ာ္ေလာက္ပုိေ၀းသြား၊ပုိေခါင္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ရြာေဟာင္းေလး ကုိေတာ့၊က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကတည္းကတစ္နွစ္ကုိသံုးေလးေခါက္အျမဲေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။က်ေနာ့္မိသားစုနဲ့ ကာလရွည္ၾကာစတင္ခဲြခြာေနထုိင္ခဲ့ရတဲ့၊၁၉၉၀ခုနွစ္္ေလာက္အထိ၊အဲဒီရြာေလးကုိခနခနေရာက္တတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီနွစ္ကာလမ်ားကအေရွ႔မေကြရြာေလးဟာ၊က်ယ္ျပန္႔တဲ့လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက၊သရက္ပင္ေတြ၊မန္
က်ည္းပင္ၾကီးေတြ၊ကုကၠိဳပင္ၾကီးေတြနဲ့အုပ္ဆုိင္းေနျပီး၊ျခံ၀န္းၾကီးေတြကလည္းအက်ယ္ၾကီးေတြပါ။ရြာေလးရဲ့
အေရွ႔ေတာင္ဘက္ကပ္လ်က္မွာ၊ေျမစုိက္ေစတီငယ္ေလးတစ္ဆူရွိျပီး၊သရက္ပင္၊မန္က်ည္းပင္ေတြသာမက၊ ၀ါးရံုပင္ေတြပါေပါက္ေရာက္ေနလုိက္တာ၊တစ္ေန႔လံုးေနေျပာက္ေတာင္မထုိးသေလာက္ရွိျပီး၊အလြန္ေအးျမ လွပါတယ္။အဲဒီသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေနရာတခ်ိဳ႔မွာ၊သံခ်ပ္ကာကားေဟာင္းအစိတ္အပုိင္းၾကီးေတြကုိ၊ဟုိတစ္ခု-ဒီတစ္ခုေတြ႔နိဳင္ပါေသးတယ္။၁၉၄၈ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေတာခုိလာစဥ္က၊တပ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတာ္ လွန္ေသာတပ္မေတာ္အျဖစ္၊လုိက္ပါေတာခုိလာတဲ့အခါ၊သံခ်ပ္ကာကားအခ်ိဳ႔ပါလာခဲ့ျပီး၊မေကြရြာမွာစခန္း ခ်ေနထုိင္ခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ပဲခူးရုိးမထဲကုိ၀င္သြားတဲ့အခါမွ၊သံခ်ပ္ကာကားေတြကုိယူမသြားနုိင္ပဲ၊အေရွ႔မေကြ ရြာမွာထားပစ္ခဲ့ျကတာလုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးၾကီး-ဦးေလးမ်ားကေျပာျပၾကပါတယ္။ေနာက္ပုိင္း၁၉၆၀-၇၀ကာလမ်ားမွာမွ၊ျမိဳ႔က၀ပ္ေရွာ့တစ္ခ်ိဳ.ကလာျပီးျဖတ္ေတာက္ယူငင္သြားၾကတာေၾကာင့္၊ေနာက္ လူငယ္ေတြမျမင္ေတြ႔နိဳင္ျကေတာ့ဘူးေပါ့။အေရွ႔မေကြရဲ့အေရွ႔ဖက္နားကေက်ာင္းရြာ
ေဘးကလွ်ိဳၾကီးထဲမွာဆုိရင္၊ကားသခၤိ်ဳင္းလုိံေခၚရေလာက္ေအာင္ကုိ၊ကားပ်က္ေတြရွိခဲ့ေသးတာလုိ႔ဆုိပါတယ္ ။ေတာခုိစဥ္ကျပည္ျမိဳ့ဖက္ကယူေဆာင္လာတဲ့ခ်က္ပလက္ဘတ္စ္ကားေဟာင္းေတြပါ။အင္ဂ်င္ေတြကစျပီးျမိဳ႕က လာ-လာျဖဳတ္ယူၾကတာ၊ေနာက္ဆံုးဘာမွမက်န္ေတာ့တဲ့အထိပါပဲတဲ့။
ရြာရဲ့ေတာင္ဖက္(၂)ဖာလံုေလာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိျပီး၊ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ေဆာင္နဲ႔
ေစတီေလးတစ္ဆူတည္ထားပါေသးတယ္။ုဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းၾကီးကအေတာ္ခမ္းခမ္းနားနားရွိျပီး ၊ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာလည္းသစ္ၾကီး၀ါးၾကီးေတြနဲ႔အလြန္စိမ္းစိမ္းစုိစုိရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးအျဖစ္အေ၀းက ကုိေကာင္းေကာင္းျမင္နိဳင္ပါ့တယ္။ ပိနၷဲပင္ၾကီးေတြဆုိရင္အေတာ္ကုိသက္တမ္းရင့္ေနတာေတြ႔ရျပီး၊အလြန္လည္းအသီးေကာင္းပါတယ္။ရြာထဲက
လူမ်ားစုဟာကုိယ္ပုိင္လယ္ေျမေတြ၊ယာေျမေတြရွိျပီး၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းေဘးတေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းၾကီး
ေတြမွာေျမပဲ။နွမ္း၊ခရမ္းခ်ဥ္၊ပဲၾကီးပဲေနာက္စတာေတြကုိရာသီအလုိက္စုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ၾကသူေတြျဖစ္ကာ၊ အမ်ားစုေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ေပါက္ေခါင္းအေရွ႕ဖက္(၂)မုိင္ေလာက္ကစလုိ႔၊အုန္းရင္း ၊ခ်င္းလည္၊ဇြဲကြင္း၊ေက်ာက္စာတုိင္၊အေရွ႔မေကြ၊ေတာင္ကုန္း၊ေက်ာင္းရြာ......စတဲ့ရြာေလးေတြဟာ၊ပဲခူးရုိးမ မွာေခ်ာင္းဖ်ားခံစီးဆင္းျပီးအေနာက္ဖက္မုိင္(၃၀)နီးပါးေလာက္မွာဧရာ၀တီျမစ္ထဲကုိေပါင္းဆံုသြားတဲ့ ၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကရြာေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။၊သူတုိ႕ရဲ့စုိက္ကြင္းစုိက္ကြက္ေတြဟာ အဲဒီေတာင္န၀င္းကမ္းပါးတစ္ေလွ်ာက္ကကုိင္းခင္းေတြျဖစ္ျပီး၊မုိးရာသီမွာတစ္သီး၊ေဆာင္းရာသီမွာ တစ္သီးစုိက္နိဳင္တဲ့၊နွစ္သီးစားရတနာေျမေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္-
သူတုိ႔ရဲ့ေက်းဇူးရွင္ေတာင္န၀င္းဟာ၊၁၉၉၁-၉၂ ေတြကစလုိ႔၊ျဂိဳဟ္၀င္တဲ့ေတာင္န၀င္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲ
သြားပါေတာ့တယ္။န၀တရဲ့တည္ေဆာက္ေရးစီမံကိန္းေတြက၊ေတာင္န၀င္းေခ်ာင္းမွာလည္းဆည္ပိတ္ဆုိ႔တည္
ေဆာက္ဖုိ႔အာရံုက်သြားၾကတာေၾကာင့္ပါ။အုန္းရင္းရြာထိပ္မွာဆည္ေဘာင္ၾကီးနွစ္မုိင္ေက်ာ္ပိတ္ဆုိ႔ တည္ေဆာက္လုိက္တဲ့အခါ၊အခုနရြာကေလးေတြဟာဆည္ေရျပင္ေအာက္ကုိေရာက္သြားၾကရေတာ့မယ့္ အေျခအေနျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။သူတုိ႔လုပ္ခင္းကုိင္ခင္းေတြ၊ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ၊ဥယ်ာဥ္ျခံေျမေတြ... .အားလံုး...အားလံုးဆံုးရွဳံးလုိက္ၾကရပါေတာ့တယ္။ရြာသူရြာသားေတြ၊ဆရာေတာ္သမားေတာ္ေတြလည္း အားကုိးရာမဲ့၊ေခြးအဖေခၚစရာမရွိတဲ့ဘ၀ကုိေန႔ခ်င္းညခ်င္းေရာက္သြားၾကရေတာ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲဆည္ေရ၀င္မယ့္ဧရိယာနဲ့လြတ္တဲ့ကုန္းျမင့္ေနရာေတြကုိေရႊ႔ေျပာင္းၾကရေတာ့၊ အခုေနတဲ့ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာ(ယခင္ကဒီေနရာကုိ၊က်ားေျခရာ-လုိ႔ေခၚခဲ့တယ္။
က်ားေတာင္မွက်က္စားေနခဲ့ဘူးတဲ့ေနရာေပါ့။)ကုိ၊၁၉၉၄မွာေျပာင္းေရႊ႔ေနထုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဆည္ၾကီးရဲ့အေရွ႔ေတာင္ဖက္ကမ္းေပၚကေတာင္တန္းၾကီးေပၚမွာပါ။အရင္ကာလေတြတုန္းကေတာ့၊ မေကြရြာသားေတြဟာဒီေနရာမွာသစ္၀ါးခုတ္ခဲ့၊လႊစင္ေထာင္ပ်ဥ္ဆြဲခဲ့၊အမဲလုိက္ခဲ့တဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္ ဆြယ္ေတြေပါ့။
ရြာထဲကအေတာ္ေခ်ာင္လည္သူေတြက၊ေတာင္ကုန္းေခါင္ေခါင္ေတာၾကီးျမက္မဲထဲကရြာအသစ္ကုိလုိက္
ပါမလာၾကေတာ့ပါဘူး။ရွိတာေလးေရာင္းခ်ျပီးေပါက္ေခါင္းျမိဳံေပၚကုိေျပာင္းသူေျပာင္း၊လယ္၀ယ္လုိ႔ရတဲ့တျခား
ဆည္ေရလြတ္ရြာတခ်ိဴ႕ကုိေျပာင္းသူေျပာင္းကုန္ၾကပါတယ္။အေျခအေနနိမ့္ပါးတဲ့၊ျမိဳ့ထဲလည္းမတက္နိဳင္၊တျခား
ရြာေတြသြားျပီးလည္းအေျခမခ်နိုင္သူေတြကေတာ့၊မလႊဲမေရွာင္သာပဲ၊အခုေနတဲ့ေတာင္တန္းေပၚကရြာ အသစ္ကူိေျပာင္းေရႊ႔ျပီး၊ဘ၀ကုိျဖစ္သလုိပဲအသစ္ကျပန္စခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ၀န္းရံထားခဲ့တဲ့၊အေရွ႔မေကြရြာေလးဟာအခုေတာ့အနိမ့္အျမင့္မညီမညာနဲ႔ေတာတန္းေတာင္ကုန္းရွည္ၾကီး တစ္ခုမွာ၊ေျခတံရွည္တဲၾကီးေတြဟုိတစ္စုဒီတစ္စုနဲ႔ခပ္စုပ္စုပ္ရြာေလးဘ၀ကုိေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ စားပင္သီးပင္ေတြနဲ့စိမ္းစုိစည္ကားလွတဲ့ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးကလည္း၊အခုေတာ့ရြာေျမာက္ဖက္ ကေက်ာက္ေတာင္ကုန္းေပၚမွာယူကလစ္ပင္ေတြပဲျခံရံျပီး၊ေလတဟူးဟူးဒါဏ္ကုိသံုးရာသီစလံုးၾကံ့ၾကံ့ခံေန ရရွာပါတယ္။ရြာနားကေစတီေလးေရာ၊ေတာင္ဖက္ေက်ာင္းကုန္းေပၚကေစတီေလးေရာ၊ အခုေတာင္န၀င္းဆည္ေအာက္မွာေရကသုိဏ္းရွဳေနၾကရတာဆယ္စုနွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။
ပုိျပီးဆုိးတာက-လယ္ယာကုိင္းကြ်န္းနဲ႔ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးအသက္ေမြးလာတဲ့ရြာသူရြာသားေတြပါ။ဆည္ၾကီးရဲ့
ေရျပင္ၾကီးကုိေန႔စဥ္မ်က္ႏွာမူေနရေပမယ့္၊သူတုိ႔ရဲ့လယ္ယာစုိက္ခင္းေတြကေရေအာက္ေရာက္ သြားပါျပီ။ေတာင္ေပၚမွာစုိက္ပ်ိဳးလုပ္ကုိင္ဖုိ႔လယ္ကြက္ေတြမရွိပါဘူး။လုပ္အားနဲ႔လည္းေဖာ္ထုတ္လုိ႔မ ရပါဘူး။ေရႊ႔ေျပာင္းေတာင္ယာလုပ္ဖုိ႔ကလည္းေတာအုိေတာင္အုိေတြမရွိေတာ့ပါဘူး။အနားမွာေပါမ်ားတာ ကေရျပင္က်ယ္ၾကီးပဲဆုိေတာ့၊ကြ်ဲနြားနွင္တံ၊ေပါက္တူးေပါက္ျပား၊ထြန္ထယ္ကုိင္ခဲ့ၾကတဲ့လက္ေတြဟာ၊ ပုိက္ကြန္ေတြ၊ေလွာ္တက္ေတြ၊ငါးမွ်ားတံေတြကုိေျပာင္းေရႊ႔ကုိင္ေဆာင္ၾကရပါေတာ့တယ္။ငါးပါးသီလကုိခါး၀တ္ ပုဆုိးလုိျမဲခ်င္ၾကတံဲ့ေတာင္သူလယ္သမား၊လယ္ယာလုပ္သားမ်ားဟာ၊ဆည္ေရျပင္က်ယ္ကုိ အမွီျပဳရတဲ့ေရမုဆုိးမ်ား၊တံငါသည္မ်ား၊ေရလုပ္သားမ်ားျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။န၀င္းေခ်ာင္းထဲက လက္ယက္တြင္းစမ္းေရခ်ိဳခ်ိဳကုိေသာက္သံုးလာတဲ့ပါးစပ္ေတြဟာ၊ဆည္ထဲကစိမ္းဖန့္ဖန့္
ေနာက္က်ိက်ိေရေတြကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ပါးစပ္ေတြျဖစ္သြားၾကရပါေတာ့တယ္။ေတာင္ေပၚမွာေရတြင္း တူးလုိ႔မရသလုိ၊ဘယ္သူကမွလည္းလာေရာက္ကူညီတာမ်ိဳးေတြမရွိပါဘူး။စနစ္တက်သုေတသနျပဳထားတာ မရွိေပမယ့္၊ဆည္ေရျမဳတ္ေဒသကေျပာင္းေရႊ႔ထားတဲ့အဲဒီရြာသစ္ေတြမွာ၊ေဒါက္တာရမ္းကုေတြ အလြန္အလုပ္ျဖစ္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။အဲဒီဆည္ေရေတြကုိပဲခ်ိဳးေန၊ေလွ်ာ္ေန၊သံုးေန၊ေသာက္ေန တဲ့ေဒသမွာမွေရာဂါမထူေျပာရင္၊ဘယ္ေနရာမွာေရာဂါထူေျပာပါဦးမလဲ။
ဆညိ္ေရထဲမွာေရနစ္ေသတဲ့လူေတြလညး္ူရွိျပီး၊တစ္ခါတစ္ရံအေလာင္းေတာင္ရွာမရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔
ဆုိပါတယ္။အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တံငါသည္လည္းမလုပ္ခ်င္တဲ့၊ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခပ္ရြတ္ရြတ္လူငယ္လူလတ္ေတြက၊ တျခားအလုပ္ကုိလုပ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ပဲခူးရုိးမသစ္ေတာၾကိဳး၀ုိင္းထဲကက်ြန္း၊ပ်ဥ္းကတုိးစတဲ့ အဖုိးတန္သစ္မ်ားကုိခုိးခုတ္၊ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ကုိပုိ႔ေရာင္းတဲ့အလုပ္ပါပဲ။သက္ဆုိင္ရာအဆင့္ဆင့္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ေ၀စားမွ်စားလုပ္ေနၾကတာပါ။သစ္ေတြကုိ(၃/၄)လံုးေဖာင္ဖြဲ႔ျပီး၊စက္ေလွနဲ႔ဆြဲယူၾကတာပါ။ ဆည္ထဲမွာေမွာင္မုိက္တဲ့လဆုတ္ညေတြမွလွဳပ္ရွားၾကရတာျဖစ္ျပီး၊ျမိဳ႔ဖက္ကဆည္ေဘာင္ကုိေရာက္တဲ့အခါ၊ ခ်ိန္းဆုိထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြကလွည္းေတြ၊ကားေတြနဲ႔ျမိဳ႔ထဲကသစ္စက္ေတြကုိအေရာက္သယ္ယူၾက၊ ခြဲစိတ္ၾက၊ေရာင္းခ်ၾကတာ-ပဲခူးရုိးမကုန္သေလာက္ကုိျဖစ္သြားပါျပီ။
ဒါေၾကာင့္တခါတေလဆည္ထဲမွာသစ္ေဖာင္ေတြ၊ေလွေတြနစ္ျမဳတ္ျပီးေသေက်ရတာေတြ၊ အေလာင္းေတာင္ျပန္မရတာေတြလည္းရွိတယ္လုိ႔ဆုိတာပါ။ဒါေပမယ့္ရြာသားေတြကေတာ့ထမင္း စားေလာက္ရံုပဲ၊တံငါသည္ထက္နည္းနည္းပုိေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ရွိတယ္လုိ႔ပဲေျပာနိဳင္မွာပါ။ ခ်မ္းသာတာကေတာ့သစ္စက္ပုိင္ေတြ၊ရန္ကုန္အေရာက္ပုိ႔ေဆာင္ေရာင္းခ်ေနတဲ့သစ္ကုန္သည္ေတြ၊ သစ္ေတာဌာနကအရာရွိေတြပါပဲ။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴ သူေတြေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ ဖက္ထိပ္မနီးမေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-GThreeကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီးစီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမားတပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့ လူတန္းစားေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္ တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး ။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံးေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူ လယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့ တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲ ခံေပးခဲ့ၾကရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ....... .လုိ႔၊က်ေနာ့္ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမား ဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္ ၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ႕မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲ ကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္းထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္ သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြကေတာသူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊ စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
ေရထဲမွာငါးရွာတဲ့တံငါသည္ေတြေရာ၊ကုန္းေစာင္းေလးေတြမွာဘဲျခံေလးေတြတည္ေဆာက္ေမြးျမဴသူေတြ
ေရာ၊ပဲခူးရုိးမထဲကၾကိဳး၀ုိင္းေတြမွာသစ္ခုိးခုတ္ေရာင္းခ်စားသူေတြေရာ၊ဆည္ေဘာင္ၾကီးရဲ့ေတာင္ဖက္ထိပ္မနီး
မေ၀းမွာ၊ယခင္ကထည္းကေနရာယူအေျခခ်ထားတဲ့-G-3ကုိင္ျပည့္ခ်စ္သားေတြကုိ၊သူတုိ႔သတ္မွတ္ေၾကးနဲ႔ဘ႑ာေတာ္ပံ့ရတယ္ဆုိတာလည္း၊ခ်န္ပစ္ခဲ့လုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ရြာကသားခ်င္းမ်ားေျပာစကားထဲံမွာ၊ငုိအားထက္ရယ္အားသန္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား၊ဖြတ္သထက္
ညစ္ရေသးတယ္ပဲေျပာရမလား။သူတုိ႕ၾကံဳရတဲ့ငုိခ်င္စရာအျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိတဆင့္ျပန္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။
အဲဒါကေတာ့-ဒီလုိပါ။၁၉၉၁-၉၂ေလာက္ကစတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ေတာင္န၀င္းဆည္ၾကီးဟာ ၁၉၉၄ ုခုနွစ္မွာျပီး
စီးပါတယ္။ဆည္ေဘာင္ၾကီးေအာက္နားမွာမ႑ာပ္ၾကီးေတြခမ္းခမ္းနားနားထုိးျပီး၊ဆည္တည္ေဆာက္ေရးေအာင္ပြဲ
ေတာင္န၀င္းဆည္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားၾကီး၀ွဲခ်ီးက်င္းပပါတယ္။ဆည္ေတာင္ဖက္ထိပ္မွာေတာ့၊အလုပ္သမား၊လယ္သမား
တပ္မေတာ္သား(၃)ဦးသား-တစ္ေယာက္ကပလိုင္ယာခြၾကီးေျမွာက္လုိ့၊တစ္ေယာက္က-တံစဥ္ၾကီးေျမွွာက္လုိ႔၊တစ္
ေယာက္က-ေသနတ္ၾကီးေျမွာက္လုိ႔။ရုပ္တုၾကီးတစ္ခုထုလုပ္ထားပါေသးတယ္။သိတ္အဆင္ေျပေနၾကတဲ့လူတန္းစား
ေတြေပါ့ေလ။အံဲဒီဖြင့္ပြဲၾကီးကုိ၊န၀တက-ေပါင္ဒါမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔လက္ညိွဳးတစ္ထုိးထုိးလုပ္တတ္တဲ့ဇာတ္လုိက္
ေက်ာ္ၾကီးကလာျပီးကတ္ေက်းကုိက္ဘူေဘာင္းလႊတ္၊ခလုတ္နွိပ္ဖြင့္ေပးမယ္ဆုိကုိး။ျပည္သူလူထုလာေရာက္စုရုံး
ေအာင္ပြဲခံတဲ့သေဘာနဲ့၊ျမိဳ႕နယ္အတြင္းေက်းရြာအသီးသီးကေတာင္သူလယ္သမားေတြကုိ၊ခြဲတမ္းနဲ႔မလာေရာက္
မေနရဆင့္ေခၚစုရံုးထားတာေပါ့။ထံုးစံအတုိင္းပဲ-သူတုိ႔အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ေနရာနဲ႔အနီးဆံုးရြာေတြက၊အေရအတြက္
ပုိျပီးမ်ားမ်ားဆင့္ေခၚခံရပါေတာ့တယ္။ေရျမဳတ္လုိ႕ရြာေရႊ႔ရ၊အုိးသစ္အိမ္သစ္ေတြေဆာက္ေနရတဲ့၊အေရွ႕မေကြြရြာ
အပါအ၀င္၊ေရျမဳတ္ရြာေတြကူလေတြကုိပျပီးမ်ားမ်ားတက္ေရာက္ေပးၾကရေတာ့တာေပါ့။ဒီဆည္ၾကီးေၾကာင့္ဘ၀
ပ်က္ခဲ့တဲ့သူေတြက၊ဒီဆည္ၾကီးေအာင္ပြဲ-ဒီဆည္ၾကီးဖြင့္ပြဲမွာ၊အလံေတြတစ္လူလူနဲ့တက္ေရာက္ေအာင္ပြဲခံေပးခဲ့ၾက
ရသတဲ့။ကုိယ့္အသုဘအခမ္းအနားမွာ၊ကုိယ္တုိင္ကျပေျဖေဖ်ာ္ရတာက်ေနတာပါပဲေမာင္ရာ........လုိ႔၊က်ေနာ့္
ဦးေလးတစ္ေယာက္ကေဆြးေဆြးေျမ႔ေျမ႔ေျပာျပပါတယ္။
ရြာကသားခ်င္းေတြမေျပာနဲ့၊က်ေနာ္ေတာင္မွ-အခုရြာသစ္မွာ၀င္ထြက္သြားလာေနရင္း၊အရင္ရြာေဟာင္းကုိ
သိတ္အမွတ္ရမိ၊စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရပါတယ္။ဒီဆည္ၾကီးတည္ေဆာက္ျပီးလုိ႔၊ေရေသာက္ဧရိယာေတြဘယ္ေလာက္
မ်ားမ်ားတုိးတက္စုိက္ပ်ိဳးျဖစ္ထြန္းခဲ့ၾကျပီလဲ၊ရြာဘယ္နွစ္ရြာကေတာင္သူလယ္သမားဘယ္နွစ္ေယာက္ဘ၀ေတြျမင့္
မားသြားၾကျပီလဲ၊လယ္ယာထုတ္ကုန္ေတြဘယ္ေလာက္တုိးပြားလုိ႔တုိင္းျပည္၀င္ေငြဘယ္ေလာက္ပုိမုိရရွိလာခဲ့ျပီလဲ....
အေသအခ်ာလည္းမသိခ်င္ေတာ့ပါ။သိလည္းသိနိဳင္မည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။လက္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရၾကဳံခဲ့ရတာကေတာ့၊အေရွ
မေကြရြာအပါအ၀င္-ေရျမဳတ္ဧရိယာထဲကေရႊ႔ေျပာင္းေပးရတဲ့ရြာေတြ၊ဆည္အဖ်ားပုိင္းအထိ-ယခင္ကန၀င္းေခ်ာင္း
ထဲမွစမ္းေရကုိသာအမီျပဳေသာက္သံုးခဲ့ရျပီး၊အခုေတာ့ဆည္ေရေနာက္ေနာက္ကုိပဲေသာက္သံုးေနရတဲ့ရြာေတြက
ေတာ၀သူေတာင္သားမ်ားရဲ့၊စီးပြားေရးဘ၀၊လူမွဳေရးဘ၀ေတြကေတာ့....သိသိသာသာကုိပဲ၊ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္း
ထိခုိက္ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၊........ေနၾကရတာကုိေတာ့က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ျမင္သိခဲ့ရပါတယ္။
No comments:
Post a Comment