အျဖစ္ကေတာ့...စီနီယာလား၊ဂ်ဴနီယာလား........

       ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ေဒသေလးကုိ တနွစ္မွတစ္လေလာက္ပဲေရာက္ျဖစ္ေတာ့တာ၊ဆယ္စုနွစ္တစ္ခုေတာင္ျပည့္ေတာ့မယ္။ငယ္ငယ္တုန္း
ကေတာင္မွရပ္ေ၀းကုိသြားျပီးအလုပ္မလုပ္ခ်င္လို႕ ကုိယ့္ျမိဳ႔ေလးမွာပဲကပ္ျပီးရတဲ့အလုပ္ကုိ၀င္လုပ္ေနခဲ့တာ၊ပင္စင္ယူျပီးသက္ၾကီးရြယ္အို
ဘ၀ေရာက္ခါမွ၊စိတ္ထဲေတာင္ကူးမထားဘူးတဲ့..ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေတာ္ေရာက္၊ကုိယ့္ဘာသာအက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ေနလားေတာင္မွတ္ရတယ္။အ
က်ယ္ခ်ဳပ္ေတာင္မွေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မျဖစ္ေလာက္ဘူး။တုိက္ခန္းအက်ယ္ခ်ဳပ္ပဲျဖစ္ေလာက္မယ္။ရန္ကုန္မွာကုိယ္ေရာက္ေနတဲ့သမီး
တုိ႔ေနစရာက၊ေနအိမ္မွမဟုတ္ပဲ..တုိက္ခန္းေလ။အဲဒီေတာ့..တုိက္ခန္းအက်ယ္ခ်ဳပ္ေျပာမွပုိေလ်ာ္ေတာ့မေပါ့။သမီးနဲ႔သားမက္က မနက္
ကတည္းကသူတုိ႔အလုပ္ဌာနရွိရာေတြကုိထြက္သြားၾကျပီး၊ေျမးအၾကီးေလးကလည္းမူၾကိဳဖယ္ရီကလာေခၚသြား၊ပုခက္ထဲအိပ္ေနတဲ့
ေျမးအငယ္ေကာင္ေလးကုိအသာလႊဲလႊဲေပးေနရင္းစဥ္းစားမိေနတာပါ။အိမ္ေဖာ္ေလးမေလးကေတာ့ မီးဖုိခန္းထဲမွာပန္းကန္ခြက္ေယာက္
ေတြေဆးေၾကာေနထင္ပါ့။
          ျပီးခဲ့တဲ့..ေအာက္တုိဘာလက၊ကုိယ္႔ျမိဳ႔ေလးဆီျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။စုထားတဲ့ပင္စင္ေလးကုိသြားထုတ္ထာပါ။မ်ားမ်ားစားစားလည္း
မဟုတ္၊ရန္ကုန္ကလည္းေရာက္ေနဆုိေတာ့..တနွစ္မွတစ္ခါေလာက္ျပန္ျပန္ျပီးထုတ္ယူျဖစ္တာဆုိပါေတာ့။ဒီတစ္ေခါက္..မုိးေလ၀သေလး
ကလည္းသာသာယာယာ၊လူကလည္းက်န္းမာေရးေလးေကာင္းသလုိရွိေတာ့..မေတြ႔တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ငယ္စဥၤ္ကလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္တခ်ိဳ႕
ဆီလည္းေျခဆန္႔ခဲ့ရေသးတယ္။သြားခဲ့ေရာက္ခဲ့တာေတာ့  သံုးေလးေယာက္..သံုးေလးေနရာေလာက္ရွိေပမယ့္၊စိတ္ထဲမွာေတာ့..ေအးမိ
အေၾကာင္းပဲခနခနအေတြး၀င္၀င္ေနမိရတယ္။
         ေအးမိနဲ႔ကုိယ္နဲ႔ကအသက္အတူတူပါပဲ။ငယ္စဥ္ ေက်ာင္းစေနၾကကတည္းကအတူတူေနခဲ့ဘူးတာ။အိမ္နားကလည္းသိတ္မေ၀း
တစ္လမ္းထဲဆုိေတာ့..ၾကီးတဲ့အထိနီးနီးကပ္ကပ္ဆက္ဆံေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းလုိ႔ဆုိရမယ္။သူ႔ချမာ...ၾကာၾကာေတာ့ေက်ာင္းမေန
ရရွာပါဘူး။၇-တန္းေလာက္အထိပဲေက်ာင္းေနလုိက္ရျပီး၊မိသားစုစား၀တ္ေနေရးမွာပုခုန္းတစ္ဖက္၀င္ယူလုိက္ရတယ္။ေအးမိအေဖက
ရံုးတစ္ရံုးကညေစာင့္ၾကီးျဖစ္ျပီး၊ဟုိတုန္းကေတာ့ကမၻာနာေခၚတာေပါ့...တီဘီအဆုတ္နာေရာဂါနဲ႔ ဆံုးပါးသြားတာေၾကာင့္၊က်န္ရစ္တဲ့ညီမ
ေလးေတြကုိ မိခင္နဲ႔အတူေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္ျပီး  ဘ၀ဆက္ခဲ့ၾကရတာေလ။ကုိယ္ကေတာ့  မိဘမ်ားေက်းဇူးေၾကာင့္အတန္းပညာေလး
အထုိက္အေလ်ာက္တတ္ျပီး၊မိမိျမိဳ႔နယ္ထဲကအစုိးရဌာနတစ္ခုမွာ၀န္ထမ္းေလးျဖစ္ခဲ့ရ၊ဌာနတူ အရာရွိေပါက္စေလးတစ္ေယာက္နဲ႔လက္
ထပ္လုိ႔၊သားသမီးေလးေတြနဲ႔  ခ်မ္းခ်မ္းသာသာမဟုတ္ေတာင္မွ၊ေအးမိထက္ေတာ့ အမ်ားၾကီးအဆင္ေျပခဲ့သား။ေအးမိလည္းလက္လုပ္
လက္စားတစ္ေယာက္နဲ႔အေၾကာင္းပါျပီး၊သားတစ္ေယာက္သမီးတစ္ေယာက္လားရပါတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းကလုိခနခနမေတြ႔ျဖစ္ၾကေပမယ့္
တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ေတာ့၊အဆက္ျပတ္တယ္မရွိပါဘူး။
           အခုေတြ႔ခဲ့တုန္းကေတာ့....ေအးမိကုိျမင္ရတာ၊အေတာ္ေအးေဆးသက္သာရွိေနပံုရတယ္။
          " ညည္းသားသမီးေတြကပညာတတ္ေတြ၊အရာရွိအရာခံေတြဆုိေတာ့...သူတုိ႔ေနာက္လုိက္ရတာနဲ႔ကုိ  နယ္ေတြစံုေနတာေပါ့ေလ။
အခုဆုိ..ညည္းရန္ကုန္သူၾကီးျဖစ္ေနတာေတာင္ ေလးငါးနွစ္ကေရာ့လား။ညည္းကုိငါသိတ္အားက်တာေအ။ငယ္ငယ္ကတည္းကခုအထိေပါ့။"
ျပီးေတာ့...သူကေတာ့ဘယ္ျမိဳ႔ွမွမေရာက္ဘူးေၾကာင္း၊ျပည္ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကလြဲလုိ႔ က်န္တဲ့ဘုရားေတြကုိ တီဗီြကသာဖူးျမင္ရေၾကာင္း၊
ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ကုိသြားေရာက္ဖူးေျမာ္လုိေၾကာင္းေတြပါဆက္ေျပာေနပါေသးတယ္။
            ေအးမိ..အခုေနတာက၊ျမိဳ႔ပတ္လမ္းေဘးက ေပ ၅၀၊ေပ၇၀ ျခံေလးထဲမွာ သံုးပင္အိမ္ကေလး၀ရံတာနဲ႔၊မီးဖုိေလးနဲ႔။ပ်ဥ္ခင္းထရံကာ
သက္ကယ္မုိး..သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလးပါပဲ။သူ႕ခင္ပြန္းကေတာ့..ခပ္ေစာေစာကပဲ၊သူ႕မိန္းမကုိမုဆုိးမဘ၀ခန္႕အပ္ပစ္ခဲ့တယ္ေလ။ေအးမိ
လည္း..အေမတူပါပဲ။သားအမိသံုးေယာက္အဆင္ေျပသလုိရုန္းကန္ခဲ့ၾကတာ။အခုဆုိ..သူ႔သားၾကီးမိသားစုကုိအိမ္ေလးေပၚေခၚတင္ျပီး၊အ
တူတူေနၾကတာ။ေခြ်းမက မိီးဖုိေခ်ာင္သံုးပစၥည္းကေလးေတြအိမ္မွာပဲထုတ္ပုိးျပင္ဆင္ျပီးရပ္ကြက္ထဲအိမ္ဆုိင္ကေလးဖြင့္ထားတာ၊ဟင္းဖုိး
ေၾကြးဖုိးေတာ့ဖာတယ္ဆုိပဲ။သားၾကီးက..ဘက္ထရီဆုိင္ကယ္ေလးတစ္စီးမွာအငွားေမာင္းသတဲ့။အရင္ကအံုနာေၾကးေပးျပီးဆုိက္ကားနင္း
တာနဲ႔စာရင္၊အခုဘက္ထရီဆုိင္ကယ္အံုနာေၾကးေပးျပီးအငွားေမာင္းတာက ပုိျပီးတြက္ေျခကုိက္ေၾကာင္း၊ေအးမိကေျပာျပပါရဲ့။ျခံကေလးထဲ
မွာလည္းေရတုန္ကင္တြင္းေလးတစ္ခုျမင္ရျပီး၊ဟင္းရြက္ခင္းကေလးကလည္းစိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ႔ သူတုိ႔မိသားစုေလးအတြက္ ရိကၡာစိမ္းကအလွ်ံ
ပယ္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
             သမီးကေလးကလုပ္ေရာဘာလုပ္ေနလဲ..ေနာ့   ဆုိေတာ့၊
             " ညည္းသိတဲ့အတုိင္း၊သူ႕လည္းအတန္းေက်ာင္းမထားနိဳင္ခဲ့ဘူးေလ။၅-၆တန္းေလာက္ပဲေရာက္ထင္ပါ့။ရပ္ကြက္ထဲကျပည္မွာ
ေရာက္ေနတဲ့ အသိတစ္ေယာက္ကဆက္ေပးတာနဲ႔၊ျပည္မွာအိမ္ေဖာ္သြားလုပ္ခုိင္းထားရတယ္။စုိက္ပ်ိဳးေရး၀န္ေထာက္အိမ္..ဆုိထင္ပါရဲ့ေအ။
အဲသာေၾကာ့င္..ညည္းကုိအားက်တယ္ေျပာတာ။ညည္းသားသမီးေတြဆုိ ေက်ာင္းဆရာေတြ၊အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊သူနာျပဳေတြ  ဆုိေတာ့။ငါ
လည္းသမီးေလးအလုပ္လုပ္တဲ့အိမ္တစ္ေခါက္နွစ္ေခါက္ေလာက္ပဲလုိက္သြားဖူးေရာက္ဖူးပါတယ္။မိသားစုမမ်ားပါဘူး။ေအးေအးေဆးေဆး
မိသားစုေလးပါပဲ။"   သူ႕သမီးေလးအိမ္ေဖာ္သြားလုပ္ေနတာ ၃-၄ နွစ္ရွိျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊တနွစ္ကုိတစ္လ သၾကၤန္တြင္းမွာျပန္လာရေၾကာင္း၊
သံုးလတစ္ခါေလာက္သူ႕လစာေလးကုိလူၾကံဳျဖင့္ပုိ႔ေပးေၾကာင္း၊သူ႔အိမ္ေဖာ္လစာေလးနဲ႔ ဒီကသားၾကီးမိသားစုလုပ္စာကုိ္င္စာေလးနဲ႕ ဒီလုိ
မငတ္မျပဳ..ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္မလုပ္ရေတာ့ပဲသူေအးေအးေဆးေဆးေနရတဲ့အေၾကာင္းေတြဆက္ေျပာျပပါတယ္။
                 အခ်ိန္ေတြဒီေလာက္ပုိေနတာဘာေတြလုပ္ေနေသးလဲ.....ေမးေတာ့၊" ပုိတယ္ေတာ့ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲေအ။အဲံ့မွာ..ညည္းျမင္
သားပဲ၊ေျမးထီးနွစ္ေကာင္။ဒီနွစ္ေကာင္..ငါကူထိန္းလာရတာေပါ့။အဲ...ဒါေပမယ့္၊ငါံ့ေခြ်းမက  က်င္လည္တယ္ေအရဲ့။သူ႕ခေလးနွစ္ေယာက္
ကိစၥ..သူ႕ဘာသာလုပ္တာကမ်ားတယ္။ငါက...ဆုိင္ကေလးခနတျဖဳတ္၀င္ကူေရာင္းရတာေလာက္ပါပဲ။ခ်က္တာျပဳတ္တာလည္း....သားၾကီး
ကသူ႔မိန္းမလက္ရာမွပဲသေဘာက်တယ္တဲ့ေလ။လွ်ပ္စစ္မီးလာရင္...ငါေတာ့ တီဗီြေရွ႔မွာအခ်ိန္ကုန္မ်ားသလားပဲ။ဟုိ...ဘာေဘာက္ဆုိလား
ေလ။အဲဒါေလးကလည္း.....ရပ္ကြက္လူၾကီးကေပးထားေတာ့၊ ဘုန္းၾကီးတရားပြဲေတြပဲဖြင့္ဖြင့္ျပီး.....တရားနာေနလုိက္ေတာ့တာပါ့။ "
                ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ရုန္းရကန္ရတာနဲ႔ပဲအခ်ိန္ေတြကုန္ကုန္ေနခဲ့ရတာ၊တရားပြဲေတြေနပါဦး....စြယ္ေတာ္ပြဲေတာင္မွဘုရား
မဖူးျဖစ္ပဲ၊ပြဲေစ်းပဲတေမာ့ေမာ့ေရာင္းေနခဲ့ရတာေလ။အခု..ေန၀င္ခါနီးမွပဲကုိယ့္ေနာက္ပါတာေလးေတြစဥ္းစားမိေတာ့တယ္။သားၾကီးကလည္း
ဥပုသ္သီတင္းေန႔တုိင္း....ေတာင္ဖက္ရြာကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ၊အျမဲလုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။သီလယူျပီးတစ္ေနကုန္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာပဲပုတီး
စိတ္ေနလုိက္တာေပါ့။ညေနမွျပန္လာေခၚတတ္တယ္။သမီးေလးကလည္းသူ႕လစာေလးေတြစုစုပုိ႔တုိင္း၊သီတင္းပတ္လွဴစရာေလးေတြလည္း
ထည့္ထည့္၀ယ္ျခမ္းပုိ႔ေပးတတ္တယ္ေလ.....လုိ႔၊တစ္ဆက္ထည္းေျပာသံကုိအခုေတာင္ၾကားမိေနသလုိပါ။အသက္ကေလးနည္းနည္းေထာက္
လာမွပဲ ေအးမိတစ္ေယာက္ပညတ္သြားရာဓါတ္သက္ပါျဖစ္သြားေတာ့တယ္လုိ႔ေတာင္၊ေက်နပ္အားရေျပာပစ္ခဲ့ေသး။
                  အမေလး........ဘာသံေတြလည္း၊လန္႔လုိက္တာ။ဘုရား...ဘုရား.........
                  အေတြးထဲဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသလဲမသိ။ခေလးပုခက္နားက  တယ္လီဖုန္းသံက စူးစူး၀ါး၀ါးအသံျမည္လာတာကုိ
ရုတ္တရက္ၾကားျပီးလန္႔သြားရတာပါ။တယ္လီဖုန္းေခါင္းေလာင္းသံကလည္းဒီေန႔မွခါတုိင္းထက္ကုိပုိျပီးျမည္ေနသလားေတာင္ထင္လုိက္မိ
ရပါရဲ့။ကျပာကယာ...တယ္လီဖုန္းကုိေကာက္နားေထာင္လုိက္ေတာ့၊        
             " ဟယ္လုိ။ အေမလား.....သမီးဆက္တာပါ။မီးဖုိထဲ၀င္ေနလုိ႔လား.....ေခၚေနတာၾကာျပီအေမ။ "   သူ႕ရံုးကေနျပီးသမီးဆက္လုိက္
တာ။       "မဟုတ္ပါဘူးသမီးရယ္။နားလွ်ံေနလုိ႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ကဲ..ေျပာေျပာ၊ဘာေျပာစရာရွိလုိ႔လဲ။ "    ဆုိေတာ့.....
             " မနက္ကသမီးထြက္ခါနီး၊အေမကမူၾကိဳဖယ္ရီနားေရာက္ေနလုိ႔မမွာျဖစ္ခဲ့ရဘူး။အခုမွသတိရလုိ႔ျပန္မွာရတာအေမ။ညကအိပ္ယာ
ထဲမွာ၊အေမ့ေျမးေလး နိဳ႔ေတြအန္ေသးတယ္အေမ။အဲဒါ...ဒီေန႔ ေန႔လည္စာေကြ်းရင္  မုန္လာဥနီေတြထည့္မေကြ်းနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ျပီးေတာ့..
နိဳ႕ေဖ်ာ္တုိက္ရင္လည္း ခါတုိင္းထက္ ၂-မွတ္ေလာက္ေလွ်ာ့တုိက္ဦးအေမ။အေမ့သားမက္လည္းဒီညေနမျပန္ျဖစ္ဘူးတဲ့။ေဖာ္ရိန္နာက ပဲခူး
ပေရာဂ်က္ကုိသြားစစ္တာေခၚသြားလုိ႔အေမ။သမီးလည္း..အျပန္ေနာက္က်လိမ့္မယ္။၀ပ္ေရွာ့တစ္ခု၀င္ရဦးမွာအေမ......"        တဲ့။သမီးျဖစ္
သူရဲ့မာရသြန္မွာတမ္းၾကီးကုိနားေထာင္ရင္း၊ေအး..ေအး။ေအး..ေအး   နဲ႔လုပ္ေနရတာ။စိတ္ထဲေတာ့...ဘယ္ေအးနိဳင္ပါေတာ့မလဲ။
                ခါတုိင္းေနာက္တစ္ေန႔ခ်က္ျပုတ္စရာေတြကုိ၊သားမက္ျဖစ္သူက အလုပ္ကအျပန္ ညေနေစ်းက၀ယ္ျပန္လာခဲ့ေနက်။ဒီေန႔လုိ
သူကညေနမျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္၊ကုိယ္ပဲ  ဖားသီဖားသီနဲ႔ညေနမွအခ်ိန္လုေစ်းသြား၀ယ္ရဦးမယ္။သမီးကေတာ့ သူ႔အျပန္လမ္းက ေစ်းနဲ႔
တျခားစီမုိ႔၀င္၀ယ္လုိ႔မျဖစ္နိဳင္။ညကနိဳ႔အန္တယ္ဆုိတဲ့ေျမးေလးကလည္း ပုခက္ထဲကနိဳးလာရင္  မအီမသာၾကီးပဲျဖစ္ေနဦးမလား။ဘာေဆး
တုိက္ဖုိ႔လုိဦးမလဲ။ခေလးနိဳးလာမွပဲအေျခအေနၾကည့္ျပီး၊သူ႕အေမကုိဖုန္းဆက္ျပီးေမးတန္ေမးရေတာ့မွာပဲ............သမီးကဖုန္းနဲ႔လွမ္းမွာ
ျပီးကတည္းက၊ကုိယ္႔ဦးေနွာက္ကေလွ်ာက္ေတြးေနလုိက္တာေတြ.........။
              စိတ္က မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြေဆးေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးဆီေရာက္သြားရျပန္တယ္။ပန္းကန္ေတြ
ေဆးရတာဒီေလာက္ပဲၾကာေနရလား။ေနေလးနည္းနည္းပြင့္လာရင္ ညကနင္ေလွ်ာ္ထားတဲ့အ၀တ္ေတြမေျခာက္ေသးဘူး။အျပင္ထုတ္ေနျပ
လုိက္ဥၤီးေလ......လုိ႔၊တစ္ဆက္ထည္းလွန္းေအာ္ေပးလုိက္ရျပန္ရဲ့။မုိးေနွာင္းရာသီေတာင္မွရန္ကုန္မုိးကျပတ္တယ္မရွိ။အ၀တ္ေရစုိေတြဆုိ
ဘယ္ေတာ့မွတစ္ေန႔ထည္းနဲ႔မေျခာက္တတ္။နွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ပင္ၾကာတတ္ေသး။ေနေလးျပထားလုိက္၊မုိးရြာလာပံုေပၚရင္ျပန္သြင္း
လုိက္၊ေနျပန္ျမင္ရရင္တစ္ခါေနျပန္ျပလုိက္....ဒါကိုကအလုပ္ၾကီးအကုိင္ၾကီးတစ္ခုလုိျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။
             အိမ္ကသမီးနဲ႔သားမက္က နွစ္ေယာက္စလံုး အုိင္အင္ဂ်ီအုိ...တစ္ခုစီမွာအလုပ္လုပ္ေနၾကတာေလ။အစုိးရအလုပ္ထက္ေတာ့
လစာလည္းေကာင္းဆုိပါ့။ဒါေပမယ့္..နွစ္ေယာက္စလံုး  မုိးလင္းကမုိးခ်ဳပ္အလုပ္သြားရတာဆုိေတာ့၊ခေလးအငယ္နွစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္မွာ
အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ထည္းနဲ႔ထားခဲ့လုိ႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။အၾကီးမေလးကအခုမွမူၾကိဳပုိ႔စ၊သားအငယ္ေလးက ၂-နွစ္ေတာင္မျပည့္ေသး။ကုိယ္က
အလုိလုိေနရင္း..အိမ္မွာမရွိမျဖစ္ဘ၀ေရာက္သြားေရာ။သူတုိ႔ေတြအလုပ္သြားၾကျပီဆုိ၊ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ႔တစ္အိမ္လံုးရဲ့အိမ္မွဳကိစၥေတြကုိ
အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးနဲ႔ ၾကည့္ခုိင္းတာလည္းခုိင္းတာေပါ့၊တခ်ိဳ႔လည္းကုိယ္တုိင္၀င္လုပ္..၀င္လုပ္လာရင္းနဲ႔၊အိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္အုိဗာဆီယာလား
အိမ္ေဖာ္စီနီယာလား...ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ေတာင္မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ဘူးဆုိပါေတာ့။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သီတင္းပတ္တုိင္းသြားျပီးဥပုသ္ေစာင့္
သီလယူ ပုတၤီးစိတ္၊တရားပြဲေတြဘာေတြသြားျပီးတရားနာဖုိ႔ေတာ့ေ၀းေရာ။ဥပုသ္ေန႔ေတာင္မွဘယ္ေန႔ေတြမွန္းကုိမသိေတာ့ဘူး။သမီးမ်ား
အလုပ္မသြားရတာက စေန၊တနဂၤေနြ  ဆုိေတာ့၊နည္းနည္းအသက္ရွဴေပါက္ေခ်ာင္သလုိလုိရွိတဲ့၊အဲဒီ စေန၊တနဂၤေနြေန႔ေတြကုိပဲ အလုိလုိ
တြက္မိေနရေတာ့တဲ့ဘ၀ျဖစ္ေနျပီကုိး။
                " မားမား...မားမား.....အား.၀ါး..၀ါး....၀ါး....."
                  ေဟာ..ပုခက္ထဲကကေလးေတာင္နိဳးလာျပီ။အိပ္တာလည္းၾကာသြားျပီပဲ။အသာေပြ႕ခ်ိီျပီးစမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့၊ဗိုက္ကေလး
ကတင္းျပီး  ကုိယ္လည္းနည္းနည္းပူေနသလုိပဲ။ပါးစပ္ကေလးျဖဲျပီး..အတင္းသာမရပ္မနားေအာ္ငုိေနေတာ့တယ္။ညက နိဳ႔ေတြတစ္၀ၾကီးစုိ႔
ျပီး၊ေစာင္မျခံဳပဲ အိပ္ေပ်ာ္  အေအးပတ္သြားတာပဲျဖစ္မယ္။ေဆးတစ္ခုခုလူးေပးျပီး၊ေသာက္ေဆးတစ္ခုခုလည္းတုိက္ေပးဦးမွပဲ။
                  " ကဲ..စာစာ   ေရ။နင့္ေဒၚေလးဆီ..တယ္လီဖုန္းေခၚပါဦး။ကေလးက ကုိယ္ပူခ်င္သလုိလုိျဖစ္ေနျပီ။ဘာေဆးေလးမ်ားတုိက္ရ
ဦးမလဲ၊လွမ္းေမးပါအုန္းဟယ္။"   အ၀တ္ေနလွန္းျပီး  ေအာက္ကေန အိမ္ေပၚျပန္တက္လာတဲ့၊အိမ္ေဖာ္မေလးစာစာကုိ တစ္ဆက္ထည္း
ေျပာလုိက္ရတာ။ကုိယ့္ဘာသာလည္းေဆးတုိက္လုိ႔ေတာ့ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္..".မ တတ္ပ"တုိ႔က  ဘာေဆးတုိက္မွ၊ညာေဆးတုိက္မွ  နဲ႔
လွမ္းလွမ္းျပီး ေဆးညႊန္းေပးရမွသူတုိ႔ကေလးအဆင္ေျပမယ္ထင္တာေလ။ဒီေန႔..ကေလးကုိထမင္းေတာင္ေကြ်းလုိ႔ျဖစ္ပါေတာ့မလားမသိ။
ေအာ္...ကေလးထမင္းေကြ်းရမလား၊မေကြ်းရမလားစဥ္းစားမိမွပဲ၊ကုိယ့္၀မ္းထဲလည္း..မနက္ေစာေစာေကာဖီေလးတစ္ခြက္ကလြဲလုိ႔ဘာမွ
မထည့္ျဖစ္ေသးပါလားေနာ္...လုိ႔အမွတ္ရသြားမိရ။ကေလးကေတာ့...ေအာ္ငုိတုန္း၊ကုိယ္လည္း....စိတ္ညစ္ညဴးသလုိျဖစ္လာျပီး၊၀မ္းဟာ
ေနတာလည္းပါပါလိမ့္မယ္။ပါးစပ္က..အလုိလုိေနရင္းခပ္က်ယ္က်ယ္အသံထြက္သြားမိရေတာ့တယ္။
                  " ေအးမိေရ.......အခုေနမ်ား၊ငါေတာ့..နင့္ကုိပဲအားက်တယ္ဟဲ့"
                   ကေလးလည္း  လန္႔ျပီးအငုိတ္ိတ္သြားပါေရာ။

ေရႊ႔ေျပာင္းလုိ႔မရတဲ့အိမ္နီးခ်င္း...သတိထားဆက္ဆံ

    တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔အစုိးရ၊ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္၊စစ္တပ္
ကုိယ္စားလွယ္မ်ားMPC မွာမ်က္နွာခ်င္းဆုိင္ေဆြးေနြးၾကျပီး၊သေဘာတူစာခ်ဳပ္(မူၾကမ္း)ေရးဆြဲနုိင္တဲ့
အထိေအာင္ျမင္ေၾကာင္းၾကားသိရလုိ႔၊တကယ္ပဲ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္မိရတယ္။၀မ္းသာလုိ႔မွမဆံုးေသး
ဘူး။ကခ်င္ျပည္နယ္ဖက္မွာ အစုိးရစစ္တပ္ဖက္ကဒုတပ္ရင္းမွဴးအပါအ၀င္စစ္သည္အခ်ိဳ႕က်ဆံုးျပီး၊ေက
အုိင္ေအဖက္ကလည္း အစုိးရစစ္တပ္ဖက္ကက်ဆံုးသူမ်ားထက္မနည္း က်ဆံုးတဲ့တုိက္ပြဲသတင္းမ်ားက
တစ္ဆက္ထည္းဆုိသလုိၾကားလုိက္ရျပန္တယ္။အစုိးရဖက္ကျဖစ္ျဖစ္၊ေကအုိင္ေအဖက္ကျဖစ္ျဖစ္..က်ဆံုး
သူမ်ားဟာ၊ျပည္ေထာင္စုသားညီအစ္ကုိမ်ားခ်ည့္ပဲဆုိေတာ့..ဒီဆံုးရွံဳးမွဳဟာတုိင္းျပည္အတြက္ကအသား
တင္ဆံုးရွံဳးမွဳပဲျဖစ္တယ္လုိ႔ေျပာရမွာပါ။ဒီၾကားထဲ တုိက္ပြဲနယ္ေျမနဲ့မလြတ္ကင္းတဲ့ေက်းရြာမ်ားက စစ္
ေဘးစစ္ဒဏ္ကုိမခံနုိင္လုိ႔ေျပးေရွာင္ရတဲ့အရပ္သားစစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ားကလည္းေထာင္ခ်ီတဲ့အေရအ
တြက္ထိမ်ားျပားျပီး၊ေနစရာမဲ့စားစရာမဲ့နဲ့ဘ၀ပ်က္ၾကရတာကလည္းအလြန္ေၾကကြဲစရာေကာင္းလွပါ
တယ္။
         အစုိးရစစ္တပ္ထိန္းခ်ဳပ္ရာနယ္ေျမထဲကုိေျပးေရွာင္လာတဲ့စစ္ေဘးဒုကၡသည္မ်ားကုိေရာ၊ေက
အုိင္ေအစစ္တပ္ထိန္းခ်ဳပ္ရာနယ္ေျမထဲကုိေျပးေရွာင္လာတဲ့စစ္ေဘးုဒုကၡသည္မ်ားကုိေရာ၊လက္လွမ္း
မီသမွ်  အင္ဂ်ီအုိေတြ၊အုိင္အင္ဂ်ီအုိေတြက ကူညီေထာက္ပံ့မွဳေတြတတ္နိဳင္သေလာက္ၾကိဳးစား   လုပ္္ေဆာင္ေပးေနတယ္လုိ႕ၾကားသိရပါတယ္။ေနရပ္ေဒသနဲ့လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္မ်ားကုိစြန့္ခြာထြက္
ေျပးလာရသူမ်ားရဲ့မေရရာတဲ့ဘ၀ခံစားခ်က္ကုိေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကလြဲလုိ႔ကုစားကူညီေပးနိဳင္မယ့္
အရာရွိမယ္မဟုတ္ပါဘူး။
         စစ္အနၱရာယ္ကုိေျခဦးတည့္ရာေျပးေရွာင္ရင္း၊အနီးဆံုးအိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့တရုတ္ျပည္နယ္နိမိတ္
ထဲကုိေရာက္သြားတဲ့အရပ္သားဒုကၡသည္မ်ားလည္းမနည္းလွတဲ့အေရအတြက္ရွိပါတယ္။ကရင္ျပည္နယ္
ဖက္မွာစစ္ပြဲေတြျဖစ္ရင္၊စစ္ေဘးေရွာင္အရပ္သားဒုကၡသည္မ်ားဟာ အနီးဆံုးအိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့၊ထုိင္းနုိင္
ငံနယ္နိမိတ္ထဲကုိက်ဴးေက်ာ္ေရာက္ရွိသြားတတ္တာပါပဲ။ထုိင္းအစုိးရနဲ႔လက္လွမ္းမီသမွ်အုိင္အင္ဂ်ိီအုိေတြ
ေဒသခံေတြက၀ုိင္း၀န္းကူညီေထာက္ပံ့ၾကရတာပါပဲ။အခုတရုတ္နုိင္ငံနယ္ေျမထဲကုိေရာက္သြားတဲ့ကခ်င္
တုိင္းရင္းသားစစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္မ်ားကုိေတာ့၊သူတုိ့တရုတ္နိဳင္ငံနယ္ေျမထဲမွာမေနနိဳင္ေအာင္ ဖိ
အားေတြေပးေနတယ္လုိ႕ၾကားရတာက၊အလြန္စိတ္မေကာင္းစရာျဖစ္ရသလုိ ခံျပင္းစရာလည္းျဖစ္မိရ
ပါတယ္။
          စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရတာကေတာ့၊အနၱရာယ္ကုိေၾကာက္ရြံ႔လုိ႔ေျပးလႊားလာရသူေတြကုိ၊အနၱရာယ္
ၾကားထဲ ျပန္ေမာင္းပုိ႔တာခံရလုိ႔၊ေျပးစရာေျမေတာင္မရွိတဲ့ညီအစ္ကုိမ်ားရဲ့ဒုကၡကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာျပီး၊စိတ္
မေကာင္းျဖစ္မိရတာပါ။ခံျပင္းစရာျဖစ္ရတာကေတာ့ တစ္ဖက္သတ္ကုိယ္က်ိဳးပဲၾကည့္တတ္တဲ့တရုတ္
မ်ားရဲ့လူမွဳေရးစာနာစိတ္ကင္းမဲ့မွဳကုိပါ။သူတုိ႔တရုတ္ေတြက်ေတာ့တရား၀င္တဲ့နည္းေရာ၊တရားမ၀င္တဲ့
နည္းေရာ၊ေအာက္လမ္းအထက္လမ္းနည္းမ်ိဳးစံုနဲ့က်ေနာ္တုိ႔နိဳင္ငံနယ္ေျမထဲေရာက္ေနၾကတာ၊နယ္စပ္
တြင္မကေတာ့ပဲ မနၱေလးျမိဳ႔လယ္အထိေရာက္ေနၾကပါျပီ။ဘာသာေရးအရအထြဋ္အျမတ္ထားရာသာသ
နာ့နယ္ေျမသိမ္(သိမ္ေတာင္မွ ရဟနၱာလုိ႔အမ်ားကယံုၾကည္ထားတဲ့လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ့သိမ္)
ကုိေတာင္ဖ်က္ဆီးတဲ့အထိ၊တစ္တုိင္းျပည္လံုးကတုိင္းရင္းသားျပည္သူအားလံုးရဲ့သူငယ္အိမ္လုိခ်စ္ျမတ္
နိဳးတဲ့ နိုဳင္ငံ့ံအသည္းနွလံုးဧရာ၀တီျမစ္ဆံုကုိေတာင္၊တရုတ္မီးဖုိေခ်ာင္သံုးထင္းမီးေလာင္စာေလာက္လုပ္
ခ်င္ေနတဲ့အထိ၊လက္ရဲဇက္ရဲတရုတ္ဟာ...က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းရင္းသားကခ်င္စစ္ေဘးေရွာင္ဒုကၡသည္မ်ားကုိ
က်ေတာ့၊ဒုကၡေရာက္တုန္းခနေလးေတာင္လက္မခံခ်င္ၾကတာကုိ၊အလြန္ခံျပင္းမိတာပါ။
           ဒါေတာင္မွ၊ရဟန္းသံဃာအခ်ိဳ႕အေရျပားေတာင္ကြာက်တဲ့အထိခံရတာကုိ၊မီးေလာင္ဗံုးမဟုတ္
ပါဘူး၊မီးခုိးဗံုးပါလုိ႔......ေလေပါင္ေလွ်ာ့ေပးခဲ့တဲ့ေကာ္မရွင္ဆုိတာၾကီးကရွိေသး။ျပီးေတာ့...နိဳင္ငံတကာနဲ႔
ပတ္သက္တဲ့ေရရွည္အက်ိဳးစီးပြားဆုိလား၊နုိင္ငံံ့ဥပဓိမက်ဆင္းရေအာင္ဆုိလား၊ျမစ္ဆံုကိစၥကုိလည္းနွစ္ဖက္
ညွိနွဳိင္းရရင္ေျပလည္သြားမွာပါဆုိတဲ့၊" အလြန္အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့" "အလြန္နိဳင္ငံတကာ၀င္ဆံ့ခ်င္တဲ့" မဟာ
ပညာေက်ာ္မ်ားကလည္းရွိေသး။တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္မေမွ်ာ္လင့္မခန္႕မွန္းနိဳင္ေလာက္ေအာင္ထိခုိက္
နစ္နာအက်ိဳးယုတ္မယ့္၊ဒီျမစ္ဆံုစီမံကိန္းဆုိတာၾကီးကုိ...တုိင္းျပည္ရဲ့နယ္ေျမတစ္လကၼကုိေတာင္အက်ဴး
ေက်ာ္မခံဘူးဆုိတဲ့သူေကာင့္သားၾကီးေတြ " ဘနဖူးသုိက္တူး" ခဲ့တာကုိ၊လယ္ျပင္ဆင္သြားသလုိထင္ရွားေန
တဲ့ ယေန႕ကာလမွာ၊ဘာေတြျပန္ျပီးညွိနွိဳင္းေနရဦးမွာလဲ။ဘာေတြေျပလည္ခ်င္ေနေသးတာလဲဆုိတာေတာ့
(ကုိယ္ကပဲစဥ္းစားဉာဏ္နဳံနဲ႔ေလသလား)စဥ္းစားလုိ႔ကုိမရပါဘူး။ဒါမွမဟုတ္...ေကာ္မီရွင္ေ၀စုေကာင္း
ေကာင္းရမယ္ဆုိ္ရင္၊တစ္နိဳင္ငံလံုးရဲ့အေရးအရာအားလံုးကုိ BOT စနစ္နဲ့တရုတ္လက္ထုိးအပ္ဖုိ႔မ်ားၾကံစည္
စိတ္ကူးေနၾကေလေရာ့သလားလုိ႔ပဲ ေမးျမန္းခ်င္မိရပါတယ္။    
          ၁၉၈၈-ကစတင္ခဲ့တဲ့ျပည္သူ့ဒီမုိကေရစီလူထုအေရးေတာ္ပံုၾကီးကုိ၊ရက္ရက္စက္စက္အၾကမ္းဖက္
ျဖိဳခြဲျပီး၊စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ဆြဲဆန္႔သက္ဇုိးရွည္ေနေစတဲ့ျမန္မာစစ္၀ါဒီအုပ္စုကုိ၊နိဳင္ငံတကာ
မ်က္နွာစာမွာကုိေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းအားေပးေထာက္ခံခဲ့တဲ့တရုတ္အစုိးရဟာ၊အခုလည္း..စစ္၀တ္စံုခြ်တ္
အသြင္ေျပာင္း၊အတုအေယာင္အရပ္သားအစုိးရဆုိတာကုိစီးပြားေဖာ္စီးပြားဖက္..တစ္ေလွထည္းစီးအျဖစ္
လက္တြဲမျဖဳတ္ခ်ိတ္ဆက္ထားျပီး၊ျမန္မာနိဳင္ငံရဲ့ျပည္တြင္းျပည္ပေရးရာမ်ားမွာမသိမသာတစ္မ်ိဳး၊သိသိသာသာ
တစ္မ်ိဳးပါ၀င္ပတ္သက္စြက္ဖက္လုပ္ေဆာင္ေနတာကုိ၊အားလံုးသေဘာေပါက္ၾကမွာပါ။လက္ရွိအရပ္သားအစုိးရ
ဆုိတာၾကီးရဲ့၀န္ၾကီးတစ္ဦးကဆုိရင္၊သူတုိ႔အေပၚမွာတရုတ္ေက်းဇူးေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့အေၾကာင္းသာမက၊တ
ရုတ္ကုိေၾကာက္လည္းေၾကာက္ရပါတယ္လုိ႔ေတာင္လူသိထင္ရွားထုတ္ေဖာ္၀န္ခံခဲ့တာတကယ့္သမုိင္း၀င္ပါပဲ။
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိတရုတ္ကအားေပးကူညီလုိက္မွာကုိပဲေၾကာက္ရသလုိလုိေျပာတာဆုိေပမယ့္၊တကယ့္
အျဖစ္မွန္က တရုတ္နိဳင္ငံဟာကြန္ျမဴနစ္၀ါဒီေတြမဟုတ္ေတာ့တာပါပဲ။ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒရဲ့နုိင္ငံတကာစိတ္ဓါတ္ဆုိတာ
တရုတ္အစိုးရမွာမရွိေတာ့ပါဘူး။အေနာက္အုပ္စုရဲ့ေခါင္းေဆာင္အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ့အရင္းရွင္စီးပြားေရး
စနစ္ၾကီးရဲ့ဘြန္းေတြအမ်ားၾကီး၀ယ္ယူထားေပးတဲ့တရုတ္နိဳင္ငံဟာ၊တကယ္ေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ့
အရင္းရွင္စီးပြားေရးစနစ္ကုိတစ္နည္းအားျဖင့္ေထာက္ပံ့ေပးထားျခင္းသာျဖစ္တယ္လုိ႔ဆုိခ်င္ပါတယ္။
             သူနိဳင္ငံထဲမွာကြန္ျမဴနစ္ပါတီတစ္ပါတီထည္းရပ္တည္ခြင့္ရွိေအာင္လုပ္ထားျပီး၊ပါတီစံုစနစ္ျဖစ္
ေပၚမလာေအာင္တားဆီးပိတ္ပင္ထားတာသာျဖစ္ပါတယ္။တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္သာျဖစ္ျပီးကြန္ျမဴနစ္၀ါဒီ
ေတြမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။သူ႔နိဳင္ငံရဲ့အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြားအတြက္၊မဖြံ႔ျဖိဳးေသးတဲ့အာရွအာဖရိက၊လက္တင္
အေမရိကနိဳင္ငံမ်ားကျပည္တြင္းေရးပဋိပကၡေတြမွာလက္နက္ခဲယမ္းေရာင္းခ်ျပီး၊သယံဇာတမ်ိဳးစံုကုိေအာက္
ေပါက္နွဳိက္အျမတ္ထုတ္၀ါးျမိဳေနတာဟာ၊ကြန္ျမဴနစ္က်င့္၀တ္နဲ႔လံုး၀ဖီလာဆန္႔က်င္ေနတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။ကုိယ္က်ိဳး
ကိစၥပဓာန၀ါဒ(Pramatism) ဆုိတာ၊အက်ိဳးရွိမယ္ဆုိရင္ဘနဖူးသုိက္တူးတဲ့လုပ္ရပ္၊အုတ္ေစ်းေကာင္းရင္
ဘုရားေစတီဖ်က္ျပီးအုတ္ခဲေရာင္းတဲ့လုပ္ရပ္၊ေၾကာင္ျဖဴျဖဴ-ေၾကာင္မဲမဲ ၾကြက္ခုတ္ဖုိ႕သာလုိရင္း..ဆုိတဲ့၊အခု
တရုတ္နိဳင္ငံက်င့္သံုးေနတဲ့လုပ္ရပ္မ်ိဳးေတြကုိေခၚတာပါ။နိဳင္ငံျခားတုိင္းျပည္တခ်ိဳ႔ကုိမ်က္စိလည္ေရာက္ဖူးသြား
တဲ့က်ေနာ္တုိ႔မဟာပညာေက်ာ္တခ်ိဳ႔ကေတာ့၊အဲဒါမ်ိဳးကုိ (Real Politics) ဆုိလား နာမည္ေပးကင္ပြန္းတတ္သံ
ၾကားလုိက္ရသလုိလုိရွိပါတယ္။ေရရွည္မဟာဗ်ဴဟာ-နည္းဗ်ဴဟာမရွိပဲ ဟုိေကြ႔ေရာက္ဟုိတက္နဲ႔ေလွာ္၊ဒီေကြ႔
ေရာက္ဒီတက္နဲ႔ေလွာ္လုပ္ရပ္၊ငါးပြက္ရာငါးစာခ်ရင္းဟင္းစားေလာက္ရေနရင္ပဲကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ဟုတ္လွေနျပီ
အထင္ေရာက္တတ္သူေတြရဲ႔လုပ္ရပ္မ်ိဳးလုိ႔ပဲ၊က်ေနာ္ေတာ့နားလည္တယ္။
          အခုျဖစ္ေနတာက ဗမာျပည္နဲ႔လာေရာက္ပတ္သက္တဲ့နိဳင္ငံတုိင္းဟာ(ၾကီးၾကီး-ငယ္ငယ္)သူတုိ႔အက်ိဳး
စီးပြားအတြက္လာေရာက္ပတ္သက္တဲ့နိဳင္ငံခ်ည့္ပဲ။အင္အားၾကီးနိဳင္ငံေတြကေတာ့..သူတုိ႔ၾသဇာေရာက္နယ္ေျမ
အထိပါဗ်ဴဟာေျမာက္ရည္ရြယ္တာဆုိေတာ့၊အေပၚစီးေလသံေတြေတာင္ပါပါလာေသးတယ္။မေတာင္းတဲ့အၾကံ
ေတြေပးေပးျပီး၊ေငြေလးေၾကးေလးျပလုိက္..ေၾကြးေလးဘာေလးေလွ်ာ္လုိက္၊ေၾကြးေလးထပ္ေပးျပီးၾကိဳးရွည္
ရွည္နဲ့လွန္ထားလုိက္နဲ့၊ဇယားေရႊ႔ေရႊ႔ေနၾကတာေပါ့ေလ။အတုိက္အခံကုိေတာင္ အတုိက္အခံနဲ႔မတူေတာ့ေအာင္
ေလေပါင္ေလွ်ာ့ကြ်မ္းတဲ့စစ္အုပ္စုကလည္း၊ျပည္ပေရးရာေတြမွာလည္း...ဆန္ရွင္ေတြ၊နြံကုိေအာ္ပရိတ္ေတြ
(Sanctions & noncooprates) ေတြကုိတစ္ဆင့္ခ်င္းေျပေလွ်ာ့လာေစနိုင္တာ၊အာဂငါကြ..လုိ႔ေတာင္ဟစ္ေၾကြး
ေနမလားပဲ။
             ျပည္ပနိဳင္ငံေတြကုိေၾကာက္စရာမဟုတ္ေပမယ့္ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာေတာ့သတိထားဆက္ဆံ
ရမယ့္သေဘာပါ။အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းနိဳင္ငံေတြဆုိတာက၊ေနတဲ့အိမ္လုိ ရပ္ကြက္ေျပာင္းသြားသလုိ
ေရွာင္လႊဲလုိ႔ရတာမဟုတ္ေတာ့၊အထူးသတိထားျပီးကုိဆက္ဆံရပါ့မယ္။သတိမထားပဲဆက္ဆံမိရင္
ကုလားအုတ္ကုိတဲထဲအ၀င္ခံလုိက္တဲ့သဲကနၱာရခရီးသြားထက္ပုိဆုိးသြားနုိဳင္ေၾကာင္းပါ။

၂၀၁၄-နွစ္စ-စျခင္းမွာပဲေတြ႔ရတဲ့၊အယ္ဒီတာအာေဘာ္ေကာင္းတစ္ခု

                           နွစ္သစ္ေရာက္ျပီ၊မတရားမွဳမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾက
    ခပ္ညံ့ညံ့အသြင္ကူးေျပာင္းမွဳ(၃)နွစ္သားကာလရွိလာျပီျဖစ္ေပမယ့္၊ျမန္မာူလုထအေနနဲ႔အရင္စစ္
အာဏာရွင္လက္ထက္နဲ႔ထူးမျခားနား၊မတရားမွဳေတြကုိရင္စည္းခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။အာဏာပုိင္အ
ဆင့္ဆင့္ကမတရားလုပ္တာခံရပါတယ္။အာဏာပုိင္အဘေတြနဲ႔ေပါင္းစားပင္းစားေနတဲ့အဘအားကုိး
ပုဆိန္ရိုးေတြရဲ့မတရားလုပ္တာေတြကုိလည္းေခါင္းငံု႔ခံေနရဆဲျဖစ္ပါတယ္။
    လက္ရွိအစုိးရ(၃)ႏွစ္သက္တမ္းကာလအတြင္းမွာ၀န္ၾကီးမ်ားအပါအ၀င္အာဏာပုိင္အဆင့္ဆင့္ရဲ့
တုိက္ရုိက္၊သြယ္၀ုိက္အနိဳင္က်င့္တာကုိူလုထုကခါးသီးစြာခံရပါတယ္။သမၼတခန့္အပ္ထားတဲ့တရားသူ
ၾကီးခ်ဳပ္ဦးေဆာင္တဲ့တရားေရးမ႑ိဳင္တစ္ခုလံုးဟာအက်င့္ပ်က္အဂတိလုိက္စားျပီး၊လူထုတစ္ရပ္လံုး
ကို ဒုကၡေပးေနတာကလြဲရင္ဘာမွအသံုးမ၀င္ပါဘူး။ဥပေဒ၀န္ထမ္းေတြရဲ့အက်င့္ပ်က္မွဳေတြကုိသမၼတ
က ထုိင္ၾကည့္ေနပါတယ္။
  နိဳင္ငံအနွံ႔မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ဆနၵျပမွဳေတြကအစုိးရရဲ့မတရားမွဳေတြကုိမီးေမာင္းထုိးျပေနပါတယ္။လက္
ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အစုိးရအဖြဲ႔၀င္အမ်ားစုဟာ၊အရင္အစုိးရလက္ထက္မွာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ျပည္သူ႕ဘ႑ာအ
ေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးမွာကုိယ္တုိင္ကုိယ္က်ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။
   လက္ရွိအစုိးရအေနနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယနၱရားအဆင့္ဆင့္အတြက္အက်င့္ပ်က္ျခစားမွဳေတြျဖစ္ေပၚေစ
ဖုိ႔၊စနစ္တက်အကြက္ခ်လုပ္ေနသလားလုိ႔ထင္ရေလာက္ေအာင္စီမံခန႔္ခြဲမွဳအမွားေတြက်ဴးလြန္ခဲ့ပါ
တယ္။ုဖုန္းဆင္းကဒ္ခြဲတမ္းခ်ေပးတဲ့ကိစၥနဲ႔သစ္ေတာေျမတရား၀င္ေနထုိင္ခြင့္ျပဳဖုိ႔လုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြကုိ
ၾကည့္ရင္သိသာပါတယ္။ဒီကိစၥေတြမွာေအာက္ေျခရပ္ေက်းအဆင့္ကေနအဆင့္ဆင့္ျခစားမွဳသတင္း
ေတြမီဒီယာေတြမွာေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ေတြ႔ေနရပါတယ္။
    အစုိးရဆုိတာျပည္သူ႔အေစခံျဖစ္ပါတယ္။သမၼတအပါအ၀င္အစုိးရအဖြဲ႔၊စစ္တပ္စတဲ့၀န္ထမ္းအား
လံုးဟာျပည္သူေတြကုိ၀န္ေဆာင္မွဳေပးဖုိ႔၊ျပည္သူလူထုပုိင္ဘ႑ာေငြေတြေပးျပီးခုိင္းဖုိ႔ခန့္ထားတာျဖစ္
ပါတယ္။ဒါေပမယ့္နိဳင္ငံအတြက္စီမံကိန္းတစ္ခုခုလုပ္ရင္နိဳင္ငံေတာ္ရဲ့ေစတနာဆုိျပီးရင့္က်ဴးပါတယ္။
လူၾကီးမင္းမ်ားကသူတုိ႔အိတ္စုိက္လုပ္ေပးသေယာင္ေျပာပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းလုပ္ငန္းေတြဟာျပည္သူ႕
ဘ႑ာေငြနဲ႔လုပ္တာပါ။ဒါဘယ္အစုိးရတက္တက္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္ပါ။ဒါေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူကခန့္ထား
တာသာျဖစ္ပါတယ္။ဒီစီမံကိန္းေတြလုပ္ဖုိ႔ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ဘယ္သူ႔ကုိမွေက်းဇူးတင္ဖုိ႔မလုိပါဘူး။
တကယ္ေက်းဇူးတင္ရမွာကစီမံကိန္းေကာင္အထည္ေဖာ္သူမ်ားကျပည္သူုကုိေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။
   ဘတ္ဂ်က္အေမြခြဲေ၀တဲ့ကာလဆုိရင္ေနျပည္ေတာ္၀န္ၾကီးဌာနေတြမွာပြဲေတာ္ၾကီးတမွ်လူစည္ကား
ပါတယ္။စီမံကိန္းဘတ္ဂ်က္ေတြကုိအဆင့္ဆင့္အေမြခြဲေ၀ပြဲၾကီးက်င္းပၾကပါတယ္။အဆံုးမွာေတာ့-ပ်က္
အစဥ္ျပင္မရတဲ့လမ္းတံတားေတြ၊ဆည္ေျမာင္းစီမံကိန္းေတြ၊ျပည္သူလူထုကုိဘာမွအက်ိဳးမျပဳတဲ့-စီမံ
ကိန္းရလာဒ္ေတြထြက္ေပၚလာခဲ့တာေတြ႔ရပါတယ္။
     ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္မွာနြားေခ်းနဲ႔ေက်းလက္မီးလင္းဖုိ႔
နိဳင္ငံအနွံ႔ေျခဆန္႔ေဆာ္ၾသခဲ့တဲ့၊ယခုလက္ရွိသမၼတၾကီးရဲ့ပံုရိပ္ေတြကုိျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရမိလုိက္ပါေသး
တယ္။ျပည္သူေတြဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခ်ိန္ဆီးဂိမ္းကုိေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာကုန္က်ခံက်င္းပျပီး၊ျမန္
မာ့အၾကီးဆံုးညစာစားပြဲၾကီးက်င္းပေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ပံုရိပ္ေတြက၊သမုိင္းမွာအေရးပါလာပါလိမ့္မယ္။
     လက္ရွိအစုိးရရဲ့အသြင္သ႑ာန္ကုိသမၼတနား၀ုိင္းရံေနတဲ့ပညာရွင္အေယာင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႔က
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း-မူေျပာင္းအစုိးရလုိ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ဒါေပမယ့္တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့
အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း၊မူမေျပာင္း၊ေလသံေျပာင္းအစုိးရသာျဖစ္ပါတယ္။အစုိးရတစ္ရပ္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္
ေတြကုိ၊ေလနဲ႔ကတိေတြအထပ္ထပ္ေပးေနေပမယ့္၊ေအာက္ေျခလူတန္းစားနင္းျပားေတြအတြက္တစ္ခုမွ
ျဖစ္မလာပါဘူး။
   လက္ရွိျပည္ခုိင္ျဖိဳးပါတီၾကီးစုိးတဲ့လႊတ္ေတာ္အရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ယခင္အာဏာရွင္ေဟာင္းအမတ္မင္း
မ်ားကလည္း၊လူထုအက်ိဳးသယ္ပုိးဖုိ႔ၾကံဳး၀ါးျပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္ံ၀ါဒျဖန္႔ေနပါတယ္။ဥပေဒေတြတစ္ခု
ျပီးတစ္ခုျပဌာန္းပါတယ္။ါဒေပမယ့္ျပဌာန္းျပီးဥပေဒေတြဘာေၾကာင့္အသက္မ၀င္မက်င့္သံုးရသလဲလုိ႔
အစုိးရကုိေမးျမန္းတာမေတြ႔ရပါဘူး။ဥပမာတုိင္းျပည္ကုိမြဲျပာက်ေစတဲ့အဂတိလုိက္စားမွဳတုိက္ဖ်က္ေရး
အတြက္ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ဥပေဒကုိက်င့္သံုးအေရးယူမွဳရွိ-မရွိေမးျမန္းတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ဒါဟာဘာေၾကာင့္လဲ
ဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။
    ယခင္စစ္အစုိးရလက္ထက္တာ၀န္ယူခဲ့ဘူးသူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာအျပစ္သားမ်ားျဖစ္ေနပါတယ္။
လက္ရွိလႊတ္ေတာ္အမတ္မင္းအခ်ိဳ႕ရဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနသလားစဥ္းစားစရာပါ။
လယ္သိမ္းယာသိမ္းျပႆနာေတြမွာအစုိးရအဖြဲ႔၀န္ၾကီးအခ်ိဳ႔နဲ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္အခ်ိဳ႔ပါ၀င္ေနတာေတြ႔
ရပါတယ္။ဒီလုိမတရားမွဳေတြေခါင္းပံုျဖတ္အနိ္ဳင္က်င့္မွဳေတြကုိျပည္သူလူထုအေနနဲ့၊၂၀၁၄ခုနွစ္ကစျပီး
ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ဖုိ႔လိုအပ္ပါတယ္။နည္းနည္းေလးမတရားတာကအစေတာ္လွန္ဖုိ႕
လုိအပ္ပါတယ္။
    ေအာက္ေျခကလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတာအထက္ကမသိလုိ႔ထင္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြေဖ်ာက္
ဖ်က္ျပီး၊မတရားမွုမွန္သမွ်ေတာ္လွန္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ေအာက္ေျခမွာလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတာကုိမသိဘူး
ဆုိရင္၊တာ၀န္မခံဘူးဆုိရင္ရယူထားတဲ့ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္သူေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ရာထူးနဲ႔မထုိက္တန္ရင္
တုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူ႕မ်က္နွာေထာက္ထားျပီးနွဳတ္ထြက္ဖုိ႔လုိအပ္ပါတယ္။
     လက္ရွိနိဳင္ငံေရး၊စီးပြားေရး၊လူမွဳေရးအေျခအေနအရ၂၀၁၄နွစ္ကူးကစျပီးျပည္သူတစ္ရပ္လံုးအေန
ျဖင့္၊မတရားမွဳမွန္သမွ်လံုး၀ေခါင္းငံု႔မခံဘဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရန္လုိအပ္ေနျပီျဖစ္
ေၾကာင္း၊လူထုပံုရိပ္မွတုိက္တြန္းနွဳိးေဆာ္အပ္ပါတယ္။         ။
 (  2014 January 3 ရက္ေန႔ထုတ္၊လူထုပံုရိပ္(The Public Image) သတင္းဂ်ာနယ္
  အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္-ျဖစ္ပါတယ္။ျပတ္ျပတ္သားသားရွိလွတဲ့၊ခြန္အားအျပည့္ပါ၀င္တဲ့အာေဘာ္တစ္ခု
  အျဖစ္သေဘာက်နွစ္ခ်ိဳက္မိလုိ႔အစအဆံုးတင္ေပးလုိက္တာပါ။)
   

သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲတစ္ခုမွ အတိတ္လြမ္းခ်င္းတစ္ပုဒ္

   ဒီဇင္ဘာလ(၂၉)ရက္၊၂၀၁၃ခုနွစ္-တနဂၤေနြေန႔
            အထက-ေပါက္ေခါင္းမွာ၊အျငိမ္းစားဆရာ/ဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊တပည့္ေဟာင္းမ်ားက
အမွတ္တရကန္ေတာ့တဲ့၊သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္။နွစ္စဥ္ျပဳလုပ္လာခဲ့ၾကတာ၊အခု
နွစ္ဆုိရင္(၁၆)ၾကိမ္ေတာင္ရွိျပီ။ဒီေန႔-သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပဲြမွာ၊ဆရာ/ဆရာမေဟာင္းမ်ား
(၉၀)ေယာက္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျပီး၊မိမိလည္းတစ္ေယာက္ပါတယ္ေပါ့။မိမိကကန္ေတာ့ခံဆရာအုိ
အျဖစ္တက္ေရာက္ပါ၀င္ရတာ၊အခုအၾကိမ္ပါနဲ့႔မွ (၂)ၾကိမ္ပဲရွိေသးတယ္။၂၀၁၂-ေမလမွာမွအသက္
(၆၀)ျပည့္ခဲ့တာကုိး။ဆရာ(၄၂)ေယာက္နဲ့ဆရာမ(၄၈)ေယာက္တက္ေရာက္ၾကပါတယ္။မတက္လာ
နိဳင္တဲ့ဆရာ/ဆရာမကလည္း(၅)ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိပါေသးတယ္။(၁၄)ၾကိမ္အထိ-မိမိလည္း
တပည့္ၾကီးအျဖစ္၊ကုိယ့္ဆရာ/ ဆရာမမ်ားကုိနွစ္စဥ္မပ်က္မကြက္ကန္ေတာ့လာခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။
            ေျပာခ်င္တာက၊အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။
           သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲကုိတက္လာတဲ့၊မိမိရဲ့ဆရာေလး(အခုေတာ့ဆရာၾကီးေပါ့)ကုိ
ေတြ႔ရတဲ့အခါ၊မိမိငယ္ဘ၀ကုိျပန္လည္အမွတ္ရမိတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိေျပာျပခ်င္တာပါ။အထူးအ
ဆန္းရယ္လုိ႔ေတာ့လည္းေျပာနိဳင္တဲ့အေၾကာင္းအရာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္....ငယ္စဥ္က
ခံစားမိတာကုိေရာ၊အခုဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အခါခံစားမိရတာကုိေရာ၊ျပန္ေျပာျပခ်င္တာပါ။
           အဲဒီတုန္းက-၅၊၆၊၇ တန္းေတြကအလယ္တန္းအဆင့္၊၈၊၉၊၁၀-တန္းေတြကအထက္တန္း
အဆင့္လုိ႕သတ္မွတ္ထားခဲ့တယ္။၉-တန္းေအာင္ရင္    SLC -School Leave Certificate      
 အထက္တန္းေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ရတယ္။စာေရး၊စာခ်ီ၊မူလတန္းျပဆရာ၊ေတာေခါင္း၊ရဲအုပ္
စသည္ျဖင့္လုပ္လုိ႔ရျပီ။၁၀-တန္းကုိMatriculation Class လုိ႔ေခၚျပီး၊မက္ထရစ္လုိ႔လည္းအလြယ္
ေခၚၾကတယ္။မက္ထရစ္ေအာင္ျပီးရင္ၾကိဳက္တဲ့တကၠသုိလ္၊ေကာလိပ္တက္လုိ႔ရျပီ။၈၊၉တန္းကစျပီး
ေက်ာင္းလခေပရတယ္။တစ္လငါးက်ပ္။၁၀-တန္းက်ေတာ့တစ္လ ၆က်ပ္။အဲဒီတုန္းကစပါးတစ္
တင္းကုိ၊နွစ္က်ပ္ခြဲပဲရွိတာနဲ႔နွဳိင္းယွဥ္ၾကည့္ေပါ့။ေက်ာင္းစရိတ္ကုိမွန္းၾကည့္လုိ႔ရပါျပီေနာ္။
            ၁၉၆၆-၆၇ကာလဆုိေတာ့၊အေသအခ်ာမွတ္မိတာကအေထြေထြက်ပ္တည္းေနခဲ့တာကုိပဲ။
စပါးစုိက္ပ်ိဳးေနတဲ့ေတာလက္ေက်းရြာေတြမွာကုိပဲစားစရာဆန္ရွားပါးေနတာ၊မိသားစုတခ်ိဳ႕ဆန္
ျပုဳတ္ေသာက္ေနခဲ့ၾကရတာ၊ရန္ကုန္မွာွတရုတ္-ဗမာအေရးအခင္းျဖစ္တာေတြကမွတ္မွတ္ရရကုိရွိေန
ပါတယ္။အနီးကပ္ဆံုးအမွတ္ရတာက၊ျမိဳ႔နယ္ရဲ့ပဲခူးရုိးမေတာင္စြယ္ေတြၾကားထဲကရြာေတြမွာ၊ဗမာ
ျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ့အာဏာနီတည္ေဆာက္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ၊ယဥ္ေက်းမွဳေတာ္လွန္ေရးလွဳပ္ရွား
မွဳလွိဳင္းေတြထန္ေနသလုိ၊စစ္အစုိးရကလည္းတပ္မ(၇၇)(၈၈)ဆိုတာေတြနဲ႔စစ္ဆင္ေရးေတြဆင္နႊဲ
ေနတာပါ။ျမိဳ႔နားကရြာေတြမွာ၊ေတာဖက္တက္ျပီးေတာ့လည္းသစ္၀ါးမခုတ္ရဲ၊ညညက်ျပန္ေတာ့လည္း
စစ္တပ္ကေပၚတာခနခန၀င္ဆြဲတာကုိပုန္းေရွာင္ရ၊ရြာနားတုိက္ပဲြျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ေျပးစရာေျမမရွိျဖစ္
ေနၾကရတဲ့ကာလမ်ား။အေနအစားဆင္းရဲ၊အသံုးအေဆာင္ရွားပါး၊လုပ္ငန္းေဆာင္တာက်ပ္တည္း၊
ေငြစေၾကးစေခါင္းပါး၊ဘယ္ဘုရားကုိတတ-ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာျဖစ္မလာနိဳင္တဲ့ကာလမ်ား။
          အဲဒီကာလမွာ၊က်ေနာ္က၉-တန္းေရာက္ေနပါျပီ။အတန္းပုိင္ဆရာက-က်ေနာ္ေျပာျပခ်င္တဲ့
ဆရာဦးခင္ေဖပါ။သိပၸံ-၀ိဇၨာခြဲထားတဲ့စနစ္စတင္က်င့္သံုးတဲ့နွစ္ျဖစ္ျပီး၊က်ေနာ္ကသိပၸံတန္းမွာသင္
ယူခြင့္ရပါတယ္။ဆရာကဓါတုေဗဒဘာသာျပဆရာ၊၉-တန္း (သိပၸံ) အတန္းပုိင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ဆ
ရာက တကၠသုိလ္ကဘြဲ႔ရျပီးေပါက္ေခါင္းကုိစတင္တာ၀န္ခ်ထားခံရတဲ့အထက္တန္းျပဆရာေပါ့။အ
သက္က၂၄-၂၅ေလာက္ပဲရွိပါလိမ့္ဦးမယ္။အသားျဖဴျဖဴ-ခပ္ညွက္ညွက္ကေလးနဲ့အတန္းထဲကအရြယ္
ခပ္ၾကီးၾကီးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ့ဆုိရင္၊ရြယ္တူေလာက္ကုိျဖစ္ေနတာပါ။အလြန္တက္တက္
ၾကြၾကြနဲ႔သင္ၾကားတတ္ျပီး၊ေျမျဖဴကုိင္ကာစဆရာမ်ားထံုးစံအတုိင္း၊သူ႔ပုဆုိးစိမ္းမွာေဖြးေဖြးျဖဴေန
တာကုိပဲ၊က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တာပါဲ။အတန္းထဲကတပည့္အားလံုးကုိ၊သူငယ္ခ်င္း
လုိ၊ညီအစ္ကုိေမာင္နွမေတြလုိပဲ၊ျပံဳးျပံဳး-ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္တဲ့၊က်ေနာ္တုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာ
ေလးကုိ၊က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳၾက၊ရုိေသေလးစားၾကပါတယ္။
        ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ျပီး၊၂-၃လေလာက္မရွိတရွိမွာ၊ေက်ာင္းသား/သူမ်ားအတြက္ေက်ာင္း၀တ္စံု
ပုဆုိးစိမ္းေတြခြဲတမ္းက်လာပါတယ္။ဘယ္ေက်ာင္း-ဘယ္အတန္းကပုဆုိးဘယ္နွစ္ထည္၀ယ္ယူခြင့္ရ
မယ္လုိ႔၊အေၾကာင္းၾကားလာတာကုိခြဲတမ္းက်တယ္လုိ႔ေခၚတာပါ။ျမိဳ႔နယ္ကုန္သြယ္ေရးဌာနဆုိတာထံက
သက္ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ဆုိတာေတြနဲ႔ညွိနွဳိင္းျပီး၊ခ်ေပးလုိက္တဲ့မေလာက္မငအေရအတြက္ကေလးပါ။
က်ေနာ္တုိ႔အတန္းအတြက္ဘယ္နွစ္ထည္ခြဲတမ္းရသလဲေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ပုဆုိးကနည္း၊ေက်ာင္းသား
ကမ်ားမုိ႔၊မဲနွိဳက္ၾကရျပီးက်ေနာ္ကပုဆုိးတစ္ထည္မဲေပါက္ပါေတာ့တယ္။
       ကံေကာင္းလုိ႔မဲေပါက္တယ္ဆုိနိဳင္ေပမယ့္၊ကံမေကာင္းတာကက်ေနာ့္မွာပုဆုိးဖုိးမရွိတာပါပဲ။ပုဆုိး
ဖုိးကုိအခုခ်က္ျခင္းေပးသြင္းလုိက္ရင္၊မနက္ျဖန္မနက္မွာပုဆုိးရမယ္။အခုမသြင္းနိဳင္ရင္မနက္ျဖန္ေတာ့
မပ်က္မကြက္ေပးရမယ္။မနက္ျဖန္မွမေပးရင္ေတာ့၊ပုဆုိး၀ယ္ခြင့္ကပ်က္ျပယ္သြားျပီး၊ေနာက္တစ္ဦးကုိ
ေပးလုိက္ရပါမယ္။ေက်ာင္းစအပ္တုန္းကေတာင္၊စာအုပ္စာတမ္း၊အားကစားေၾကး၊ေက်ာင္း၀င္ေၾကး
စတာေတြအတြက္၊၃၀-၃၅ က်ပ္ေလာက္ကုိ၊အတုိးနဲ႔ေခ်းေပးလုိက္တာလား၊လုပ္အားခၾကိဳတင္ေပးယူ
ျပီးေပးလုိက္တာလားအတိအက်မမွတ္မိေပမယ့္၊လက္ထဲမွာေငြပုိေငြလွ်ံမရွိပဲတစ္နည္းနည္းနဲ႔ေငြရွာျပီး
အပ္နွံခဲ့ရတာကုိက်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းသိထားပါတယ္။အခုေက်ာင္း၀တ္စံုပုဆုိးတစ္ထည္အတြက္ေငြ
၁၄-က်ပ္ကုိ၊က်ေနာ္ဒီေန႔လည္ျပန္ေတာင္းလည္းေပးစရာမရွိသလုိ၊မနက္ျဖန္မနက္လည္းထြက္လာနိ္ဳင္
စရာမရွိပါူဘူး။အခု၀တ္ေနတဲ့ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးကလည္းအသစ္မဟုတ္ေပမယ့္၊အစုတ္အျပဲမျဖစ္ေသး
သမွ်၀တ္လုိ႔ရေနတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုတပါတ္စာ၊ဆယ္ရက္စာဆန္ဖုိးေလာက္ရွိေနတဲ့၊ပုဆုိး
အသစ္တစ္ထည္ဖုိးကုိ၊က်ေနာ့္အေမထံက်ေနာ္ပါးစပ္ကေျပာမထြက္ရက္တဲ့အေျခအေနပါ။
      ေက်ာင္းကုိေရာက္လာတာတစ္နွစ္မျပည့္ေသးေပမယ့္၊က်ေနာ့္အေျခအေနကုိက်ေနာ္တုိ႔အတန္း
ပုိင္ဆရာကေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ေန႔လည္မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ၊ေက်ာင္းအနီး
မွာပဲရွိတဲ့သူငွားရမ္းေနထုိင္ရာအိမ္ေလးကုိေခၚသြားျပီး၊က်ေနာ့္ကုိပုဆုိးဖုိး-၁၄က်ပ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
အဆင္ေျပတဲ့အခါမွျပန္ေပးေပါ့ကြာ......တဲ့။ေနာက္တစ္ေန႔ေက်ာင္းဆင္းေတာ့၊က်ေနာ့္လြယ္အိတ္ထဲ
မွာေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ပုဆုိးစိမ္းေလးတစ္ထည္ပါလာပါေတာ့တယ္။ခက္ခက္ခဲခဲမဲေပါက္တဲ့
ရွားရွားပါးပါးေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေလးက၊အ၀တ္သစ္ေကာ္နံ့-ဆုိးေဆးနံ့ေလးကုိအခုေတာင္က်ေနာ္ရ
ေနသလုိခံစားမိရပါေသးတယ္။
      က်ေနာ္ကအတန္းထဲမွာညစ္ထပ္ထပ္နဲ႔အဆင္းရဲဆံုးျဖစ္ေပမယ့္၊ေက်ာင္းစာဖက္မွာေတာ့၊ငယ္ငယ္
ကတည္းကသူမ်ားနားရြက္ဆြဲတာတစ္ခါမွမခံခဲ့ရဘူးပါ။အေျခအေနအရ၊ထိပ္ဆံုးကမရပ္တည္နိဳင္ေပမယ့္
အဲဒီတုန္းက Report Card မွာ မင္နီတားလံုး၀လြတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၊အခန္းထဲမွာ-ေတာင္
ေတာင္အီအီျပႆနာဘာမွမရွိတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့၊ဆရာ-ဆရာမအားလံုးကအသိ
အမွတ္ျပဳၾကပါတယ္။ဆရာ/ဆရာမအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု၊အကူအညီအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိလည္း
က်ေနာ္ရရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။ျမန္မာစာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးသဲ၊အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာၾကီးဦးလွျမင့္....
စသူတုိ႔ဟာ၊က်ေနာ့္ဖခင္နဲ႔လည္းရင္းနွိီးၾကျပီး၊က်ေနာ့္ကုိလည္းအျမဲေစာင့္ေရွာက္ကူညီခဲ့ၾကတဲ့ဆရာၾကီး
မ်ားပါ။အခုေတာ့ကြယ္လြန္သြားၾကတာၾကာပါျပီ။ဆရာမၾကီးေဒၚေအးေအးခုိင္ကေတာ့၊အခုထိရွိေနတုန္း
က်ေနာ္နွစ္စဥ္လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ခြင့္ရေနတုန္းေက်းဇူးရွင္ပါ။
     အခုနဆရာေလးအေၾကာင္းဆက္ရရင္၊အိမ္ကရွားပါးျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာပုဆုိးအသစ္ကေလးရ
လာတဲ့က်ေနာ့္ကုိၾကည့္ျပီး၊အေမကေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ျခံထဲကဟင္းသီးဟင္း
ရြက္ကေလးေတြေန႔စဥ္ေရာင္းခ်ျပီး၊မီးဖုိေခ်ာင္ျပႆနာကုိရုန္းေနရတဲ့အထဲက၊နွစ္ပတ္-သံုးပတ္ေလာက္
ၾကာတဲ့အခါ၊က်ေနာ့္လက္ထဲကုိ-၁၄က်ပ္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။နင့္ဆရာေလးကုိျပန္ေပးလုိက္ဦး....တဲ့။
က်ေနာ္လည္း၀မ္းသာအားရနဲ႔၊ေက်ာင္းကုိခါတုိင္းထက္ေစာေစာလာျပီး၊ဆရာေလးကုိပုဆုိးဖုိးစုိက္ေပးေငြ
၁၄က်ပ္ကုိသြားေပးတာေပါ့။ဆရာေလးကအိမ္မွာအကီ်ၤလဲေနရင္း၊ျပံုဳးျပံဳးေလးနဲ႔...မင္းအတြက္လုိရာသံုးဖုိ႔
ျပန္ယူထားပါကြာ......တဲ့။က်ေနာ့္အေမ..နွစ္ပတ္သံုးပတ္စာစုေဆာင္းရတဲ့ပမာဏရွိတဲ့ေခ်ြးနည္းစာေလး
ကို၊ဆရာေလးကက်ေနာ့္အတြက္ျပန္ေပးလုိက္တာပါ။ဆရာဟာက်ေနာ့္အေမလုိပဲက်ေနာ့္ကုိေမတၱာထားခဲ့
တာပါလား...လုိ႔၊က်ေနာ့္ဘာသာသတ္မွတ္ခံစားမိရပါတယ္။မ်က္ရည္လည္ေလာက္ေအာင္လည္း၀မ္းသာ
မိခဲ့ရပါတယ္။
     ပုဆုိးမဲေပါက္တဲ့ေန႔ကတည္းကက်ေနာ့္" ေငြေရးေၾကးေရးျပႆနာၾကီး" ကုိ၊မိဘမ်ားကုိေတာင္ဘယ္
လုိအသိေပးေျဖရွင္းေစရမလဲၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္မွာကုိပဲ၊ၾကင္နာမွဳအျပည့္၊စာနာမွဳအျပည့္နဲ႔ခ်က္ျခင္း
ေျဖရွင္းေပးလုိက္လုိ႔ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေနရတဲ့ဆရာ၊အခုသူ႔ပုိက္ဆံေလးျပန္ဆပ္ေတာ့လည္း၊မင္းအတြက္
လုိရာသံုးဖုိ႔ျပန္ယူထားပါကြာ......လုိ႕ရက္ရက္ေရာေရာျပန္ေပးလုိက္တဲ့ဆရာ။က်ေနာ္အသက္အရြယ္ၾကီးလာ
တဲ့အထိခနခနအမွတ္ရျပီး၊က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားကိုလည္းခနခနေျပာျပမိရပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
လုိအပ္ေနတဲ့အရာကုိ၊ၾကင္ၾကင္နာနာကူညီျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းခံရတဲ့၊တပည့္ဆင္းရဲေလးရဲ့ခံစားခ်က္ကုိ
က်ေနာ့္သားသမီးမ်ားသေဘာေပါက္ခံစားတတ္ေအာင္နဲ႔၊ဆရာဆုိတာ.............အဓိပၸါယ္ကုိအေလးအနက္
ဖြင့္ဖြင့္ျပေနခဲ့ပါတယ္။
      က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္းေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့သလုိ၊က်ေနာ့္သားသမီးေက်ာင္းဆရာနွစ္ေယာက္ကုိလည္း
က်ေနာ့္ဆရာလုိမရွိဆင္းရဲတပည့္မ်ားအေပၚစာနာနားလည္တဲ့ဆရာေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ကုိယ္တုိင္လည္း
က်င့္ၾကံၾကိဳးစားခဲ့၊သားသမီးမ်ားကုိလည္းလုိက္နာလုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ငယ္စဥ္က၊ကူညီခဲ့တဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဆရာ-ဆရာမေတြမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။တစ္ေယာက္ခ်င္းကုိျပန္ျပန္စဥ္းစားရင္လည္း၊အမွတ္ရ
စရာျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ့တာပါပဲ။ဒါေပမယ့္...က်ေနာ့္ပုဆုိးစိမ္းဖုိးေလးကုိဂရုတစုိက္ကူညီေျဖရွင္းေပး
လုိက္တဲ့ဆရာဦးခင္ေဖကုိေတာ့၊မစဥ္းစားရပဲခနခနကုိ ျပန္ျပန္သတိရေနမိတာကေတာ့၊အဲဒီေန႔ကက်ေနာ့္
ဒုကၡကုိနက္နက္ရွိဳင္းရွဳိင္းခံစားခဲ့ရမိလုိ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႕ယူဆမိပါတယ္။
       ဒီေန႔သက္ၾကီးအာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာလည္း၊က်ေနာ္ဟာကန္ေတာ့ခံဆရာထဲမွာပါ၀င္ေနျပီျဖစ္ေပမယ့္
က်ေနာ့္ငယ္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့၊ဦးစုိးျမင့္၊ဦးသိန္းေအာင္၊ဦးက်င္ေငြ၊ဦးလွရွိန္၊ဦးခင္ေဖ၊ေဒၚေအးေအးခုိင္၊
ေဒၚေအးေရႊ.....စတဲ့ဆရာဆရာမၾကီးမ်ားကုိ၊ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔အေလးအနက္ရွိခုိးကန္ေတာ့ရပါတယ္။ဆရာ
ဆရာမမ်ားကုိကန္ေတာ့ေနရင္း၊နြမ္းပါးစြာပညာသင္ယူခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိအမွတ္ျပန္ရမိကာ၊ဆင္းရဲ
ေသာ္လည္းလယ္ယာအလုပ္သမားအျဖစ္က်ေနာ့္ကုိမလုပ္ကုိင္ေစပဲ၊ၾကိဳးစားပမ္းစားေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့
မိဘနွစ္ပါးေက်းဇူးကုိလည္းအထူးေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။        ။