နွစ္သစ္ေရာက္ျပီ၊မတရားမွဳမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾက
ခပ္ညံ့ညံ့အသြင္ကူးေျပာင္းမွဳ(၃)နွစ္သားကာလရွိလာျပီျဖစ္ေပမယ့္၊ျမန္မာူလုထအေနနဲ႔အရင္စစ္
အာဏာရွင္လက္ထက္နဲ႔ထူးမျခားနား၊မတရားမွဳေတြကုိရင္စည္းခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။အာဏာပုိင္အ
ဆင့္ဆင့္ကမတရားလုပ္တာခံရပါတယ္။အာဏာပုိင္အဘေတြနဲ႔ေပါင္းစားပင္းစားေနတဲ့အဘအားကုိး
ပုဆိန္ရိုးေတြရဲ့မတရားလုပ္တာေတြကုိလည္းေခါင္းငံု႔ခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။
လက္ရွိအစုိးရ(၃)ႏွစ္သက္တမ္းကာလအတြင္းမွာ၀န္ၾကီးမ်ားအပါအ၀င္အာဏာပုိင္အဆင့္ဆင့္ရဲ့
တုိက္ရုိက္၊သြယ္၀ုိက္အနိဳင္က်င့္တာကုိူလုထုကခါးသီးစြာခံရပါတယ္။သမၼတခန့္အပ္ထားတဲ့တရားသူ
ၾကီးခ်ဳပ္ဦးေဆာင္တဲ့တရားေရးမ႑ိဳင္တစ္ခုလံုးဟာအက်င့္ပ်က္အဂတိလုိက္စားျပီး၊လူထုတစ္ရပ္လံုး
ကို ဒုကၡေပးေနတာကလြဲရင္ဘာမွအသံုးမ၀င္ပါဘူး။ဥပေဒ၀န္ထမ္းေတြရဲ့အက်င့္ပ်က္မွဳေတြကုိသမၼတ
က ထုိင္ၾကည့္ေနပါတယ္။
နိဳင္ငံအနွံ႔မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ဆနၵျပမွဳေတြကအစုိးရရဲ့မတရားမွဳေတြကုိမီးေမာင္းထုိးျပေနပါတယ္။လက္
ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အစုိးရအဖြဲ႔၀င္အမ်ားစုဟာ၊အရင္အစုိးရလက္ထက္မွာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ျပည္သူ႕ဘ႑ာအ
ေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးမွာကုိယ္တုိင္ကုိယ္က်ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။
လက္ရွိအစုိးရအေနနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယနၱရားအဆင့္ဆင့္အတြက္အက်င့္ပ်က္ျခစားမွဳေတြျဖစ္ေပၚေစ
ဖုိ႔၊စနစ္တက်အကြက္ခ်လုပ္ေနသလားလုိ႔ထင္ရေလာက္ေအာင္စီမံခန႔္ခြဲမွဳအမွားေတြက်ဴးလြန္ခဲ့ပါ
တယ္။ုဖုန္းဆင္းကဒ္ခြဲတမ္းခ်ေပးတဲ့ကိစၥနဲ႔သစ္ေတာေျမတရား၀င္ေနထုိင္ခြင့္ျပဳဖုိ႔လုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြကုိ
ၾကည့္ရင္သိသာပါတယ္။ဒီကိစၥေတြမွာေအာက္ေျခရပ္ေက်းအဆင့္ကေနအဆင့္ဆင့္ျခစားမွဳသတင္း
ေတြမီဒီယာေတြမွာေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ေတြ႔ေနရပါတယ္။
အစုိးရဆုိတာျပည္သူ႔အေစခံျဖစ္ပါတယ္။သမၼတအပါအ၀င္အစုိးရအဖြဲ႔၊စစ္တပ္စတဲ့၀န္ထမ္းအား
လံုးဟာျပည္သူေတြကုိ၀န္ေဆာင္မွဳေပးဖုိ႔၊ျပည္သူလူထုပုိင္ဘ႑ာေငြေတြေပးျပီးခုိင္းဖုိ႔ခန့္ထားတာျဖစ္
ပါတယ္။ဒါေပမယ့္နိဳင္ငံအတြက္စီမံကိန္းတစ္ခုခုလုပ္ရင္နိဳင္ငံေတာ္ရဲ့ေစတနာဆုိျပီးရင့္က်ဴးပါတယ္။
လူၾကီးမင္းမ်ားကသူတုိ႔အိတ္စုိက္လုပ္ေပးသေယာင္ေျပာပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းလုပ္ငန္းေတြဟာျပည္သူ႕
ဘ႑ာေငြနဲ႔လုပ္တာပါ။ဒါဘယ္အစုိးရတက္တက္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္ပါ။ဒါေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူကခန့္ထား
တာသာျဖစ္ပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ဘယ္သူ႔ကုိမွေက်းဇူးတင္ဖုိ႔မလုိပါဘူး။
တကယ္ေက်းဇူးတင္ရမွာကစီမံကိန္းေကာင္အထည္ေဖာ္သူမ်ားကျပည္သူုကုိေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။
ဘတ္ဂ်က္အေမြခြဲေ၀တဲ့ကာလဆုိရင္ေနျပည္ေတာ္၀န္ၾကီးဌာနေတြမွာပြဲေတာ္ၾကီးတမွ်လူစည္ကား
ပါတယ္။စီမံကိန္းဘတ္ဂ်က္ေတြကုိအဆင့္ဆင့္အေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးက်င္းပၾကပါတယ္။အဆံုးမွာေတာ့-ပ်က္
အစဥ္ျပင္မရတဲ့လမ္းတံတားေတြ၊ဆည္ေျမာင္းစီမံကိန္းေတြ၊ျပည္သူလူထုကုိဘာမွအက်ိဳးမျပဳတဲ့-စီမံ
ကိန္းရလာဒ္ေတြထြက္ေပၚလာခဲ့တာေတြ႔ရပါတယ္။
ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္မွာနြားေခ်းနဲ႔ေက်းလက္မီးလင္းဖုိ႔
နိဳင္ငံအနွံ႔ေျခဆန္႔ေဆာ္ၾသခဲ့တဲ့၊ယခုလက္ရွိသမၼတၾကီးရဲ့ပံုရိပ္ေတြကုိျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရမိလုိက္ပါေသး
တယ္။ျပည္သူေတြဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခ်ိန္ဆီးဂိမ္းကုိေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာကုန္က်ခံက်င္းပျပီး၊ျမန္
မာ့အၾကီးဆံုးညစာစားပြဲၾကီးက်င္းပေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ပံုရိပ္ေတြက၊သမုိင္းမွာအေရးပါလာပါလိမ့္မယ္။
လက္ရွိအစုိးရရဲ့အသြင္သ႑ာန္ကုိသမၼတနား၀ုိင္းရံေနတဲ့ပညာရွင္အေယာင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႔က
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း-မူေျပာင္းအစုိးရလုိ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း၊မူမေျပာင္း၊ေလသံေျပာင္းအစုိးရသာျဖစ္ပါတယ္။အစုိးရတစ္ရပ္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္
ေတြကုိ၊ေလနဲ႔ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးေနေပမယ့္၊ေအာက္ေျခလူတန္းစားနင္းျပားေတြအတြက္တစ္ခုမွ
ျဖစ္မလာပါဘူး။
လက္ရွိျပည္ခုိင္ျဖိဳးပါတီၾကီးစုိးတဲ့လႊတ္ေတာ္အရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ယခင္အာဏာရွင္ေဟာင္းအမတ္မင္း
မ်ားကလည္း၊လူထုအက်ိဳးသယ္ပုိးဖုိ႔ၾကံဳး၀ါးျပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္ံ၀ါဒျဖန္႔ေနပါတယ္။ဥပေဒေတြတစ္ခု
ျပီးတစ္ခုျပဌာန္းပါတယ္။ါဒေပမယ့္ျပဌာန္းျပီးဥပေဒေတြဘာေၾကာင့္အသက္မ၀င္မက်င့္သံုးရသလဲလုိ႔
အစုိးရကုိေမးျမန္းတာမေတြ႔ရပါဘူး။ဥပမာတုိင္းျပည္ကုိမြဲျပာက်ေစတဲ့အဂတိလုိက္စားမွဳတုိက္ဖ်က္ေရး
အတြက္ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ဥပေဒကုိက်င့္သံုးအေရးယူမွဳရွိ-မရွိေမးျမန္းတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ
ဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။
ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္တာ၀န္ယူခဲ့ဘူးသူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာအျပစ္သားမ်ားျဖစ္ေနပါတယ္။
လက္ရွိလႊတ္ေတာ္အမတ္မင္းအခ်ိဳ႕ရဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနသလားစဥ္းစားစရာပါ။
လယ္သိမ္းယာသိမ္းျပႆနာေတြမွာအစုိးရအဖြဲ႔၀န္ၾကီးအခ်ိဳ႔နဲ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္အခ်ိဳ႔ပါ၀င္ေနတာေတြ႔
ရပါတယ္။ဒီလုိမတရားမွဳေတြေခါင္းပံုျဖတ္အနိ္ဳင္က်င့္မွဳေတြကုိျပည္သူလူထုအေနနဲ့၊၂၀၁၄ခုနွစ္ကစျပီး
ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ဖုိ႔လိုအပ္ပါတယ္။နည္းနည္းေလးမတရားတာကအစေတာ္လွန္ဖုိ႕
လုိအပ္ပါတယ္။
ေအာက္ေျခကလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာအထက္ကမသိလုိ႔ထင္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြေဖ်ာက္
ဖ်က္ျပီး၊မတရားမွုမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ေအာက္ေျခမွာလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတာကုိမသိဘူး
ဆုိရင္၊တာ၀န္မခံဘူးဆုိရင္ရယူထားတဲ့ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္သူေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္ရင္
တုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူ႕မ်က္နွာေထာက္ထားျပီးနွဳတ္ထြက္ဖုိ႔လုိအပ္ပါတယ္။
လက္ရွိနိဳင္ငံေရး၊စီးပြားေရး၊လူမွဳေရးအေျခအေနအရ၂၀၁၄နွစ္ကူးကစျပီးျပည္သူတစ္ရပ္လံုးအေန
ျဖင့္၊မတရားမွဳမွန္သမွ်လံုး၀ေခါင္းငံု႔မခံဘဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရန္လုိအပ္ေနျပီျဖစ္
ေၾကာင္း၊လူထုပံုရိပ္မွတုိက္တြန္းနွဳိးေဆာ္အပ္ပါတယ္။ ။
( 2014 January 3 ရက္ေန႔ထုတ္၊လူထုပံုရိပ္(The Public Image) သတင္းဂ်ာနယ္
အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္-ျဖစ္ပါတယ္။ျပတ္ျပတ္သားသားရွိလွတဲ့၊ခြန္အားအျပည့္ပါ၀င္တဲ့အာေဘာ္တစ္ခု
အျဖစ္သေဘာက်နွစ္ခ်ိဳက္မိလုိ႔အစအဆံုးတင္ေပးလုိက္တာပါ။)
Saturday, January 4, 2014
Friday, January 3, 2014
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲတစ္ခုမွ အတိတ္လြမ္းခ်င္းတစ္ပုဒ္
ဒီဇင္ဘာလ(၂၉)ရက္၊၂၀၁၃ခုနွစ္-တနဂၤေနြေန႔
အထက-ေပါက္ေခါင္းမွာ၊အျငိမ္းစားဆရာ/ဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊တပည့္ေဟာင္းမ်ားက
အမွတ္တရကန္ေတာ့တဲ့၊သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္။နွစ္စဥ္ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကတာ၊အခု
နွစ္ဆုိရင္(၁၆)ၾကိမ္ေတာင္ရွိျပီ။ဒီေန႔-သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပဲြမွာ၊ဆရာ/ဆရာမေဟာင္းမ်ား
(၉၀)ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး၊မိမိလည္းတစ္ေယာက္ပါတယ္ေပါ့။မိမိကကန္ေတာ့ခံဆရာအုိ
အျဖစ္တက္ေရာက္ပါ၀င္ရတာ၊အခုအၾကိမ္ပါနဲ့႔မွ (၂)ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္။၂၀၁၂-ေမလမွာမွအသက္
(၆၀)ျပည့္ခဲ့တာကုိး။ဆရာ(၄၂)ေယာက္နဲ့ဆရာမ(၄၈)ေယာက္တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။မတက္လာ
နိဳင္တဲ့ဆရာ/ဆရာမကလည္း(၅)ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိပါေသးတယ္။(၁၄)ၾကိမ္အထိ-မိမိလည္း
တပည့္ၾကီးအျဖစ္၊ကုိယ့္ဆရာ/ ဆရာမမ်ားကုိနွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ့လာခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
ေျပာခ်င္တာက၊အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိတက္လာတဲ့၊မိမိရဲ့ဆရာေလး(အခုေတာ့ဆရာၾကီးေပါ့)ကုိ
ေတြ႔ရတဲ့အခါ၊မိမိငယ္ဘ၀ကုိျပန္လည္အမွတ္ရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိေျပာျပခ်င္တာပါ။အထူးအ
ဆန္းရယ္လုိ႔ေတာ့လည္းေျပာနိဳင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္....ငယ္စဥ္က
ခံစားမိတာကုိေရာ၊အခုဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အခါခံစားမိရတာကုိေရာ၊ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ။
အဲဒီတုန္းက-၅၊၆၊၇ တန္းေတြကအလယ္တန္းအဆင့္၊၈၊၉၊၁၀-တန္းေတြကအထက္တန္း
အဆင့္လုိ႕သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။၉-တန္းေအာင္ရင္ SLC -School Leave Certificate
အထက္တန္းေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ရတယ္။စာေရး၊စာခ်ီ၊မူလတန္းျပဆရာ၊ေတာေခါင္း၊ရဲအုပ္
စသည္ျဖင့္လုပ္လုိ႔ရျပီ။၁၀-တန္းကုိMatriculation Class လုိ႔ေခၚျပီး၊မက္ထရစ္လုိ႔လည္းအလြယ္
ေခၚၾကတယ္။မက္ထရစ္ေအာင္ျပီးရင္ၾကိဳက္တဲ့တကၠသုိလ္၊ေကာလိပ္တက္လုိ႔ရျပီ။၈၊၉တန္းကစျပီး
ေက်ာင္းလခေပရတယ္။တစ္လငါးက်ပ္။၁၀-တန္းက်ေတာ့တစ္လ ၆က်ပ္။အဲဒီတုန္းကစပါးတစ္
တင္းကုိ၊နွစ္က်ပ္ခြဲပဲရွိတာနဲ႔နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းစရိတ္ကုိမွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါျပီေနာ္။
၁၉၆၆-၆၇ကာလဆုိေတာ့၊အေသအခ်ာမွတ္မိတာကအေထြေထြက်ပ္တည္းေနခဲ့တာကုိပဲ။
စပါးစုိက္ပ်ိဳးေနတဲ့ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာကုိပဲစားစရာဆန္ရွားပါးေနတာ၊မိသားစုတခ်ိဳ႕ဆန္
ျပုဳတ္ေသာက္ေနခဲ့ၾကရတာ၊ရန္ကုန္မွာွတရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းျဖစ္တာေတြကမွတ္မွတ္ရရကုိရွိေန
ပါတယ္။အနီးကပ္ဆံုးအမွတ္ရတာက၊ျမိဳ႔နယ္ရဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲကရြာေတြမွာ၊ဗမာ
ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့အာဏာနီတည္ေဆာက္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ၊ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးလွဳပ္ရွား
မွဳလွိဳင္းေတြထန္ေနသလုိ၊စစ္အစုိးရကလည္းတပ္မ(၇၇)(၈၈)ဆိုတာေတြနဲ႔စစ္ဆင္ေရးေတြဆင္နႊဲ
ေနတာပါ။ျမိဳ႔နားကရြာေတြမွာ၊ေတာဖက္တက္ျပီးေတာ့လည္းသစ္၀ါးမခုတ္ရဲ၊ညညက်ျပန္ေတာ့လည္း
စစ္တပ္ကေပၚတာခနခန၀င္ဆြဲတာကုိပုန္းေရွာင္ရ၊ရြာနားတုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ေျပးစရာေျမမရွိျဖစ္
ေနၾကရတဲ့ကာလမ်ား။အေနအစားဆင္းရဲ၊အသံုးအေဆာင္ရွားပါး၊လုပ္ငန္းေဆာင္တာက်ပ္တည္း၊
ေငြစေၾကးစေခါင္းပါး၊ဘယ္ဘုရားကုိတတ-ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာျဖစ္မလာနိဳင္တဲ့ကာလမ်ား။
အဲဒီကာလမွာ၊က်ေနာ္က၉-တန္းေရာက္ေနပါျပီ။အတန္းပုိင္ဆရာက-က်ေနာ္ေျပာျပခ်င္တဲ့
ဆရာဦးခင္ေဖပါ။သိပၸံ-၀ိဇၨာခြဲထားတဲ့စနစ္စတင္က်င့္သံုးတဲ့နွစ္ျဖစ္ျပီး၊က်ေနာ္ကသိပၸံတန္းမွာသင္
ယူခြင့္ရပါတယ္။ဆရာကဓါတုေဗဒဘာသာျပဆရာ၊၉-တန္း (သိပၸံ) အတန္းပုိင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ဆ
ရာက တကၠသုိလ္ကဘြဲ႔ရျပီးေပါက္ေခါင္းကုိစတင္တာ၀န္ခ်ထားခံရတဲ့အထက္တန္းျပဆရာေပါ့။အ
သက္က၂၄-၂၅ေလာက္ပဲရွိပါလိမ့္ဦးမယ္။အသားျဖဴျဖဴ-ခပ္ညွက္ညွက္ကေလးနဲ့အတန္းထဲကအရြယ္
ခပ္ၾကီးၾကီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ့ဆုိရင္၊ရြယ္တူေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာပါ။အလြန္တက္တက္
ၾကြၾကြနဲ႔သင္ၾကားတတ္ျပီး၊ေျမျဖဴကုိင္ကာစဆရာမ်ားထံုးစံအတုိင္း၊သူ႔ပုဆုိးစိမ္းမွာေဖြးေဖြးျဖဴေန
တာကုိပဲ၊က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တာပါဲ။အတန္းထဲကတပည့္အားလံုးကုိ၊သူငယ္ခ်င္း
လုိ၊ညီအစ္ကုိေမာင္နွမေတြလုိပဲ၊ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္တဲ့၊က်ေနာ္တုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာ
ေလးကုိ၊က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳၾက၊ရုိေသေလးစားၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ျပီး၊၂-၃လေလာက္မရွိတရွိမွာ၊ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအတြက္ေက်ာင္း၀တ္စံု
ပုဆုိးစိမ္းေတြခြဲတမ္းက်လာပါတယ္။ဘယ္ေက်ာင္း-ဘယ္အတန္းကပုဆုိးဘယ္နွစ္ထည္၀ယ္ယူခြင့္ရ
မယ္လုိ႔၊အေၾကာင္းၾကားလာတာကုိခြဲတမ္းက်တယ္လုိ႔ေခၚတာပါ။ျမိဳ႔နယ္ကုန္သြယ္ေရးဌာနဆုိတာထံက
သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ဆုိတာေတြနဲ႔ညွိနွဳိင္းျပီး၊ခ်ေပးလုိက္တဲ့မေလာက္မငအေရအတြက္ကေလးပါ။
က်ေနာ္တုိ႔အတန္းအတြက္ဘယ္နွစ္ထည္ခြဲတမ္းရသလဲေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ပုဆုိးကနည္း၊ေက်ာင္းသား
ကမ်ားမုိ႔၊မဲနွိဳက္ၾကရျပီးက်ေနာ္ကပုဆုိးတစ္ထည္မဲေပါက္ပါေတာ့တယ္။
ကံေကာင္းလုိ႔မဲေပါက္တယ္ဆုိနိဳင္ေပမယ့္၊ကံမေကာင္းတာကက်ေနာ့္မွာပုဆုိးဖုိးမရွိတာပါပဲ။ပုဆုိး
ဖုိးကုိအခုခ်က္ျခင္းေပးသြင္းလုိက္ရင္၊မနက္ျဖန္မနက္မွာပုဆုိးရမယ္။အခုမသြင္းနိဳင္ရင္မနက္ျဖန္ေတာ့
မပ်က္မကြက္ေပးရမယ္။မနက္ျဖန္မွမေပးရင္ေတာ့၊ပုဆုိး၀ယ္ခြင့္ကပ်က္ျပယ္သြားျပီး၊ေနာက္တစ္ဦးကုိ
ေပးလုိက္ရပါမယ္။ေက်ာင္းစအပ္တုန္းကေတာင္၊စာအုပ္စာတမ္း၊အားကစားေၾကး၊ေက်ာင္း၀င္ေၾကး
စတာေတြအတြက္၊၃၀-၃၅ က်ပ္ေလာက္ကုိ၊အတုိးနဲ႔ေခ်းေပးလုိက္တာလား၊လုပ္အားခၾကိဳတင္ေပးယူ
ျပီးေပးလုိက္တာလားအတိအက်မမွတ္မိေပမယ့္၊လက္ထဲမွာေငြပုိေငြလွ်ံမရွိပဲတစ္နည္းနည္းနဲ႔ေငြရွာျပီး
အပ္နွံခဲ့ရတာကုိက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိထားပါတယ္။အခုေက်ာင္း၀တ္စံုပုဆုိးတစ္ထည္အတြက္ေငြ
၁၄-က်ပ္ကုိ၊က်ေနာ္ဒီေန႔လည္ျပန္ေတာင္းလည္းေပးစရာမရွိသလုိ၊မနက္ျဖန္မနက္လည္းထြက္လာနိ္ဳင္
စရာမရွိပါူဘူး။အခု၀တ္ေနတဲ့ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးကလည္းအသစ္မဟုတ္ေပမယ့္၊အစုတ္အျပဲမျဖစ္ေသး
သမွ်၀တ္လုိ႔ရေနတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုတပါတ္စာ၊ဆယ္ရက္စာဆန္ဖုိးေလာက္ရွိေနတဲ့၊ပုဆုိး
အသစ္တစ္ထည္ဖုိးကုိ၊က်ေနာ့္အေမထံက်ေနာ္ပါးစပ္ကေျပာမထြက္ရက္တဲ့အေျခအေနပါ။
ေက်ာင္းကုိေရာက္လာတာတစ္နွစ္မျပည့္ေသးေပမယ့္၊က်ေနာ့္အေျခအေနကုိက်ေနာ္တုိ႔အတန္း
ပုိင္ဆရာကေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ေန႔လည္မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ၊ေက်ာင္းအနီး
မွာပဲရွိတဲ့သူငွားရမ္းေနထုိင္ရာအိမ္ေလးကုိေခၚသြားျပီး၊က်ေနာ့္ကုိပုဆုိးဖုိး-၁၄က်ပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့အခါမွျပန္ေပးေပါ့ကြာ......တဲ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့၊က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲ
မွာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ပုဆုိးစိမ္းေလးတစ္ထည္ပါလာပါေတာ့တယ္။ခက္ခက္ခဲခဲမဲေပါက္တဲ့
ရွားရွားပါးပါးေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေလးက၊အ၀တ္သစ္ေကာ္နံ့-ဆုိးေဆးနံ့ေလးကုိအခုေတာင္က်ေနာ္ရ
ေနသလုိခံစားမိရပါေသးတယ္။
က်ေနာ္ကအတန္းထဲမွာညစ္ထပ္ထပ္နဲ႔အဆင္းရဲဆံုးျဖစ္ေပမယ့္၊ေက်ာင္းစာဖက္မွာေတာ့၊ငယ္ငယ္
ကတည္းကသူမ်ားနားရြက္ဆြဲတာတစ္ခါမွမခံခဲ့ရဘူးပါ။အေျခအေနအရ၊ထိပ္ဆံုးကမရပ္တည္နိဳင္ေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက Report Card မွာ မင္နီတားလံုး၀လြတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊အခန္းထဲမွာ-ေတာင္
ေတာင္အီအီျပႆနာဘာမွမရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့၊ဆရာ-ဆရာမအားလံုးကအသိ
အမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ဆရာ/ဆရာမအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု၊အကူအညီအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း
က်ေနာ္ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ျမန္မာစာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးသဲ၊အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးလွျမင့္....
စသူတုိ႔ဟာ၊က်ေနာ့္ဖခင္နဲ႔လည္းရင္းနွိီးၾကျပီး၊က်ေနာ့္ကုိလည္းအျမဲေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ဆရာၾကီး
မ်ားပါ။အခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားၾကတာၾကာပါျပီ။ဆရာမၾကီးေဒၚေအးေအးခုိင္ကေတာ့၊အခုထိရွိေနတုန္း
က်ေနာ္နွစ္စဥ္လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ခြင့္ရေနတုန္းေက်းဇူးရွင္ပါ။
အခုနဆရာေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္၊အိမ္ကရွားပါးျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာပုဆုိးအသစ္ကေလးရ
လာတဲ့က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ျပီး၊အေမကေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ျခံထဲကဟင္းသီးဟင္း
ရြက္ကေလးေတြေန႔စဥ္ေရာင္းခ်ျပီး၊မီးဖုိေခ်ာင္ျပႆနာကုိရုန္းေနရတဲ့အထဲက၊နွစ္ပတ္-သံုးပတ္ေလာက္
ၾကာတဲ့အခါ၊က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ-၁၄က်ပ္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။နင့္ဆရာေလးကုိျပန္ေပးလုိက္ဦး....တဲ့။
က်ေနာ္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔၊ေက်ာင္းကုိခါတုိင္းထက္ေစာေစာလာျပီး၊ဆရာေလးကုိပုဆုိးဖုိးစုိက္ေပးေငြ
၁၄က်ပ္ကုိသြားေပးတာေပါ့။ဆရာေလးကအိမ္မွာအကီ်ၤလဲေနရင္း၊ျပံုဳးျပံဳးေလးနဲ႔...မင္းအတြက္လုိရာသံုးဖုိ႔
ျပန္ယူထားပါကြာ......တဲ့။က်ေနာ့္အေမ..နွစ္ပတ္သံုးပတ္စာစုေဆာင္းရတဲ့ပမာဏရွိတဲ့ေခ်ြးနည္းစာေလး
ကို၊ဆရာေလးကက်ေနာ့္အတြက္ျပန္ေပးလုိက္တာပါ။ဆရာဟာက်ေနာ့္အေမလုိပဲက်ေနာ့္ကုိေမတၱာထားခဲ့
တာပါလား...လုိ႔၊က်ေနာ့္ဘာသာသတ္မွတ္ခံစားမိရပါတယ္။မ်က္ရည္လည္ေလာက္ေအာင္လည္း၀မ္းသာ
မိခဲ့ရပါတယ္။
ပုဆုိးမဲေပါက္တဲ့ေန႔ကတည္းကက်ေနာ့္" ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာၾကီး" ကုိ၊မိဘမ်ားကုိေတာင္ဘယ္
လုိအသိေပးေျဖရွင္းေစရမလဲၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္မွာကုိပဲ၊ၾကင္နာမွဳအျပည့္၊စာနာမွဳအျပည့္နဲ႔ခ်က္ျခင္း
ေျဖရွင္းေပးလုိက္လုိ႔ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေနရတဲ့ဆရာ၊အခုသူ႔ပုိက္ဆံေလးျပန္ဆပ္ေတာ့လည္း၊မင္းအတြက္
လုိရာသံုးဖုိ႔ျပန္ယူထားပါကြာ......လုိ႕ရက္ရက္ေရာေရာျပန္ေပးလုိက္တဲ့ဆရာ။က်ေနာ္အသက္အရြယ္ၾကီးလာ
တဲ့အထိခနခနအမွတ္ရျပီး၊က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားကိုလည္းခနခနေျပာျပမိရပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
လုိအပ္ေနတဲ့အရာကုိ၊ၾကင္ၾကင္နာနာကူညီျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းခံရတဲ့၊တပည့္ဆင္းရဲေလးရဲ့ခံစားခ်က္ကုိ
က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားသေဘာေပါက္ခံစားတတ္ေအာင္နဲ႔၊ဆရာဆုိတာ.............အဓိပၸါယ္ကုိအေလးအနက္
ဖြင့္ဖြင့္ျပေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့သလုိ၊က်ေနာ့္သားသမီးေက်ာင္းဆရာနွစ္ေယာက္ကုိလည္း
က်ေနာ့္ဆရာလုိမရွိဆင္းရဲတပည့္မ်ားအေပၚစာနာနားလည္တဲ့ဆရာေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ကုိယ္တုိင္လည္း
က်င့္ၾကံၾကိဳးစားခဲ့၊သားသမီးမ်ားကုိလည္းလုိက္နာလုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ငယ္စဥ္က၊ကူညီခဲ့တဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဆရာ-ဆရာမေတြမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိျပန္ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း၊အမွတ္ရ
စရာျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ့တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္...က်ေနာ့္ပုဆုိးစိမ္းဖုိးေလးကုိဂရုတစုိက္ကူညီေျဖရွင္းေပး
လုိက္တဲ့ဆရာဦးခင္ေဖကုိေတာ့၊မစဥ္းစားရပဲခနခနကုိ ျပန္ျပန္သတိရေနမိတာကေတာ့၊အဲဒီေန႔ကက်ေနာ့္
ဒုကၡကုိနက္နက္ရွိဳင္းရွဳိင္းခံစားခဲ့ရမိလုိ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ယူဆမိပါတယ္။
ဒီေန႔သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာလည္း၊က်ေနာ္ဟာကန္ေတာ့ခံဆရာထဲမွာပါ၀င္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္
က်ေနာ့္ငယ္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့၊ဦးစုိးျမင့္၊ဦးသိန္းေအာင္၊ဦးက်င္ေငြ၊ဦးလွရွိန္၊ဦးခင္ေဖ၊ေဒၚေအးေအးခုိင္၊
ေဒၚေအးေရႊ.....စတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔အေလးအနက္ရွိခုိးကန္ေတာ့ရပါတယ္။ဆရာ
ဆရာမမ်ားကုိကန္ေတာ့ေနရင္း၊နြမ္းပါးစြာပညာသင္ယူခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိအမွတ္ျပန္ရမိကာ၊ဆင္းရဲ
ေသာ္လည္းလယ္ယာအလုပ္သမားအျဖစ္က်ေနာ့္ကုိမလုပ္ကုိင္ေစပဲ၊ၾကိဳးစားပမ္းစားေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့
မိဘနွစ္ပါးေက်းဇူးကုိလည္းအထူးေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။ ။
အထက-ေပါက္ေခါင္းမွာ၊အျငိမ္းစားဆရာ/ဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊တပည့္ေဟာင္းမ်ားက
အမွတ္တရကန္ေတာ့တဲ့၊သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္။နွစ္စဥ္ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကတာ၊အခု
နွစ္ဆုိရင္(၁၆)ၾကိမ္ေတာင္ရွိျပီ။ဒီေန႔-သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပဲြမွာ၊ဆရာ/ဆရာမေဟာင္းမ်ား
(၉၀)ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး၊မိမိလည္းတစ္ေယာက္ပါတယ္ေပါ့။မိမိကကန္ေတာ့ခံဆရာအုိ
အျဖစ္တက္ေရာက္ပါ၀င္ရတာ၊အခုအၾကိမ္ပါနဲ့႔မွ (၂)ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္။၂၀၁၂-ေမလမွာမွအသက္
(၆၀)ျပည့္ခဲ့တာကုိး။ဆရာ(၄၂)ေယာက္နဲ့ဆရာမ(၄၈)ေယာက္တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။မတက္လာ
နိဳင္တဲ့ဆရာ/ဆရာမကလည္း(၅)ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိပါေသးတယ္။(၁၄)ၾကိမ္အထိ-မိမိလည္း
တပည့္ၾကီးအျဖစ္၊ကုိယ့္ဆရာ/ ဆရာမမ်ားကုိနွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ့လာခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
ေျပာခ်င္တာက၊အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။
သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိတက္လာတဲ့၊မိမိရဲ့ဆရာေလး(အခုေတာ့ဆရာၾကီးေပါ့)ကုိ
ေတြ႔ရတဲ့အခါ၊မိမိငယ္ဘ၀ကုိျပန္လည္အမွတ္ရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိေျပာျပခ်င္တာပါ။အထူးအ
ဆန္းရယ္လုိ႔ေတာ့လည္းေျပာနိဳင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္....ငယ္စဥ္က
ခံစားမိတာကုိေရာ၊အခုဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အခါခံစားမိရတာကုိေရာ၊ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ။
အဲဒီတုန္းက-၅၊၆၊၇ တန္းေတြကအလယ္တန္းအဆင့္၊၈၊၉၊၁၀-တန္းေတြကအထက္တန္း
အဆင့္လုိ႕သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။၉-တန္းေအာင္ရင္ SLC -School Leave Certificate
အထက္တန္းေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ရတယ္။စာေရး၊စာခ်ီ၊မူလတန္းျပဆရာ၊ေတာေခါင္း၊ရဲအုပ္
စသည္ျဖင့္လုပ္လုိ႔ရျပီ။၁၀-တန္းကုိMatriculation Class လုိ႔ေခၚျပီး၊မက္ထရစ္လုိ႔လည္းအလြယ္
ေခၚၾကတယ္။မက္ထရစ္ေအာင္ျပီးရင္ၾကိဳက္တဲ့တကၠသုိလ္၊ေကာလိပ္တက္လုိ႔ရျပီ။၈၊၉တန္းကစျပီး
ေက်ာင္းလခေပရတယ္။တစ္လငါးက်ပ္။၁၀-တန္းက်ေတာ့တစ္လ ၆က်ပ္။အဲဒီတုန္းကစပါးတစ္
တင္းကုိ၊နွစ္က်ပ္ခြဲပဲရွိတာနဲ႔နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းစရိတ္ကုိမွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါျပီေနာ္။
၁၉၆၆-၆၇ကာလဆုိေတာ့၊အေသအခ်ာမွတ္မိတာကအေထြေထြက်ပ္တည္းေနခဲ့တာကုိပဲ။
စပါးစုိက္ပ်ိဳးေနတဲ့ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာကုိပဲစားစရာဆန္ရွားပါးေနတာ၊မိသားစုတခ်ိဳ႕ဆန္
ျပုဳတ္ေသာက္ေနခဲ့ၾကရတာ၊ရန္ကုန္မွာွတရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းျဖစ္တာေတြကမွတ္မွတ္ရရကုိရွိေန
ပါတယ္။အနီးကပ္ဆံုးအမွတ္ရတာက၊ျမိဳ႔နယ္ရဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲကရြာေတြမွာ၊ဗမာ
ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့အာဏာနီတည္ေဆာက္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ၊ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးလွဳပ္ရွား
မွဳလွိဳင္းေတြထန္ေနသလုိ၊စစ္အစုိးရကလည္းတပ္မ(၇၇)(၈၈)ဆိုတာေတြနဲ႔စစ္ဆင္ေရးေတြဆင္နႊဲ
ေနတာပါ။ျမိဳ႔နားကရြာေတြမွာ၊ေတာဖက္တက္ျပီးေတာ့လည္းသစ္၀ါးမခုတ္ရဲ၊ညညက်ျပန္ေတာ့လည္း
စစ္တပ္ကေပၚတာခနခန၀င္ဆြဲတာကုိပုန္းေရွာင္ရ၊ရြာနားတုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ေျပးစရာေျမမရွိျဖစ္
ေနၾကရတဲ့ကာလမ်ား။အေနအစားဆင္းရဲ၊အသံုးအေဆာင္ရွားပါး၊လုပ္ငန္းေဆာင္တာက်ပ္တည္း၊
ေငြစေၾကးစေခါင္းပါး၊ဘယ္ဘုရားကုိတတ-ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာျဖစ္မလာနိဳင္တဲ့ကာလမ်ား။
အဲဒီကာလမွာ၊က်ေနာ္က၉-တန္းေရာက္ေနပါျပီ။အတန္းပုိင္ဆရာက-က်ေနာ္ေျပာျပခ်င္တဲ့
ဆရာဦးခင္ေဖပါ။သိပၸံ-၀ိဇၨာခြဲထားတဲ့စနစ္စတင္က်င့္သံုးတဲ့နွစ္ျဖစ္ျပီး၊က်ေနာ္ကသိပၸံတန္းမွာသင္
ယူခြင့္ရပါတယ္။ဆရာကဓါတုေဗဒဘာသာျပဆရာ၊၉-တန္း (သိပၸံ) အတန္းပုိင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ဆ
ရာက တကၠသုိလ္ကဘြဲ႔ရျပီးေပါက္ေခါင္းကုိစတင္တာ၀န္ခ်ထားခံရတဲ့အထက္တန္းျပဆရာေပါ့။အ
သက္က၂၄-၂၅ေလာက္ပဲရွိပါလိမ့္ဦးမယ္။အသားျဖဴျဖဴ-ခပ္ညွက္ညွက္ကေလးနဲ့အတန္းထဲကအရြယ္
ခပ္ၾကီးၾကီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ့ဆုိရင္၊ရြယ္တူေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာပါ။အလြန္တက္တက္
ၾကြၾကြနဲ႔သင္ၾကားတတ္ျပီး၊ေျမျဖဴကုိင္ကာစဆရာမ်ားထံုးစံအတုိင္း၊သူ႔ပုဆုိးစိမ္းမွာေဖြးေဖြးျဖဴေန
တာကုိပဲ၊က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တာပါဲ။အတန္းထဲကတပည့္အားလံုးကုိ၊သူငယ္ခ်င္း
လုိ၊ညီအစ္ကုိေမာင္နွမေတြလုိပဲ၊ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္တဲ့၊က်ေနာ္တုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာ
ေလးကုိ၊က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳၾက၊ရုိေသေလးစားၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ျပီး၊၂-၃လေလာက္မရွိတရွိမွာ၊ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအတြက္ေက်ာင္း၀တ္စံု
ပုဆုိးစိမ္းေတြခြဲတမ္းက်လာပါတယ္။ဘယ္ေက်ာင္း-ဘယ္အတန္းကပုဆုိးဘယ္နွစ္ထည္၀ယ္ယူခြင့္ရ
မယ္လုိ႔၊အေၾကာင္းၾကားလာတာကုိခြဲတမ္းက်တယ္လုိ႔ေခၚတာပါ။ျမိဳ႔နယ္ကုန္သြယ္ေရးဌာနဆုိတာထံက
သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ဆုိတာေတြနဲ႔ညွိနွဳိင္းျပီး၊ခ်ေပးလုိက္တဲ့မေလာက္မငအေရအတြက္ကေလးပါ။
က်ေနာ္တုိ႔အတန္းအတြက္ဘယ္နွစ္ထည္ခြဲတမ္းရသလဲေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ပုဆုိးကနည္း၊ေက်ာင္းသား
ကမ်ားမုိ႔၊မဲနွိဳက္ၾကရျပီးက်ေနာ္ကပုဆုိးတစ္ထည္မဲေပါက္ပါေတာ့တယ္။
ကံေကာင္းလုိ႔မဲေပါက္တယ္ဆုိနိဳင္ေပမယ့္၊ကံမေကာင္းတာကက်ေနာ့္မွာပုဆုိးဖုိးမရွိတာပါပဲ။ပုဆုိး
ဖုိးကုိအခုခ်က္ျခင္းေပးသြင္းလုိက္ရင္၊မနက္ျဖန္မနက္မွာပုဆုိးရမယ္။အခုမသြင္းနိဳင္ရင္မနက္ျဖန္ေတာ့
မပ်က္မကြက္ေပးရမယ္။မနက္ျဖန္မွမေပးရင္ေတာ့၊ပုဆုိး၀ယ္ခြင့္ကပ်က္ျပယ္သြားျပီး၊ေနာက္တစ္ဦးကုိ
ေပးလုိက္ရပါမယ္။ေက်ာင္းစအပ္တုန္းကေတာင္၊စာအုပ္စာတမ္း၊အားကစားေၾကး၊ေက်ာင္း၀င္ေၾကး
စတာေတြအတြက္၊၃၀-၃၅ က်ပ္ေလာက္ကုိ၊အတုိးနဲ႔ေခ်းေပးလုိက္တာလား၊လုပ္အားခၾကိဳတင္ေပးယူ
ျပီးေပးလုိက္တာလားအတိအက်မမွတ္မိေပမယ့္၊လက္ထဲမွာေငြပုိေငြလွ်ံမရွိပဲတစ္နည္းနည္းနဲ႔ေငြရွာျပီး
အပ္နွံခဲ့ရတာကုိက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိထားပါတယ္။အခုေက်ာင္း၀တ္စံုပုဆုိးတစ္ထည္အတြက္ေငြ
၁၄-က်ပ္ကုိ၊က်ေနာ္ဒီေန႔လည္ျပန္ေတာင္းလည္းေပးစရာမရွိသလုိ၊မနက္ျဖန္မနက္လည္းထြက္လာနိ္ဳင္
စရာမရွိပါူဘူး။အခု၀တ္ေနတဲ့ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးကလည္းအသစ္မဟုတ္ေပမယ့္၊အစုတ္အျပဲမျဖစ္ေသး
သမွ်၀တ္လုိ႔ရေနတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုတပါတ္စာ၊ဆယ္ရက္စာဆန္ဖုိးေလာက္ရွိေနတဲ့၊ပုဆုိး
အသစ္တစ္ထည္ဖုိးကုိ၊က်ေနာ့္အေမထံက်ေနာ္ပါးစပ္ကေျပာမထြက္ရက္တဲ့အေျခအေနပါ။
ေက်ာင္းကုိေရာက္လာတာတစ္နွစ္မျပည့္ေသးေပမယ့္၊က်ေနာ့္အေျခအေနကုိက်ေနာ္တုိ႔အတန္း
ပုိင္ဆရာကေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ေန႔လည္မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ၊ေက်ာင္းအနီး
မွာပဲရွိတဲ့သူငွားရမ္းေနထုိင္ရာအိမ္ေလးကုိေခၚသြားျပီး၊က်ေနာ့္ကုိပုဆုိးဖုိး-၁၄က်ပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့အခါမွျပန္ေပးေပါ့ကြာ......တဲ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့၊က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲ
မွာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ပုဆုိးစိမ္းေလးတစ္ထည္ပါလာပါေတာ့တယ္။ခက္ခက္ခဲခဲမဲေပါက္တဲ့
ရွားရွားပါးပါးေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေလးက၊အ၀တ္သစ္ေကာ္နံ့-ဆုိးေဆးနံ့ေလးကုိအခုေတာင္က်ေနာ္ရ
ေနသလုိခံစားမိရပါေသးတယ္။
က်ေနာ္ကအတန္းထဲမွာညစ္ထပ္ထပ္နဲ႔အဆင္းရဲဆံုးျဖစ္ေပမယ့္၊ေက်ာင္းစာဖက္မွာေတာ့၊ငယ္ငယ္
ကတည္းကသူမ်ားနားရြက္ဆြဲတာတစ္ခါမွမခံခဲ့ရဘူးပါ။အေျခအေနအရ၊ထိပ္ဆံုးကမရပ္တည္နိဳင္ေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက Report Card မွာ မင္နီတားလံုး၀လြတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊အခန္းထဲမွာ-ေတာင္
ေတာင္အီအီျပႆနာဘာမွမရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့၊ဆရာ-ဆရာမအားလံုးကအသိ
အမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ဆရာ/ဆရာမအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု၊အကူအညီအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း
က်ေနာ္ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ျမန္မာစာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးသဲ၊အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးလွျမင့္....
စသူတုိ႔ဟာ၊က်ေနာ့္ဖခင္နဲ႔လည္းရင္းနွိီးၾကျပီး၊က်ေနာ့္ကုိလည္းအျမဲေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ဆရာၾကီး
မ်ားပါ။အခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားၾကတာၾကာပါျပီ။ဆရာမၾကီးေဒၚေအးေအးခုိင္ကေတာ့၊အခုထိရွိေနတုန္း
က်ေနာ္နွစ္စဥ္လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ခြင့္ရေနတုန္းေက်းဇူးရွင္ပါ။
အခုနဆရာေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္၊အိမ္ကရွားပါးျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာပုဆုိးအသစ္ကေလးရ
လာတဲ့က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ျပီး၊အေမကေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ျခံထဲကဟင္းသီးဟင္း
ရြက္ကေလးေတြေန႔စဥ္ေရာင္းခ်ျပီး၊မီးဖုိေခ်ာင္ျပႆနာကုိရုန္းေနရတဲ့အထဲက၊နွစ္ပတ္-သံုးပတ္ေလာက္
ၾကာတဲ့အခါ၊က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ-၁၄က်ပ္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။နင့္ဆရာေလးကုိျပန္ေပးလုိက္ဦး....တဲ့။
က်ေနာ္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔၊ေက်ာင္းကုိခါတုိင္းထက္ေစာေစာလာျပီး၊ဆရာေလးကုိပုဆုိးဖုိးစုိက္ေပးေငြ
၁၄က်ပ္ကုိသြားေပးတာေပါ့။ဆရာေလးကအိမ္မွာအကီ်ၤလဲေနရင္း၊ျပံုဳးျပံဳးေလးနဲ႔...မင္းအတြက္လုိရာသံုးဖုိ႔
ျပန္ယူထားပါကြာ......တဲ့။က်ေနာ့္အေမ..နွစ္ပတ္သံုးပတ္စာစုေဆာင္းရတဲ့ပမာဏရွိတဲ့ေခ်ြးနည္းစာေလး
ကို၊ဆရာေလးကက်ေနာ့္အတြက္ျပန္ေပးလုိက္တာပါ။ဆရာဟာက်ေနာ့္အေမလုိပဲက်ေနာ့္ကုိေမတၱာထားခဲ့
တာပါလား...လုိ႔၊က်ေနာ့္ဘာသာသတ္မွတ္ခံစားမိရပါတယ္။မ်က္ရည္လည္ေလာက္ေအာင္လည္း၀မ္းသာ
မိခဲ့ရပါတယ္။
ပုဆုိးမဲေပါက္တဲ့ေန႔ကတည္းကက်ေနာ့္" ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာၾကီး" ကုိ၊မိဘမ်ားကုိေတာင္ဘယ္
လုိအသိေပးေျဖရွင္းေစရမလဲၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္မွာကုိပဲ၊ၾကင္နာမွဳအျပည့္၊စာနာမွဳအျပည့္နဲ႔ခ်က္ျခင္း
ေျဖရွင္းေပးလုိက္လုိ႔ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေနရတဲ့ဆရာ၊အခုသူ႔ပုိက္ဆံေလးျပန္ဆပ္ေတာ့လည္း၊မင္းအတြက္
လုိရာသံုးဖုိ႔ျပန္ယူထားပါကြာ......လုိ႕ရက္ရက္ေရာေရာျပန္ေပးလုိက္တဲ့ဆရာ။က်ေနာ္အသက္အရြယ္ၾကီးလာ
တဲ့အထိခနခနအမွတ္ရျပီး၊က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားကိုလည္းခနခနေျပာျပမိရပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
လုိအပ္ေနတဲ့အရာကုိ၊ၾကင္ၾကင္နာနာကူညီျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းခံရတဲ့၊တပည့္ဆင္းရဲေလးရဲ့ခံစားခ်က္ကုိ
က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားသေဘာေပါက္ခံစားတတ္ေအာင္နဲ႔၊ဆရာဆုိတာ.............အဓိပၸါယ္ကုိအေလးအနက္
ဖြင့္ဖြင့္ျပေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့သလုိ၊က်ေနာ့္သားသမီးေက်ာင္းဆရာနွစ္ေယာက္ကုိလည္း
က်ေနာ့္ဆရာလုိမရွိဆင္းရဲတပည့္မ်ားအေပၚစာနာနားလည္တဲ့ဆရာေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ကုိယ္တုိင္လည္း
က်င့္ၾကံၾကိဳးစားခဲ့၊သားသမီးမ်ားကုိလည္းလုိက္နာလုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ငယ္စဥ္က၊ကူညီခဲ့တဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဆရာ-ဆရာမေတြမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိျပန္ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း၊အမွတ္ရ
စရာျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ့တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္...က်ေနာ့္ပုဆုိးစိမ္းဖုိးေလးကုိဂရုတစုိက္ကူညီေျဖရွင္းေပး
လုိက္တဲ့ဆရာဦးခင္ေဖကုိေတာ့၊မစဥ္းစားရပဲခနခနကုိ ျပန္ျပန္သတိရေနမိတာကေတာ့၊အဲဒီေန႔ကက်ေနာ့္
ဒုကၡကုိနက္နက္ရွိဳင္းရွဳိင္းခံစားခဲ့ရမိလုိ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ယူဆမိပါတယ္။
ဒီေန႔သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာလည္း၊က်ေနာ္ဟာကန္ေတာ့ခံဆရာထဲမွာပါ၀င္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္
က်ေနာ့္ငယ္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့၊ဦးစုိးျမင့္၊ဦးသိန္းေအာင္၊ဦးက်င္ေငြ၊ဦးလွရွိန္၊ဦးခင္ေဖ၊ေဒၚေအးေအးခုိင္၊
ေဒၚေအးေရႊ.....စတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔အေလးအနက္ရွိခုိးကန္ေတာ့ရပါတယ္။ဆရာ
ဆရာမမ်ားကုိကန္ေတာ့ေနရင္း၊နြမ္းပါးစြာပညာသင္ယူခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိအမွတ္ျပန္ရမိကာ၊ဆင္းရဲ
ေသာ္လည္းလယ္ယာအလုပ္သမားအျဖစ္က်ေနာ့္ကုိမလုပ္ကုိင္ေစပဲ၊ၾကိဳးစားပမ္းစားေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့
မိဘနွစ္ပါးေက်းဇူးကုိလည္းအထူးေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။ ။
Subscribe to:
Posts (Atom)